Nu de coronatijd bijna voorbij is -althans daar lijkt het wel op, als je ziet hoe druk het overal is! – ben ik eindelijk begonnen met opruimen op zolder. Ik loop daarmee een paar maanden achter op de trend. Veel mensen begonnen er meteen de eerste week van de lockdown al mee. Vandaar dat je nu bij tweedehandswinkels overal bordjes ziet, met: ‘Breng geen spullen in; onze voorraadruimte staat vol!’ Is dat even jammer, wij hebben ook nog wel het één en ander!
Ik ruimde de eerste tijd helemaal niets op. Diverse gezinsleden (ik ook) hadden behoorlijk moeite met wennen aan ‘het nieuwe normaal’. De intelligente lockdown bracht een hoop verwarring met zich mee. Maar na drie weken hadden we onze draai gevonden. Evengoed bleef het intensief. Dus het idee om de zolder eens op te gaan ruimen, kwam vrij laat. Eigenlijk vorige week pas. Maar als ik ergens aan begin, dan gaat het ook grondig!
Ik begon met het grove werk (eindelijk bergen oude kleren in tassen stoppen en naar het Leger des Heils brengen, de nog wat betere kleren naar kennissen). Een deur uit z’n hengsels halen en een leuk gordijntje ervoor in de plaats. Stapels boeken uitzoeken en in dozen stoppen. Veel te kleine regenpakjes wegdoen. Bakken Barbies, poppen, knuffels, verkleedkleren en babykleertjes sorteren. Knikkers in één bak in plaats van overal tussen. Bergen Playmobiel en Lego in ons bad gooien en uitzoeken, kastjes en dozen verschuiven, troepjes in nog later uit te zoeken bakjes stoppen enzovoorts. Dit alles over een paar dagen verspreid.
En toen kwam de klad erin… Elke keer als ik weer naar boven ging voor die onduidelijke bakjes troep, kwam ik er niet doorheen. In plaats daarvan ging ik een puzzel van Sesamstraat maken van 16 stukjes, of een cd luisteren, of met de knikkerbaan spelen. Door mijn stapels dagboeken en papieren werd ik ook behoorlijk afgeleid. Of door felicitatiekaartjes van onze bruiloft, oude ansichtkaarten, mappen met aantekeningen. Steeds vroeg ik me af: waar heb ik dat nou weer voor bewaard??? Maar dan kwam ik weer een nieuwjaarskaartje tegen van een oom en tante die niet meer leven, of een lief briefje van een kind of een mooie tekening. Leuk toch?
Ik kwam zelfs schrijfsels van mezelf tegen uit mijn eigen kindertijd. Ik had een hoop fantasie, en nog weinig gêne om dingen op papier te zetten. Het bewijs daarvan is bovenstaand briefje. Ik zal een jaar of 12, 13 geweest zijn. Op dat moment had ik nog een hoop zelfvertrouwen en lol in onzin verzinnen. Zoals… een fanclub voor mezelf! Waarom ook niet? Maandelijks een fanclubblad, elk half jaar een voorstelling (van wat? Geen idee.) En nog een behoorlijk bedrag ook per jaar, 160 gulden per jaar!
Ik kan me niet herinneren dat ik veel fans heb gekregen… En als ik ze al had, dan betaalden ze geen contributie. Ik was sowieso helemaal geen opvallend kind, geen clown in de klas en geen druktemaker thuis. Misschien wilde ik wel graag aandacht of zo, ik weet het niet meer. Maar ik ben toch heel blij met dit ene papiertje dat ik ruim 40 jaar bewaard heb. Ooit heb ik dan toch een tijd gehad dat ik mezelf erg leuk vond, en niet zo onzeker was.
Soms wou ik dat ik nog wat van die bluf van vroeger had…
Hollen of stilstaan 