Ervaringsdeskundige

Wat kan er veel veranderen in een jaar! Ook al is het nog lang geen Oudejaarsdag, ik ben nu al een beetje melancholisch. Niet zo gek natuurlijk met dat koude weer, en dat vervelende WK…sorry jongens. Een jaar geleden speelde Corona nog een grote rol. We hadden online-kerkdiensten en online-ouderavonden. Bij klachten moest je je laten testen en er was veel gedoe daarover. Mijn vader begon wel erg vergeetachtig te worden, onze jongste dochter zat in de brugklas, onze oudste dochter was al bijna 30.

Zelf wilde ik graag ervaringsdeskundige worden, en zodoende startte ik met vrijwilligerswerk in een inloophuis voor mensen met psychische problemen. Best wel pittig. Op een dag toen ik erheen reed, luisterde ik naar een praatprogramma over de spanningen tussen Rusland en Oekraïne. Diplomatieke maatregelen zouden de boel wel sussen, werd er gezegd. Het was al zo vaak op die manier opgelost, het zou wel loslopen. Tja, die oorlog is er helaas toch gekomen en is nog steeds niet voorbij. Corona teststraten zijn inmiddels wel verleden tijd, en mensen die nu nog met mondkapjes op lopen, vinden we een beetje overdreven. Mijn vrijwilligerswerk was veel zwaarder dan het van tevoren leek, en ik kon dat niet goed bolwerken. Dat was een teleurstelling…wat kon ik dan wel doen naast mijn gezin? Ik wilde zo graag ook wat betekenen voor ‘de maatschappij’!

Hiermee komen we op één van mijn zwakke plekken… ik heb namelijk pedagogiek gestudeerd, maar daar nooit mee gewerkt. Toen ik afstudeerde, was er een overschot aan pedagogen en psychologen. Ik werkte een poosje als groepsleidster, maar dat was tijdelijk. Gerard en ik zijn getrouwd in 1991 en al snel kregen we onze oudste dochter. Anderhalf jaar later kwam de tweede, vervolgens de derde (een zoon) en twee jaar later weer een dochter. Mijn idee van eerst kinderen krijgen en dan weer werk oppakken, kwam helemaal niet van de grond. Ik was compleet uitgeput! Hoe mijn moeder dat vroeger als fulltime juf voor elkaar had gekregen, weet ik niet (zij kreeg ook vier kinderen in zes jaar tijd). Maar mijn lijf trok het niet meer. Ik had erg last van bekkeninstabiliteit, was oververmoeid, en we hadden onze handen samen vol aan ons drukke gezin. Tropenjaren zogezegd.

Gelukkig ben ik na lang sukkelen hersteld van die bekkeninstabiliteit. Maar ja, zie er dan nog maar eens tussen te komen als pedagoog zonder werkervaring. Het is me niet gelukt. Dus regelde ik ons huishouden, zorgde voor de kinderen, deed hand-en-spandiensten voor de school en kerk. En: we kregen nog twee kinderen. Nakomertjes zogezegd of de tweede leg. Aan deze kuikens had ik weer mijn handen vol!

‘Hebben jullie dit bewust zo gepland?’ vragen mensen regelmatig. Best een persoonlijke, zo niet vervelende vraag. Ik geef er meestal geen antwoord op. Wat doet het ertoe? Ik zie het niet als een prestatie om een groot gezin te hebben, wel als een geschenk. Maar het is een hele verantwoordelijkheid, en er komt aardig wat bij kijken. Mijn studie heeft me in elk geval de nodige kennis gegeven over de ontwikkeling van kinderen. Ook had ik meer achtergrondkennis, dat was ook wel een voordeel. Zo wist ik tenminste al iets over autisme vér voordat er hier etiketjes kwamen.

Nu is het december 2022. Ik ben dit jaar ontzettend ervaringsdeskundig geworden! Niet in een inloophuis, maar thuis en met m’n eigen familie. Ik weet nu hoe het is om corona te hebben en lang moe te zijn. Ik doe wat ik kan om onze pubers met ASS door de middelbare school heen te loodsen, of te sleuren. Als mantelzorger voor mijn vader heb ik heel wat lijntjes gelegd. Wat een instanties als je alles vergeet, maar goed genoeg bent om thuis te blijven wonen! Veel geregel dus, maar het levert me ook veel mooie momenten op. En dan ben ik ook nog eens oma geworden van een heel lief jongetje!

Ik heb veel nuttige dingen geleerd bij mijn studie, en ook veel levenservaring opgedaan, maar zo’n slapende baby in m’n armen, dat is toch echt het mooiste wat er is.