Uit quarantaine

Hoe snel kunnen situaties veranderen! Zat ik twee weken geleden nog compleet in de stress over de opgelegde corona-maatregelen, vandaag zit ik in de stress over ‘het nieuws’ uit Oekraine. Was die quarantaine echt nog maar twee weken geleden? En vond ik dat echt zo vreselijk? Ik blader in mijn agenda en zie dat dat zo is. Niet te geloven. Wat staat ons over twee weken dan te wachten?

Gelukkig heb ik al vroeg in mijn leven een belangrijke wijsheid van mijn moeder meegekregen. “Maak je geen zorgen voor de dag van morgen, elke dag heeft genoeg aan zijn eigen kwaad”. Ze las dat voor uit de bijbel. In een andere vertaling staat: ‘Bewaar je zorgen maar voor morgen, je hebt het al moeilijk genoeg met vandaag.’ Een levenslange les die ik maar niet onder de knie krijg…

Ik maakte me behoorlijk zorgen over hoe het allemaal zou gaan. Dat ik me ineens aan regels moest houden was een ding, maar de vraag of wij aangestoken zouden worden was óók een ding! Want Gerard was niet ingeënt, en Janine ook niet. En hoewel omikron bij de meeste mensen tot milde klachten leidde, was er nog steeds een groep die erdoor in het ziekenhuis belandde. Wie zei dat ons dat niet zou overkomen? Maarten was er in elk geval behoorlijk ziek van. Hij had 39.5 en kon totaal geen licht verdragen…als dat dan milde klachten waren?

De koorts zakte even plotseling als dat ‘ie gekomen was. Even leek Maarten beter, maar vervolgens kreeg hij elke klacht die in het rijtje van corona hoort. Al met al was hij een dag of 12 ziek. Best lang, ook al is er gelukkig geen long-covid op gevolgd.

Wij drietjes zaten als het ware klaar om ziek te worden. Als het dan zo besmettelijk was, dan zouden we NU toch wel de klos zijn. Zeker Janine, die ook nog dag in dag uit naar school moest. Haar klas was al gehalveerd door het aantal zieke leerlingen.

We deden niet aan super strenge isolatie. Dat leek ons weinig zin hebben, omdat Maarten al twee dagen ziek was voor de positieve uitslag kwam. We hielden wel gepaste afstand, en Maarten zat veel op zijn kamer. .Janine had het er een beetje moeilijk mee. Oneerlijk toch dat die luie broer van haar op z’n bed mocht blijven liggen en zij door weer en wind naar school moest! Terwijl zij ook hoofdpijn had en zich niet lekker voelde…Zo stom ook dat zij niet in quarantaine hoefde, dat wilde ze juist en nu had de regering net de regels weer veranderd!

We hebben haar ook maar een dag thuis gehouden, ook al had de hoofdpijn een andere oorzaak. Ze werd steeds handiger met zelftesten, maar die bleven negatief. We gingen samen naar de GGD op dag 5, voor een officiële test. Er stond niet eens een rij wachtenden voor ons, en het testen was zo klaar. Wat een verschil met die allereerste test aan het begin van de pandemie! De medewerker van toen zat minutenlang met zo’n staafje in haar neus, heel pijnlijk. en vervelend. Deze keer was het in een handomdraai gepiept. Een dag later bleken ook die testen negatief.

Het was eigenlijk een beetje vreemd. Zit je te wachten op ziekte en narigheid, en dan gebeurt er niks! Na een week was er nog niemand besmet hier, en na twee weken ook niet. Toen maakte ik me daar weer zorgen over. Ik was er van uit gegaan dat Gerard ziek zou worden, wat in elk geval als voordeel zou hebben dat hij anti-stoffen op zou bouwen. Plus een groen vinkje zonder inenting, best wel handig. Corona was toch zo besmettelijk?

Inmiddels zijn we een paar weken verder en allang weer uit quarantaine. We hebben alweer andere dingen aan ons hoofd, zo gaat dat. Ik ben dankbaar dat we gespaard zijn gebleven, al lijkt het niet logisch. Waarom wordt de één zo ziek en de ander niet? Waarom sterft de ene mens en heeft de ander nauwelijks klachten? Waarom is het oorlog in Oekraïne en maken wij ons druk over de gasprijs en Wie is de mol? Moeilijke vragen…ik kom er niet uit. Ik probeer te genieten van elke dag die ik krijg, elke dag heeft inderdaad genoeg aan zijn eigen kwaad. En niet alleen aan zijn kwaad, ook aan zijn goed! Met die gedachte ga ik zo slapen.

Ik wens je een mooie dag toe vandaag!