Opruimen in coronatijd – 2

Pas kwamen onze oudste dochters hier om te helpen opruimen. Ontzettend lief van hen, en geen overbodige luxe! Met zes opgroeiende kinderen kwam ik lang niet aan dat soort grote klussen toe. Daar komt nog bij dat ik een echtgenoot heb, die overal wel wat bruikbaars in ziet. Anders geformuleerd: hij gooit bijna nooit iets weg. En als ik dat dan wel deed, was hij dat de dag daarna ineens kwijt.

Zo heb ik jaren geleden een keer enthousiast de trapkast opgeruimd en aardig wat weggedaan. O.a. twintig tassen die volgens mij nergens voor gebruikt werden. Helaas zat daar nou nét eentje bij die Gerard had willen bewaren… Hij boos, ik ook boos. Dat ging ongeveer zo:

G: ‘Wat heb je met die blauwe rugzak van mij gedaan, weggegooid? Hij was nog heel goed!

Ik: ‘Eh… ja. Maar zo goed was hij nou ook weer niet!’

G: ‘Er was niks mis mee, ik gebruikte hem heel vaak’.

Ik: ‘Ja ja, en daarom hing ‘ie onder 19 andere tassen in de kast!’.

G: ‘Dat kan niet, ik heb ‘m pas nog gebruikt. Gooi toch niet alles zomaar weg!’

Ik: ‘Ik gooi helemaal niet alles zomaar weg! En ben je dan niet blij dat ik de kast opruim, nu hebben we veel meer ruimte!’

G: ‘Nee ik word daar niet blij van als jij mijn goede spullen weggooit.’

Ik: ‘Maar ik wist niet dat je die tas nog gebruikte!’

Enzovoorts…

Sindsdien gooi ik toch wat minder makkelijk dingen weg. Eerst maar eens aan Gerard vragen of hij het nog nodig heeft. Negen van de tien keer is het antwoord: ‘Ja. Niet weggooien dus!’ Zodoende is ons huis best vol geworden.

Toch zou het niet eerlijk zijn om hem de schuld te geven van al onze volle kasten. Als je zoveel kinderen hebt, heb je dus ook veel verjaardagen met veel cadeautjes. Verder kochten we nog weleens wat op de rommelmarkt of vonden we bruikbare spullen bij het grof vuil. En dan kregen we ook nog geregeld dingen toegestopt van anderen, onder het motto: ‘Bij jullie komt het altijd wel van pas!.’

Mijn hoop dat er veel zou verdwijnen als er kinderen uit huis gingen, kwam ook niet uit. Natuurlijk namen ze spullen mee, maar drie van de vier kochten een nieuw bed, dus bleef het oude bed hier staan. Kasten idem. Oude schoolspullen kwamen ze niet aan toe om uit te zoeken, oude kinderboeken wilden ze niet mee. O ja en niet te vergeten hun fietsen, die bleven ook achter in onze schuur. Want dat was zo handig als ze hier eens een weekendje kwamen logeren.

Als we nou in een kasteeltje gewoond hadden met een lap grond erbij, en nog wat bijgebouwen, was het allemaal geen probleem geweest. Maar helaas, we wonen in een rijtjeshuis met een kleine tuin en een schuurtje van 2 bij 3 meter.

Genoeg geklaagd. Teveel spullen is een luxe-probleem en de meiden hebben ons fantastisch geholpen! Zelf pak ik de draad ook aardig op. En al gaat dat niet volgens de Marie Kondo-methode, langzaam wordt het hier steeds leger. Dat moet ook wel, want er zit een verbouwing aan te komen deze zomer. Na 23 jaar een nieuwe keuken en andere vloer; ik verheug me er nu al op!

Het enige wat we zelf moeten doen is alle kasten leeghalen. Maar dan ook echt alles! Ontzettend jammer dat er door corona geen rommelmarkten zijn. Wij zouden met gemak twintig kraampjes kunnen vullen met al onze goede boeken, CD’s, DVD’s, speelgoed, spelletjes, kaarsen, tassen, fietsjes, potten, pannen en nog veel meer andere zooi…