Pech onderweg

Pas geleden had ik een afspraak bij een coach, 75 km verderop. Bepaald niet om de hoek, maar voor mij de moeite waard.
De dag ervoor overwoog ik nog of ik met het OV zou gaan, of met de auto. Met de trein reizen vind ik altijd leuk, maar in dit geval leek het nogal een omslachtige gedoe. Dan maar met de auto, dat spaarde een hoop tijd uit. Dacht ik…

Het was een stralende dag. Voorzien van koffie, water en leuke cd’s reed ik weg. Ik hoorde vaag een rammeltje bij het schakelen, maar ik dacht dat er een blaadje in de ventilator zat of zo. Snel nog even tanken, wat helemaal niet snel ging, omdat de betaalautomaat aangaf dat er er iets mis was met mijn pasje. Er was echter niets mis, maar ik had hem er ondersteboven ingestopt. Stom!
Enigszins gehaast reed ik verder richting snelweg. Ik was daar nog geen 5 minuten of ik hoorde het rammelende geluid weer, en nu een stuk harder. Wat kon dat nou zijn?
Ik had geen idee en reed een eindje door. Maar het geluid maakte me onrustig, dus stopte ik bij het eerste het beste tankstation. Ik besloot meteen maar hulp te gaan zoeken. Met een vriendelijke glimlach ging ik voor een bestelbus staan die daar ook stond geparkeerd, en trok zo de aandacht van de chauffeur. Die stapte meteen uit. Hij was zeker bereid om eens onder de motorkap te kijken, maar zag eigenlijk niets bijzonders.
‘Merkte je iets bij het versnellen of gas geven?’ vroeg hij nog. Ik dacht het niet. Toen stelde hij me gerust dat ik best door kon rijden, zolang er geen lampjes gingen branden op het dashboard. ‘Het is wel een Volvo mevrouwtje, die zijn niet kapot te krijgen!’
Nou, dat bleek niet helemaal waar te zijn. Maar ik heb hem vriendelijk bedankt en ben weer verder gegaan. Niet al te hard rijden leek te helpen. Het geluid was niet weg, maar werd ook niet erger. Het lukte alleen niet om naar de vijfde versnelling te schakelen, vreemd. Nou ja, dan maar in de vierde. Ik kon maar beter doorrijden, want ik was intussen al laat.

Een hele poos ging het goed. Ik zette de cd wat harder om het gerammel niet te horen, en zong lekker mee. Het was een oude cd van Simon en Garfunkel. Jeugdsentiment uit de jaren 70….’Why don’t you write me, El condor pasa, The only little boy in New York’. Heerlijke muziek die ze tegenwoordig niet meer maken. Ik ontspande alweer en de zon scheen vrolijk. Het zou best goed komen allemaal.
Totdat ik me realiseerde dat het gerammel nóg erger was geworden. Oeps…wat nu? Ik moest nog zo’n 25 km rijden, zou ik zo vlak voor de bestemming alsnog stranden? Moest ik Gerard bellen of de ANWB? Maar dan stond ik hier in m’n eentje langs die drukke A12, vierbaans breed en nergens een parkeerhaven. Straks was de wachttijd een uur en was al mijn moeite voor niets geweest. Of, nog erger, straks werd ik aangereden en lag ik hier moederziel alleen langs de kant van de weg!
Ik was aardig zenuwachtig inmiddels en dacht koortsachtig na. Besloot naar de vluchtstrook te rijden, alarmlichten aan, snelheid omlaag en weer verder. Gekkenwerk, zei een stemmetje ergens in m’n hoofd. Zorg dat je van die snelweg afkomt! zei een ander stemmetje. Ik luisterde naar die tweede en reed met bonzend hart door over de vluchtstrook.
Niemand die me ook vraagt wat er is, dacht ik geërgerd. Wat natuurlijk niet erg reëel was, ik zou dat zelf ook niet gedaan hebben. Sterker nog, ik zou me afgevraagd hebben wat iemand bezielde om met zo’n slakkengangetje op de snelweg te rijden…
Eindelijk kwam daar dan de afrit van de snelweg naar de plaats waar ik moest zijn. Maar daar was geen vluchtstrook meer en moest ik wel de weg op. Pfff, meer dan 60 kilometer haalde ik niet eens. En maar rammelen, die auto. Tot overmaat van ramp moest ik bij de volgende afrit een lange helling op en daarna nog een rotonde langs…en de vierde versnelling viel ook al uit!
Met een soort moed der wanhoop hield ik ons oude Volvootje (of eigenlijk de auto van onze zoon) aan de praat, tot de straat waar ik moest zijn. Het gierende geluid werd nog erger, en ik wilde er zo snel mogelijk uit. Wat het was wist ik niet, maar wel dat het goed mis was!

Trillend op m’n benen stapte ik uit de auto. En wat nu? Ik was naar die coach voor een gesprek, maar om te beginnen was ik al een half uur te laat. En ten tweede moest er natuurlijk naar die auto gekeken worden, want ik ging er geen meter meer in rijden.
Gelukkig was mijn coach relaxed. ‘Hier heb je een kop thee, en bel maar gauw de ANWB op,’ zei ze. Ik was blij dat ik mijn pasje in de haast niet was vergeten, en begon te bellen. Nadat ik een paar minuten naar een bandje met allemaal keuzemenu’s had geluisterd, kwam er iemand aan de telefoon. Een vriendelijke dame vroeg wat er loos was, en of ik het kenteken even door wilde geven.
Kenteken, sh…wat was dat ook weer? Ik liep naar buiten om het te checken, en las het haar voor. Liep vervolgens weer naar binnen, en struikelde languit op de vloer. ‘Rotdrempel! mopperde ik. Het was niet de eerste keer dat ik daarover struikelde, maar ik was nog nooit echt gevallen. Gelukkig was ik nog heel en mijn telefoon ook, maar nu moest het maar eens klaar zijn met dat gestress! Ik kwam tenslotte bij m’n coach om te praten over heel andere dingen dan autopech… We begonnen er dan ook maar snel mee, en het werd nog een zinvol gesprek ook 🙂

-Wordt vervolgd-