Moe, moe en nog eens moe. Zo voel ik me al een hele tijd. Wat veel mensen in de winter hebben, heb ik het sinds het begin van de lente. Eerst kreeg ik toen corona, of beter gezegd Covid. Vervolgens liep ik een flinke griep op, die uitliep in bronchitis, en sindsdien ben ik eindeloos moe. Ik word vaak wakker met spierpijn, alsof ik de dag daarvoor flink gesport heb. Als ik al uit mezelf wakker word, heb ik geen zin om m’n bed uit te komen, terwijl ik er bijna als eerste in lig. ‘Nee…’ kreun ik als Gerard de gordijnen open trekt, ‘ik wil slapen!’ Uit fatsoen en solidair met Janine, kom ik er dan toch maar uit. Maar het komt voor dat als we haar uitgezwaaid hebben, ik dan héél even boven ga liggen en vervolgens weer diep in slaap val. Wat een luie moeder! Wat mankeert me toch?
Zoals dat dan gaat, komen mensen met adviezen en ideeën. Ik moet toegeven dat ik het af en toe lastig vind om daar rustig naar te luisteren. Maar ik snap ook wel dat mensen willen helpen en het goed bedoelen, en dat is fijn. Even een greep uit de ideeën:
– Ga 6 keer per dag vitamine C slikken – Laat je vitamine D-gehalte bepalen, misschien is dat wel te laag – Die en die was allergisch voor koemelk, misschien moet je geen melkproducten meer nemen – Ik zou geen suiker meer nemen – Ben je al bij een natuurkundige arts geweest? – Het is toch niet normaal hoe moe je bent? – Ga eens naar een orthomoleculaire arts – Heb je nou al antibiotica? – Misschien komt het door de overgang- Je hebt waarschijnlijk long covid – Ik zou maar eens… enzovoorts. Allemaal meelevende mensen in elk geval. Wat ik ook fijn vond waren de vriendinnen die langskwamen, om een kopje thee te drinken. Of degenen die mij op de thee vroegen en gewoon even luisterden. ‘Zit je lekker? Wil je een kussentje in je rug?’ Heerlijk, dat soort zorgzaamheid.
Een oude vriend had een oud boek liggen, waar hij wat bladzijden uit kopieerde. Het raakte me, al irriteerde het me ook (de teksten, niet die vriend). De teksten waren wat taai. Inhoudelijk gaat het boek erover dat onze taal psychosomatisch is. Dat alleen al is opmerkelijk. “Bijna alle formuleringen en woorden waarmee we psychische toestanden en processen uitdrukken, zijn ontleend aan lichamelijke ervaringen. De mens kan alleen maar ver-staan en be-grijpen, wat hij ooit met zijn handen kan grijpen en waar hij ooit met zijn voeten kan staan.” “Het lichaam gebruikt als symptoom wat de betrokken mens in zijn psyche nooit wil of durft te bekennen… uiteindelijk zijn de afwijzing en het verzet ertegen, dat een symptoom een ziekte symptoom maakt”.
Zware kost om te verteren?! De taal zegt het al. Is iets om uit je vel te springen? De taal bedoelt eigenlijk dat het niet lukt om gezonde grenzen aan te geven. Er een zwaar hoofd in hebben- niet goed van worden- kromme tenen van krijgen en ga zo maar door. Best bijzonder hoe onze taal in elkaar zit. Maar de onderliggende boodschap van het geheel is dus: wat wil je lichaam vertellen? Wat probeert mijn lijf me duidelijk te maken, waar ik me nog niet helemaal bewust van ben? Waar willen mijn benen me niet brengen? Wat willen mijn ogen niet zien, omdat ik liever blijf slapen?
Nou, inmiddels ben ik moe van het denken en typen, dus ik rond maar af. Volgens m’n huisarts moest ik lief voor mezelf zijn, en het de tijd geven. Dat doe ik dan maar bij deze.
Hollen of stilstaan 