Afscheid

Normaal heb ik altijd wel wat te vertellen… over mijn vader, de kinderen, of onze kleinzoon. Normaal vind ik het fijn om dingen van me af te schrijven, woorden te geven aan wat er in me omgaat. Normaal lees ik de krant om het nieuws bij te houden. Normaal vind ik het leuk om boodschappen te doen, en even een praatje te maken met deze en gene.

Maar geen dag is meer normaal, sinds mijn lieve papa is overleden.

‘Hij was oud, hij had pijn, hij kon niets meer en hij was op. Nu heeft hij rust, nu hoeft hij niet meer te lijden,’ zeggen mensen tegen me.

Dat is allemaal waar. Maar er is ook verdriet en gemis. Hij laat een leegte achter en die wordt niet meer opgevuld. Zijn aardse leven is voorbij, komt niet meer terug.

De dag voordat mijn vader overleed, heb ik bij hem gewaakt in het verpleeghuis. Wat was dat een bijzondere dag. Zwoegend haalde hij adem, niet meer echt bij kennis. Mijn broers hadden de dag ervoor al afscheid genomen. Ik zat daar aan m’n vaders bed, maar ik was er niet alleen. Mijn ene zoon was er een poosje, de buurvrouw, en een geestelijk verzorger. Later op de dag kwamen twee van onze dochters afscheid nemen, en tenslotte mijn zus; helemaal uit Frankrijk met de auto. De verzorgenden in het verpleeghuis drukten me op het hart om zelf ook rust te nemen. Na het overlijden zou er zoveel op ons afkomen. Ze hadden gelijk. Alleen weet je op dat moment niet hoe lang hij nog te leven kreeg, dus wanneer ga je rust nemen? En wat staat je daarna dan allemaal te wachten?

Uiteindelijk is mijn vader de volgende ochtend in alle rust stilletjes overleden. Het was 23 juni 2023. Ik kan er nog niet zo goed over vertellen merk ik, alsof het niet helemaal echt is. Dat komt later dan wel. Mijn buik doet pijn en ik ben steeds in de war welke dag het nou is! Voor nu is het een kwestie van aftellen tot het echte afscheid. Met onze familie en iedereen die zal komen, maken we er een gedenkwaardige dienst van, dankbaar voor het lange leven dat mijn vader heeft gehad. Daarna wordt mijn vader dan uiteindelijk begraven. Bijgezet – zoals dat heet- in het graf waar onze moeder 35 jaar geleden al gelegd is. En dan komt het verwerken en het gemis pas echt, zeggen ze. Zou dat echt zo zijn? Het gemis is er nu toch al, het afscheid begint toch niet pas op de dag van de begrafenis?

Mijn vader leeft nu niet meer bij ons, maar wel in ons hart en in onze genen. Rust zacht, lieve papa Ad.