Weggooien is zonde!

Vandaag weer even een blik achter de voordeur van familie Van Eijk.
Een jaar geleden maakten we voorbereidingen voor een verbouwing hier beneden. Er zou een nieuwe keuken komen, een nieuwe vloer en t.z.t. nog eens een andere wc. Wat een heerlijk vooruitzicht was dat! Al was het mij een raadsel waar we al onze spullen moesten laten… Gelukkig dachten onze oudste kinderen mee en kwamen ze helpen inpakken. Er werden veel dingen weggegooid, maar het merendeel verdween in dozen naar boven. Dat zouden we na de verbouwing allemaal wel uitzoeken. (Zie Verbouwing en Verbouwing-2-)

Maar ja, zoals dat hier gaat, het uitzoeken schoot niet erg op. Eerst waren we te druk met verven en herinrichten beneden, daarna moest het hele huis van Gerard z’n moeder leeggehaald worden, daarna werden de dagen steeds korter enzovoorts. Intussen groeide de voorraad spullen hier alleen maar aan en werd het boven voller en voller. Ik werd er moedeloos van als ik er alleen maar naar keek! Hoe begon ik aan zo’n klus?

Simon, Irene en Johan kwamen in de winter nogmaals helpen. Hun tempo ligt vele malen hoger dan dat van ons. Zij zijn ook meer van het ontspullen à la Mary Kondo. Gerard heeft daar niets mee. Tot zijn grote woede gooiden ze dingen weg, die hij net had willen bewaren of “herbestemmen”! En wie kreeg hier de schuld van…? Ik.

‘Weggooien is zonde!’ riep Gerard kwaad. ‘Je kunt er altijd een ander nog plezier mee doen!’

Om te voorkomen dat we hier steeds ruzie over kregen, of dat onze kinderen ons op gingen geven voor één of ander opruimprogramma van SBS6, moest ik iets verzinnen. En dat iets werd een bakkie huren, ideetje van Simon.

Een wat, een bakkie? Ik wist eerst niet eens wat dat was. Mijn buurjongens hadden vroeger een 27MC-bakkie waarmee ze contact kregen met andere bakkie-houders (snapte ik toen als 7-jarige niets van), maar dit was iets heel anders. Hier bleek het om een grote afvalcontainer te gaan, die je kunt huren. Je laat hem voor het huis zetten, gooit je zooi er in en hij wordt weer opgehaald. Tegen betaling overigens, niets voor niets. Maar mij leek dat wel een goed plan. Alleen al omdat wij geen auto hebben, en een auto – met trekhaak – lenen en vervolgens een aanhangwagen huren was ook zo’n gedoe. Zo’n bak mag je weken houden, ideaal voor ons, langzame beslissers (sorry buren…)

Ik zal maar niet beschrijven hoe het realiseren van dit plan verliep, om jullie niet te vervelen. Neem van me aan dat het maanden kostte! Maar op een dag had ik een vergunning van de gemeente binnen, dus bestelde ik een bakkie en snel daarna werd ‘ie geleverd. Een lelijk gedeukt groen ding in plaats van een strakblauwe nieuwe bak, zoals ze op de website getoond werden. Maar ik was heel erg blij. Yes, het grote opruimen kon eindelijk beginnen!!! Wat een ruimte zou dat boven gaan opleveren!

Maar toen begon het eigenlijk pas…. ‘Gerard, zullen we die losse plank wegdoen?’ ‘Nee, die hang ik in de schuur’. ‘Okay. Gerard, zullen we die oude stretcher in de container gooien?’ ‘Waarom? Die is toch nog prima?’ ‘Welnee, we hebben hem al 20 jaar en hij ligt hartstikke beroerd. ‘ Zucht. ‘Okay dan’. Gerard, kan ik die doos met oude rommel wegdoen?’ ‘Nee! Die wil ik eerst even nakijken’. ‘Oh. Zullen we die oude deur dan maar wegdoen, er zit toch geen klink meer in. ‘Nee joh, misschien is die wel beter dan die van de voorste kamer.’ ‘Gerard, zullen we de hoogslaper dan uit elkaar halen en weggooien?’ ‘Nee dat is toch zonde! Zet hem dan op Facebook op de Weggeefhoek, je zult zien dat je er iemand blij mee maakt!’

‘Hoe dan?’ zuchtte ik. De container stond er nu na 2 dagen en ik werd al wanhopig. Als we zo over elk dingetje van mening bleven verschillen, dan werd het helemaal niks! Weggegooid geld voor die bak?

Maar nee, Gerard werd wakker (na wat nachtdiensten). Of beter gezegd: laat die man zijn gang gaan en dan gebeurt er wat. Want inmiddels heeft hij de hoogslaper uit elkaar geschroefd en deels hergebruikt (niemand reageerde bij de Weggeefhoek). Die ene deur gaat waarschijnlijk wel weg; de stretcher ligt in de container, net als 4 plastic stoelen en een wiebelige diaprojectortafel. Maar óók: de commode die we 29 jaar geleden kochten, toen ik voor het eerst in verwachting was.

‘Wat zonde…’ zuchtte Gerard. ‘Dat ding is nog hartstikke goed! Misschien bewaren voor een toekomstig kleinkind? Of het bovenste deel los in de keuken hangen?’ ‘Nee. Bedank de commode voor alle jaren trouwe dienst,’ zei ik. ‘Denk je eens even in, op dat ding hebben al onze zes kinderen schone luiers gekregen! Wat een prestatie!’

We lachten erom en droegen de commode – in losse onderdelen – samen naar de container. Samen opruimen, dat heeft toch wel wat. Zolang het maar niet te lang duurt.