Op een warme zomeravond zit ik met mijn laptop op schoot in de tuin. De ergste hitte is gelukkig voorbij. De tegels zijn nog wel warm; dat komt goed uit want ik heb koude voeten. Koude voeten?? Terwijl het hier overdag 33 graden was? Ja bizar, maar die voeten van mij zijn zelden echt warm. Geërfd van mijn vader, die had dat ook altijd. Een familie kwaaltje zogezegd. En zo kom ik weer bij mijn vader uit.
Het is nu ruim een week geleden dat mijn vader begraven werd, en ruim twee weken geleden dat hij overleden is. Dat zijn nu mijn ijkpunten in de tijd. Bijna zoiets als v.C. en n.C., ofwel voor Christus en na Christus, oneerbiedig gezegd. Natuurlijk is de dood van mijn vader niet zo’n wereldschokkende gebeurtenis als de dood van Christus, maar het speelt wel een grote rol.
“Hoe gaat het nu met je?” vragen mensen aan me. Ik zeg vaak dat ik dat niet zo goed weet. Ik weet het ook echt niet, ik voel me een beetje wazig. Ik ben in de rouw, terwijl het leven intussen gewoon doorgaat met ups en downs. We hebben al twee jarige dochters gehad sinds het overlijden, plus de diploma-uitreiking aan Maarten. Dat was echt feest! De verjaardag van onze oudste dochter werd niet gevierd, omdat ze op een festival was. De verjaardag van onze jongste hebben we wel geprobeerd te vieren, maar dat voelde raar twee dagen na de begrafenis. Morgen gaan we het dunnetjes overnieuw doen, met een Surprise Party. Helemaal surprise is het niet meer, anders loopt de spanning te hoog op. Maar toch leuk om haar nog een keer in het zonnetje te zetten. Hopelijk onweert het dan niet.
Afgelopen week ben ik ook nog bij een gehoorspecialist geweest, omdat mijn linkeroor raar deed. Gesuis en gepiep en het gevoel alsof er water in zat. Met een snelle test kwam er tot mijn schrik uit dat ik het gehoor had van een 71-jarige! Hallo, hoe kon dat nou? De dag erna is kreeg ik een uitgebreidere gehoortest, waar ik niet veel vrolijker van werd. Een flinke achteruitgang, maar het was ook weer niet zo erg dat ik naar een KNO-arts moest. Tja, wat moet je daar nou mee? Ik vat het maar op als iets tijdelijks. Rouw kan rare dingen met je lijf doen. Misschien zegt mijn hoofd: ‘Buitenwereld, ik wil je niet horen. Geef me even rust.’ Dit in het kader van luisteren naar je lijf, waar ik al eerder over heb geschreven. Het zou me niets verbazen als ik over een poosje alles weer hoor.
Rustig aan doen blijft een lastig punt… In plaats daarvan ga ik klusjes doen, achterstallig werk van de afgelopen weken bijvoorbeeld. Verder heb ik bijna alle kleren van m’n vader meegenomen om ze te wassen. Het duurt even voor ik me daar toe kan zetten, want het roept meteen weer herinneringen op. Overal zitten merkjes in van het verpleeghuis, ivm de was-service. Sommige kleren hadden we net nieuw aangeschaft, anderen droeg hij 25 jaar geleden ook al. Gek om ze nu hier in mijn huis te hebben. En wat moet ik ermee, na het wassen en strijken? Bewaren, verdelen, weggeven aan het Leger des Heils? Het grappige is dat ik sommige dingen zelf pas, want we waren ongeveer even groot. Ik kies er een paar dingen uit, maar de rest zal toch echt weg moeten. En dan zijn we nog niet eens begonnen aan het ouderlijk huis, dat wordt nog de ergste klus! Gelukkig hebben we daar de tijd voor, dus dat parkeer ik maar even in mijn gedachten.
9 juli. Als mijn moeder nog geleefd had, was ze nu 90 geworden, ipv 54. Ook alweer een herinnering… Kom, niet zo somber. Ik ga broodjes bakken voor mijn meiden! Samen vieren dat Janine 13 is geworden en dat het zomervakantie is. Als er iets is wat mijn ouders ons bij wilden brengen, was het wel genieten van het goede wat ons gegeven wordt. Geen zorgen voor morgen, ik kan er niet vaak genoeg aan herinnerd worden.
Hollen of stilstaan 