Er was een tijd dat mijn vriendinnetjes en ik onze ouders hopeloos oud vonden. Eén noemde haar vader geringschattend ‘die ouwe’, een ander had het altijd over ‘de ouwelui’ als het over haar ouders ging. Per definitie vonden we hen dom. En dan die leraren van ons, die waren helemaal suf en bejaard! Terwijl ze misschien 30 waren, of 40. Maar ja, zo kijk je naar volwassenen als je tiener bent. Mijn eigen tieners doen hetzelfde, die vinden ons ook VERSCHRIKKELIJK oud. En zo voel ik me ook weleens, eerlijk gezegd. Maar we zijn nog lang geen 90, dan heb je pas echt recht van spreken! Aldus mijn vader, 90 jaar is pas echt oud.
Hoe verliep zijn verjaardag verder ’s middags? Het begon met een middagdutje, mijn vader binnen op een stoel en Gerard buiten. Net toen ik de afwas had gedaan en ook slaperig werd, schrok mijn vader wakker. ‘Wat, is het al zo laat?’ mompelde hij. ‘Snel de zonneschermen boven laten zakken!’ En voor ik hulp aan kon bieden, was hij alweer naar boven.
Gelukkig kon ik mijn hulp al snel op ander vlak aanbieden. Om drie uur stond de middagvisite namelijk al op de stoep, en die wilden graag thee. ‘Thee?’ herhaalde mijn vader verbaasd, terwijl hij op zijn horloge keek. ‘Ja wat dacht jij dan, dat we nu al aan de wijn wilden?’ grapte er eentje. ‘Nee nee’, haastte mijn vader zich te zeggen, ‘maar ik drink zelf nooit wat om deze tijd. Soms vergeet ik heel de middag wat te drinken.’ Hoofdschuddend hoorden ze het aan. ‘Je moet veel drinken, dat weet je toch wel?’ ‘Ik drink genoeg’, zei mijn vader. ‘ Anders was ik toch geen 90 geworden!’ En hij weigerde dan ook consequent thee te drinken, al boden we het diverse keren aan.
De middagvisite bestond slechts uit twee oude dames, die zolang ik me kan herinneren al op de verjaardag van mijn ouders kwamen. Vroeger zat heel de kamer dan vol met vrienden, buren en familie. Nu was daar nog maar een klein clubje van over. Mijn moeder leefde allang niet meer, mijn stiefmoeder was anderhalf jaar geleden overleden, de vroegere buren waren overleden, en een paar tantes en een oom en de mannen van deze dames waren ook gestorven.
Evengoed zat de sfeer er direct in. De één (89) met haar arm in een mitella, gaf mijn vader een cadeautje. ‘Hier, een doosje chocola. Daar hou jij toch zo van? ‘ Aan haar vrolijke grijns was te zien dat ze hem beetnam, maar mijn vader deed of zijn neus bloedde. ‘Nee maar, dat had je toch niet hoeven te doen!’ zei hij even later verrast, terwijl hij een doosje aftershave in zijn handen hield. ‘Heerlijk!’ Mijn vader houdt helemaal niet van chocola, en dat wist die vrouw natuurlijk best.
De andere vrouw (84, nog jong dus) was op de fiets, zodat ze niet met een zware tas hoefde te sjouwen. Zolang ik haar ken, heeft ze al een zwakke rug. Haar man, een beer van een vent, was twee jaar geleden overleden. Ze mist hem nog dagelijks, en niet alleen vanwege het sjouwen wat hij altijd van haar overnam… ‘Meid, wat heb je allemaal meegenomen?’ vroeg mijn vader aan haar. Ik geloof dat het twee flessen wijn waren. Er stonden er al zes bij zijn cadeaus, maar ook deze werden er dankbaar bij gezet. Vroeg of laat kwam het allemaal wel op. Mijn vader drinkt al jaren een glaasje wijn bij het eten. Hij heeft ooit zelfs een wijnproefcursus gedaan, samen met mijn moeder.
De gewoonte van een wijntje drinken, was ontstaan in een zomervakantie in Frankrijk. Onze auto was kapot gegaan onderweg en stond zo’n beetje drie weken in een garage. Desondanks was het een heerlijke vakantie. Mijn ouders kwamen toevallig andere Sassemers tegen, en daarmee zaten ze middagen- en avonden voor de tent. Ook andere Nederlanders haakten aan, en er ging aardig wat wijn doorheen. Wijnglazen hadden ze natuurlijk niet, maar uit lege potjes jam of Nutella kun je ook prima wijn drinken! Ze waren erg vrolijk (en lui) die vakantie. Waar ze normaal allerlei tochtjes planden, konden we nu nergens heen. En ik genoot ervan! Kon ik tenminste lekker zwemmen en een beetje rondzwerven rondom de camping met andere kinderen. Pa en ma letten toch niet op. Oh die goeie oude tijd…
Terwijl de dames en mijn vader door keuvelden, ging de telefoon een paar keer. Er staan twee telefoons in de huiskamer. Een draadloze in de voorkamer en een vast toestel in de achterkamer. M’n vader liep elke keer RUSTIG naar die vaste telefoon, die het verste weg stond dus. ‘ Anders versta ik er niks van, ‘zei hij later toen wij vroegen waarom hij die andere niet pakte. Ondertussen kwam er nog meer bezoek via de achterdeur; mijn broer met zijn twee kinderen.
‘Nou nou, wat is het hier druk!’ reageerde broerlief verbaasd. Zijn dochter (23) feliciteerde opa en stoof toen spontaan op mij af. ‘Ha tante Rineke, lang niet gezien!!! Ben je al ingeënt?’ vroeg ze. ‘Nee, morgen’, antwoordde ik. ‘Nou, ik ben tig keer negatief getest, dus ik geef je een knuffel hoor!’ zei ze vrolijk. ‘Ik ook’, zei mijn neef (18) droog. ‘Die anderhalve dag maakt toch niks meer uit.’ Hij gaf me ook een hug. Heerlijk, wat had ik dat gemist!
Mijn broer telde ondertussen het aantal hoofden in de kamer. ‘Best wel druk hier’, zei hij nogmaals. Inderdaad waren we al ver over het door de overheid geadviseerde aantal gasten. Maar mijn vader maalde er niet om. ‘Dat telt vandaag niet’, zei hij met een ondeugende lach. ‘Ik ben 90 en wie weet is dit wel mijn laatste verjaardag’. Daar moest ik even niet aan denken…
Vlak voordat Gerard en ik weg wilden, ging de telefoon weer. Het was mijn zus die in Amerika woont. Ze vroeg mijn vader snel de laptop op te starten, zodat we een conference call konden houden met elkaar. M’n broer uit Duitsland was ook al digitaal aanwezig. Maar helaas, het lukte niet. M’n vader was niet snel, en zijn laptop ook niet. Terwijl m’n zus aanwijzingen gaf (‘Kijk dan in de Inbox, daar staat de uitnodiging!’) gaf mijn vader het op. Ik kon het ook niet vinden. Broer Peter nam de telefoon over. ‘Dit werkt niet’, zei hij kort en bondig’. ‘Bel anders via Whatsapp, dan kunnen jullie ons toch ook zien?’ En zo geschiedde.
Hoogste tijd om op te stappen, ik was erg moe en het werd laat. Mijn vader was ook wel een beetje moe, zei hij de dag erna aan de telefoon. Maar wat een fijne en bijzondere dag, we kijken alweer uit naar zijn volgende verjaardag!
Hollen of stilstaan 