Gisteravond hebben we gehoord dat de lockdown weer verlengd wordt. Niet zo verrassend, na het ‘geheime’ overleg van de ministers afgelopen zondag. Wat is daar nog geheim aan? Steevast lekt er iets uit, of zouden ze dat misschien expres doen?
Het is alweer een maand geleden dat de tweede lockdown begon. De dag voorafgaand aan die persconferentie was ik een beetje zenuwachtig. Ik was net zo gewend aan de relatieve vrijheid, had helemaal geen zin om weer verplicht thuis te zitten met z’n vieren! Maar toen het hoge woord eruit was van onze premier, werd ik rustiger. Vier weken was ook weer niet zo lang. Bovendien was het toch al bijna kerstvakantie, dan zit je normaal ook met z’n allen thuis. We zouden wel zien.
Onze oudste tiener kwam al meteen thuis te zitten. Niet door corona, maar door een valpartij met z’n fiets bij school. Hij werd met kapotte fiets en al thuisgebracht door de vader van een klasgenootje, spierwit van schrik. Hij kon de week daarna amper lopen, dus naar school gaan was hem zonder lockdown ook niet gelukt…
In de kerstvakantie konden we niet met elkaar naar opa of oma, of gezellig naar het Openluchtmuseum. Daar had ik nou net zo’n zin in gehad. Maar onze tieners zaten er niet mee; die luierden er op los. Lekker lang in bed, nog langer in pyama, heerlijk! Maarten lag dankzij de valpartij sowieso al vaak op bed, vergezeld door één van onze poezen, die ook niet naar buiten te slaan was. Lekker filmpjes kijken of gamen, wat wil een tiener nog meer? Janine had er ook geen moeite mee om zich binnen te vermaken. Telefoon in haar hand, koptelefoon op, onbereikbaar voor vragen als: ‘Ga je nog naar buiten?’, of ‘Kom je eten?’
Normaal ben ik dit gedrag aan het eind van de kerstvakantie meer dan zat. Zo ook deze keer. Ik werd sacherijnig vanwege geklus in huis (sorry Simon en Irene). Moedeloos van onze hoeveelheid zooi, geen idee waar te beginnen met opruimen. Boos op Gerard die alleen nog maar meer spullen in huis haalde… (al kon hij daar eigenlijk niet veel aan doen. Het huis van zijn moeder moest leeggehaald worden en het woord weggooien staat niet in zijn woordenboek…) En ik vroeg mezelf hopeloos af: “HOE LANG moet ik die lockdown eigenlijk nog volhouden? Hoe lang zitten we nog thuis met z’n allen? Kan ik alsjeblieft een beetje ruimte krijgen voor mezelf?”
Die ruimte kwam vrij onverwachts, zomaar op een saaie doordeweekse dag. En dat ging ongeveer zo:
5.38 uur, de wekker gaat voor Gerard. Hij moet werken van 6 tot half 3, zijn werkschema wisselt ongeveer per dag. Hij installeert zich dan met zijn laptop in de huiskamer aan onze multifunctionele eettafel. Ik draai me nog even om in bed.
7.30 uur, de wekker voor mij. Onder de gezellige klanken van een raadspelletje op Radio 2, word ik moeizaam wakker. Is het nou nog steeds donker??? Toch maar gauw opstaan voor de kinderen.
8 uur. ‘Maarten, ben je wakker? Maarten, kom uit bed! (nog 5 keer herhalen). Maarten leg die telefoon weg, eet je brood op. Hoe laat begint je les eigenlijk, half 9? Het is nu twee minuten voor half 9… Schiet op, ga naar boven!’ Maarten geeft bijna nergens antwoord op. Hij verschanst zich achter zijn laptop, doet de deur hermetisch op slot en je moet maar hopen, dat hij echt de lessen volgt. Zo nu en dan stampt hij de trap af voor koek, limonade en boterhammen. Aankleden en tandenpoetsen doet hij alleen als hij daar zin in heeft.
9.45 uur. Janine, die ook achter de laptop haar lessen moet volgen, sluipt de trap op met een bak chips en zoute stokjes. Toevallig loop ik daar ook. ‘Lekker zeg,’ reageer ik verbaasd. Janine kijkt betrapt, en zegt gauw: ‘Oh mama, dit is niet voor nú hoor! Maar alvast voor als ik vanmiddag honger krijg of zo.’ Ja ja… een kwartier later is het bakje natuurlijk al half leeg. Ik geef haar een mandarijn en zet de chips op de kast. Eerst maar wat vitamientjes.
Ik heb geen baan, zoals dat heet. Ik faciliteer dat mijn man en kinderen kunnen werken en leren. Dus ruim ik de afwasmachine leeg, zet de wasmachine aan, stort me op een berg strijkgoed van twee en een halve week, haal boodschappen, ruim een kast op op zolder, breng twee vuilniszakken vol oude kleding naar het Leger des Heils, maak het eten klaar, lees mijn appjes uiteraard, en stort zo nu en dan in.
Maar die ene dag niet! Ik had bij het opruimen oude cassettebandjes gevonden met muziek die ik vroeger zelf opgenomen heb. En ik laat ik nou pas van een lieve zwager een radio-/cd-/cassettespeler hebben gekregen! Een uur lang is onze slaapkamer omgetoverd tot mijn privé-disco, en zing ik vrolijk mee met muziek van… The Police. Op ‘Shadows in the rain’ doe ik lekker mijn dansoefeningen, die ik zo vreselijk mis, en bij ‘Consider me gone’ raak ik bijna in trance van zoveel moois. Even ben ik weer jong, even geen mama die de lockdown moet doorstaan met man en tieners. Even geen zorgen hoe het allemaal verder moet, ik kan nog altijd zingen en dansen!
Ook al was dat dan maar even, sinds ik meer muziek luister, kan ik er weer beter tegen.
Hollen of stilstaan 