Contrasten

Het is een stralende dag. De lucht is strakblauw, geen wolkje te zien. Zelfs de vliegtuigen laten geen spoor achter; het zijn net zilveren streepjes hoog in de lucht. Waar zouden de passagiers naartoe gaan, vraag ik me af. Lekker naar de zon in Spanje of nog even op wintersport? Na twee jaar coronamaatregelen mag het allemaal weer. Precies toen de voorjaarsvakantie begon, keerde onze vrijheid grotendeels weer terug. Wat hadden we daar naar uit gekeken!

Maar wacht even, voor we er goed en wel van konden genieten, trok het Russische leger Oekraïne in. Geen coronanieuws, maar oorlogsnieuws. Weg met het vrije gevoel, wat een contrast! Oekraïne lijkt dan wel ver weg, maar zo ver is het niet. Je bent er in een paar dagen rijden. De kranten staan er vol van en het nieuws gaat er voortdurend over. Wat moeten we doen, hoe kunnen we helpen? Wat als Rusland wint? En als dat onderhandelen geen zin heeft, wat zegt dat voor de toekomst van ons vrije Europa? Het maakt me bang en onrustig en ik ben ongetwijfeld niet de enige.

Tegelijk is het hier voorjaarsvakantie en de scholen zijn dicht. Heerlijk voor onze kinderen en ook voor ons. Niet dat Gerard en ik niets te doen hebben, maar het voelt toch een stuk relaxter. In het eerste weekend hebben we meteen feest. Twee kinderen van ons jarig: de uit huis wonende Johan en Willemijn. Ze willen het graag bij ons vieren, met familie enzo. Zo gezegd, zo gedaan. Een beetje onwennig haast zitten we met een huis vol mensen, maar gezellig dat het is! Wat een verschil met de afgelopen tijd. We vierden onze verjaardagen nog amper, er was bijna geen beginnen aan met alle coronaregels. Maar nu mag het weer, leve de vrijheid…

Onze Maarten en Janine zijn blij dat ze geen school hebben. Wat zouden zíj graag niet meer leerplichtig zijn… dat is pas vrijheid! Het vooruitzicht van nooit meer huiswerk, lonkt hen tegemoet. ‘Ik zie mezelf volgende week echt niet op school zitten hoor,’ zucht Janine. Wat ze dan wel wil? Ze heeft geen idee, gewoon niks. Niks in de zin van: uit bed komen wanneer ze zin heeft, eten wanneer het uitkomt, leuke dingen kopen, muziek luisteren en chillen.
Zo nu en dan zeuren wij lastige ouders aan hun hoofd, zelfs in de vakantie. Ze moeten mee naar het stadhuis voor nieuwe ID-kaarten, ze moeten naar de kapper, ze moeten op tijd eten en ze moeten zelfs hun mobieltjes weleens wegleggen! Echt geen luilekkerland hier in hun ogen. Gelukkig hebben ze hun eigen kamers nog, laptops, goede opladers en een warm gespreid bedje.

En dan zie ik foto’s in de krant. Eentje springt er voor mij uit: een Oekraïens meisje in een metrostation. Ze zal misschien 13 of 14 zijn. Ze hangt wat op een soort bed, haar rug tegen een koude muur. Ze staart voor zich uit. Nagels mooi gelakt in bijna dezelfde kleur als die Janine heeft. Rugtas naast zich en een knuffel op schoot. Geen mobieltje in haar handen. Verderop een heleboel volwassenen die veel met elkaar te bespreken hebben. Zij zit daar somber en alleen, een voorbeeld van een hangerige tiener die daar helemaal niet hoort rond te hangen.

Ik neem aan dat er geen oplaadpunten zijn in de metrostations van Oekraïne. Daar hoeft ze niet over te ruziën met haar broer of zus, als ze die (nog) heeft. Ze zou er een moord voor plegen om gewoon naar school te kunnen! Ze zou wel elke dag uren huiswerk willen maken en op tijd naar bed gaan, als die f#@%$!! oorlog nou maar snel afgelopen was!

Ik word al verdrietig bij het zien van dit ene meisje, laat staan bij de vele andere berichten….Laat deze ellende toch snel voorbij zijn. Laat de Russen beschaamd afdruipen. Geef vrede Heer, geef vrede, dat is het enige gebed wat ik kan bedenken.