Moela… er is geen betere!

Leeftijdsgenoten van mij weten vast wel waar deze slogan vandaan komt. Ik wil geen reclame maken voor wasmachines, dus ik heb er maar een gekke naam aan gegeven. Ik zou ook <Puntje puntje laat je niet in de steek< boven deze blog kunnen zetten, een slogan uit dezelfde periode. Tegenwoordig hoor je niet veel reclame meer voor wasmachines. Iedereen is waarschijnlijk al voorzien.

In de loop van de jaren hebben we de nodige wasmachines versleten. Toen we net getrouwd waren hadden we er niet eens een. We woonden we in een flat met een gezamenlijke wasruimte. Best grappig, ging je met je mand vuile was naar beneden in de hoop dat één van de wasmachines leeg was. Net als op een camping. Toen we al een dochtertje hadden en ik in verwachting was van de tweede, verhuisden we naar een grotere flat (drie hoog zonder lift). Daar kwam al gauw een eigen wasmachine in te staan. Tweedehands en met een losse centrifuge die veel lawaai maakte, maar ik was er heel blij mee. De meisjes ook. De wasmachine stond in de keuken, en Irene en Hanna keken graag door het raampje naar de ronddraaiende was. Dat was leuk! Ze hadden nog de leeftijd van loopfietsjes, en reden vrolijk rondjes van de keuken naar de huiskamer, door de gang en dan weer naar de keuken.
Toen Johan geboren was en ik het met 3 kindjes best wel druk had, zette ik hem vaak met Maxi Cosi en al op de wasmachine. Dat had zo z’n voordelen: hij werd slaperig van alle geluiden van de was, ik hoefde niet te bukken om een speentje te geven of een speelgoedje, en zo werd hij niet omver gereden door zijn grotere zussen. Maar dat vertelde ik niet op het consultatiebureau, want die hadden het natuurlijk erg onverantwoord gevonden. Gelukkig is hij nooit van die wasmachine af gevallen!

De wasmachine draaide heel wat keertjes in de week. Met kleine kinderen die katoenen luiers droegen en verder ook het nodige vies maakten, ging het hard. En er was alweer een baby op komst! Mijn schoonmoeder keek het hoofdschuddend aan; de flat werd te klein, de auto ook, en al die oude spullen van ons… dat kon toch nooit goed gaan?!
Toen we goed en wel verhuisd waren naar een huis met een tuintje, kochten m’n schoonouders een nieuwe wasmachine plus een droger voor ons. Heerlijk was dat en ook erg handig, zo’n droger! Alhoewel… al snel ging ik onze schone was toch buiten hangen. Waarom ook niet, we hadden toch een tuin? En boven op zolder droogde alles ook vrij snel. Een wasdroger slurpt energie, hadden wij inmiddels ontdekt. Een gezin met 4 kinderen heeft heel wat nodig, en veel geld hadden we niet. Besparen wat er te besparen viel dus.

We hebben jaren met die wasmachine gedaan, het was een goeie. De droger werd weinig gebruikt tot verdriet van m’n schoonmoeder, bleef het daardoor veel langer doen dan de wasmachine. Want na x jaar begaf de wasmachine het… De garantietermijn was al verstreken en na een paar reparaties gaven wij het op. Ik had zóveel was, ik moest de beste wasmachine hebben die we konden betalen, vond ik. Dus die kwam er, en ik was er heel blij mee! Hij was veel stiller dan de vorige en alles kwam er veel droger uit. Al kreeg ook deze kuren en moesten we er een reparateur bij halen. De goede man liep alles na, en viste uiteindelijk een paar haarspeldjes uit de afvoer… ‘Oh, die zijn van mijn dochters’, probeerde ik nog als excuus. Maar de reparateur zei streng: ‘Nee mevrouw, wij zijn de volwassenen, wij moeten alles checken voordat we het in de machine gooien!’ Ik zal zijn opmerking nooit vergeten.

Met uiteindelijk zes kinderen waste ik vaak meerdere keren per dag. Later werd dat gelukkig minder, al namen de studerenden nog lang hun wasjes mee naar mams. Geen probleem, met liefde liet ik alles weer schoon wassen door mijn apparaat.

Mijn vader heeft een wasmachine die het al 40 jaar doet, liefkozend het wasmeisje genoemd. Ongelofelijk, vroeger had je nog echt kwaliteit! Tegenwoordig is er geen wasmachine meer zo robuust, hoeveel geld je er ook voor neerlegt. Ook die goeie van ons ging gek doen. Hij begon te schudden en te dansen op de vloer. Al wassend verschoof ‘ie steeds meer van plek, en dingen die er los op stonden vielen er af. En al eerder rook de schone was niet meer zo fris. Soms zaten er vlekken op de kleren die er vóór de wasbeurt niet op hadden gezeten (een verschijnsel dat wasluis heet). Daar zijn heel wat leuke shirtjes door verpest. Ten slotte werd het centrifugeren steeds meer lawaaierig. Het was niet om aan te horen, het viel me nog mee dat de buren niet kwamen klagen! Het leek bijna of er een raket op steeg, en ik maakte me ongerust. Straks ploft dat hele ding nog eens uit elkaar! zei ik tegen Gerard.

Dit keer gaf hij me redelijk snel gelijk dat er een andere nodig was. We hebben gekozen voor een ‘Refurbished’. Ofwel niet zomaar een tweedehandsje, maar één die vakkundig gerepareerd is en voorlopig weer mee kan. Hoe lang precies, dat kunnen ze er niet bij zeggen. We nemen de gok. Meer kinderen gaan er toch niet komen, en het is goed voor het milieu om spullen te hergebruiken. Voor ons doen was het wonderlijk snel geregeld.

Eén ding viel een beetje tegen… ineens rook de hele douchecel naar schimmel. Maar wacht eens, er zat ook wel erg veel schimmel op het plafond! Dat zou toch niet door de nieuwe wasmachine gekomen zijn?

(Wordt vervolgd 🙂