Na alle romantiek rondom onze trouwdag en bijbehorende herinneringen, staan we weer met beide benen op de grond. Vandaag is het zaterdag, Stille Zaterdag. Ik ging naar de supermarkt waar het bepaald niet stil was. Er waren bijna geen karretjes meer. Al winkelend hoorde ik een bandje met van die corona-tips, zoals: ‘Zorg goed voor elkaar. Haal uw boodschappen alleen en maak geen gezellige praatjes’. Nou ja zeg. Maar wat nog erger was; de paaseitjes en paasschuimpjes waren op! Wel allemensen… ben je zo’n bescheiden type die er niet intrapt om in januari al paaseitjes te kopen, ben je weer te laat! Gelukkig ging onze jongste met plezier naar een snoepwinkel in de stad, waar ze nog wel een voorraad hadden. Onze volwassen kinderen komen namelijk met Pasen, en ik ving op dat ze paaseitjes wilden zoeken in de tuin. Net als vroeger, haha.
Stille Zaterdag slaat natuurlijk niet op het aantal mensen in de supermarkt. Het is stil zijn, wachten tot er een einde komt aan ellende en dood. Wachten op de verlossende woorden: De Heer is waarlijk opgestaan! Ik las op Google dat de hele week wel Stille Week wordt genoemd in de christelijke traditie. Stille week, of Heilige week, of Goede week, of gewoon de week voor Pasen. Stil en heilig was het deze week nou niet bepaald… en goed? Het is maar net welk perspectief je hebt. Voor mij was het in elk geval verwarrend. Zoveel mensen, zoveel meningen.
Maar laat ik het dichtbij mezelf houden. Stil zijn is moeilijk, er is zoveel dat om aandacht vraagt. Tijdens ons tripje aan het begin van deze Stille week, lukte het me bijvoorbeeld niet om mijn telefoon uit te zetten. Al ben ik bij lange na niet zo’n junk als mijn echtgenoot, ik zat toch geregeld berichtjes te lezen. Om te zien wat Buienradar precies voorspelde, of om mijn schat aan foto’s nog eens te bekijken.
Ik bedacht ineens dat ik geen boodschappen had gedaan voor het avondeten en belde de kinderen op. Die lachten mij vierkant uit. Half beledigd zeiden m’n dochters: ‘Mam, we zijn volwassen hoor, denk je nou echt dat we niet weten hoe je boodschappen doet of zo?’
O ja, daar was ik wel van overtuigd. Maar mijn perfectionisme van ‘een goede moeder heeft toch altijd genoeg voorraden in huis!’ maakte me onrustig. Loslaten maar, dacht ik.
Iets anders gebeurde toen ik snel even wat mailtjes las. Geen geruststellende berichten over zoonlief, van een leraar en van de huiswerkbegeleiding. Of we hem dit weekend even flink aan het werk wilden zetten. Samenvatten, overhoren, een werkstuk maken. Beetje lastig als je ver weg bent! Bovendien zit hij nooit zo op onze hulp te wachten. Ik voelde een vaag schuldgevoel opkomen, omdat we niet thuis waren. Ik sloot de mailtjes af en zei er niets over tegen Gerard. Loslaten maar weer.
Evengoed waren de schoolresultaten een terugkerend thema deze week. Een acht, een één, een drie-en-een half en een zeven. Tja, om stil van te worden in zekere zin. Er zat in elk geval een hoop variatie in.
Variatie was er ook met het weer. Van een frisse noordenwind en krap 8 graden, naar zonovergoten warm lenteweer. Net de zonnebrandcreme gevonden, sloeg het weer om naar koel en bewolkt. En de vooruitzichten hebben het over hagelbuien, onweer en nog lagere temperaturen. Geen touw aan vast te knopen.
Op één van die zonovergoten dagen, maakte ik een lange wandeling met mijn broer. Eens in de zoveel tijd doen we dat tegenwoordig, om bij te praten en om weer eens wat anders te zien. Dit keer waren we op de Veluwe, prachtig daar! Rustig en stil lag het landschap erbij. Ik was de avond ervoor nog ongerust geweest dat het zo druk zou worden dat ordehandhavers ons weg zouden sturen, net als in Amsterdam. Maar er was geen sprake van drukte, dus geen Boa te bekennen. En toch…zelfs op die Veluwse zandvlakte was het niet stil. Het leek wel of we in de verte vuurwerk hoorden! Op 31 maart? Tot ik een verdwaalde kogelhuls vond…Natuurlijk, militaire oefeningen ergens in de buurt. Heel nuttig natuurlijk, leren hoe je ons land moet verdedigen. Maar wel onrustig, dat geroffel op de achtergrond.
Van de politiek werd ik al helemaal onrustig. Gerard is hierin heel anders, die leest er meer over en is best stellig. Ik ben zo’n type die zich in veel mensen kan inleven, overal valt wel wat voor te zeggen. Invoelen is een fijne eigenschap, maar maakt het ook wel moeilijk. Wie heeft er gelijk? Wie heeft dat niet maar heeft toch een goed punt? En wie profiteert er van de ontstane chaos? Gerard weet het. Ik heb wel een vermoeden maar ik kan het niet goed zeggen helaas. Daarom is het maar goed dat ik niet in de Tweede Kamer zit (en Gerard ook niet).
Stille week, stille zaterdag. De wereld is onrustig en nergens is het echt stil. Ook in mezelf niet. Om rustiger te worden, trok ik mijn hardloopschoenen aan. Ik rende langs stille weggetjes, en luisterde naar geluiden om me heen. Een traumahelikopter, auto’s, een pauw die schreeuwde, honden die blaften. Nergens stilte. En toch, ineens merkte ik dat ik rustig werd. Ik hoorde lammetjes blaten, een zacht getingel van een vlaggenstok zonder vlag, het geritsel van dorre blaadjes waar de wind doorheen blies.
Rust die me gegeven werd, genoeg voor vandaag. En morgen is het Pasen.
Hollen of stilstaan 