Twee dagen geleden zaten Gerard en ik in de auto op weg naar Leiden, want onze dochter Willemijn zou die dag officieel afstuderen. Onderweg luisterden we naar de radio. Eén van de berichten bij het nieuws was deze: “Vandaag beginnen de eindexamens voor de middelbare scholieren. De VWO-ers beginnen met het vak… en de Havisten met het vak…” ‘Waarom zeggen ze niks over de Mavo?’ vroeg Gerard zich geërgerd af. ‘Zeker niet interessant, zeker het afvoerputje van de maatschappij’. Nou, zo negatief wilde ik het niet duiden, maar het viel mij ook op. Onze eigen zoon Maarten zou vandaag toch echt met zijn Mavo-examen beginnen! ‘Misschien omdat een deel van het VMBO al een paar weken geleden is gestart?’, vroeg ik me af. ‘Maar dan nog,’ zei Gerard. Tja, ik was het wel met hem eens dat het erg jammer was, dat de Mavo of zo je wilt het VMBO, er niet bij vermeld werd. Tenslotte is er een schreeuwend tekort aan praktisch opgeleide mensen, dus laten we hen vooral niet vergeten.
Een poosje later liepen we het prachtige Academiegebouw in Leiden in. Onze oudste twee dochters en ons kleinzoontje waren er ook bij. Dat alleen al was gezellig! Ik was ook blij dat het me gelukt was om vroeg uit bed te komen en de reis naar Leiden te maken. Na ruim een week ziek zijn, was de buitenwereld een verademing. Dankzij de vele regenbuien stond natuur er fris bij, zag ik. Alle bomen waren zo prachtig groen en vol geworden.
In het gebouw heerste een opgewonden drukte. Verschillende groepjes jonge mensen, prachtig aangekleed, liepen met hun familie heen en weer, wachtend tot ze aan de beurt waren voor een toespraak en de uitreiking. Zo ook wij, wij dan als enige met baby Bobbie die lekker van zich liet horen. Gelukkig mocht hij gewoon mee de zaal in waar Willemijn plechtig toegesproken werd. De hoogleraren, beiden vrouwen, vertrokken geen spier toen hij huilde, en waarom zouden ze ook?
Wat een prachtig moment om Willemijn daar zo te zien staan! Ze was nerveus, maar ze straalde toen ze toegesproken werd. Alles wat haar scriptiebegeleidster over haar vertelde, herkende ik. Haar gedrevenheid, haar talenten, haar creativiteit en haar doorzettingsvermogen, haar hartelijkheid naar anderen. Maar ook het perfectionisme en het streng zijn voor haarzelf. Oei… als moeder was ik daar minder blij om. En helaas herken ik het ook zelf; zit het in ons DNA of zo? Ik doe zo m’n best om Niet perfectionistisch te zijn, maar onze dochters zijn er alle vier mee behept. Hier hebben we iets niet helemaal goed gedaan in de opvoeding, alhoewel onze jongens er een stuk minder last van hebben.
Maar terug naar Willemijn. In vier jaar tijd heeft ze haar Master of Science titel binnen zien te halen in de orthopedagogiek, geen kleinigheid! Zeker niet als je weet wat voor een moeizame jaren ze daarvoor had. Bij de uitreiking van haar VWO-examen was ze uitgeput, en daarna sloeg de eetstoornis echt toe. Het eerste studiejaar bracht ze vooral door in een eetstoorniskliniek. Maar in het volgende jaar krabbelde ze op, en begon ze te studeren. Na dat jaar gooide ze het over een andere boeg. Een andere studie, een andere stad, zelfstandig op kamers. En het lukte! Wat een wonder was dat, over doorzettingsvermogen en talent gesproken. Ik voelde me heel trots als moeder, toen ik naar haar zat te kijken. Een jonge knappe meid, afgestudeerd met prachtige cijfers, de wereld ligt aan haar voeten (bij wijze van spreken). Maar stel dat ze nou niet was geslaagd… of stel dat ze nog steeds niet lekker in haar vel zou hebben gezeten… dan zou ik toch nog even veel van haar houden? Hetzelfde geldt straks voor Maarten; we zullen dolblij zijn als hij in één keer slaagt! Maar zo niet… dan is hij ons toch nog evenveel waard.
Ondertussen was de ceremonie afgelopen en mochten we naar het zogeheten Zweetkamertje. Zo genoemd omdat studenten of promovenda hier vroeger wachtten op de uitslag van hun examens, en het klamme zweet hen uitbrak. Gelukkig was dat niet meer nodig; wat Willemijn wel mocht doen was een plekje zoeken op de muur om haar handtekening bij de vele anderen te zetten. Alle muren stonden er vol mee, de meesten van onbekenden, maar ook vele hoogheden zoals onze eigen koning Willem Alexander, prinses Beatrix, Nelson Mandela. Zus Irene zocht een poos of ze haar handtekening nog kon traceren, die ze daar 4 jaar geleden had gezet, maar helaas. Uiteindelijk vond Willemijn een mooi plekje, en vol trots schreef ze haar naam op de muur.
Weet je waar ik het Spaans benauwd van kreeg? Van onze eigen Maarten, die precies op dat moment doodleuk een sms-je stuurde: ‘Mam, waar liggen de woordenboeken eigenlijk?’ Hij had die nodig voor zijn examen een uurtje later… Ik raakte er meer van in de stress dan hij! Niet te geloven toch, dat je dat zo laat pas gaat zoeken? dacht ik geschrokken. In gedachten ging ik de kasten in huis langs, en gaf hem opdracht daar te kijken. Met succes 🙂 probleem weer opgelost. Daarna gingen we met z’n allen heerlijk koffie en taart eten in het leuke café van de Hortus Botanicus. Echt een geslaagde dag die ik niet had willen missen. En nu maar duimen voor Maarten, dat we eind juni met hem ook een feestje kunnen vieren. Of in augustus…of volgend jaar.
Hollen of stilstaan 