Geen ritme

Het is alweer de tweede helft van september. De herfst is nog ver te zoeken, hoewel het vandaag regent en de kastanjes beginnen te vallen. De blaadjes van de bomen verkleuren en het is ’s avonds snel donker. Maar qua temperatuur lijkt het nog wel zomer. Zonder jas naar buiten kan nog best, en dat was vroeger nooit zo als ik bijna jarig was!

Na een aantal weken school, zouden we nu wel weer in het ritme moeten zitten. Zo was het meestal ja, maar dit jaar dus niet. Met een kind in de jeugdhulpverlening, loopt alles anders. Vanwege de privacy van onze dochter en ons, ga ik niet op de problematiek in. Maar geloof me dat het complex is, en voorlopig nog niet opgelost.

Je mag blij zijn dat je zo snel hulp hebt gekregen, zeggen sommigen. De wachtlijsten in de jeugdzorg zijn vreselijk. En inderdaad, ik ben blij met de mensen die voor ons klaar staan! Maar nog liever had ik dit hele gedoe niet gehad. Moedeloos staarde ik een maand geleden naar de tijdschriften in de wachtkamer, wachtend op ons eerste intake gesprek. Lukraak pakte ik een blad, sloeg het open en vond daar een verhaal over een jonge vrouw met buikvlieskanker… Oei, het kan altijd nog erger! Maar blij werd ik er natuurlijk niet van. Dat werd ik ook niet van de intake. Lieve help, een spervuur van vragen werd op ons afgevuurd. Ik had medelijden met onze dochter, en ook met onszelf. Het leek ineens niet zo ontzettend lang geleden dat we met een ander kind bij de hulpverleners zaten, en nu weer. Maar veel tijd om daar bij stil te staan, was er niet. Er werd doortastend opgetreden. Dit en dat vermoedden ze dat er speelde, zus en zo stelden ze een behandeling voor, inclusief medicijnen. Voor we het wisten, stond er een vervolgafspraak gepland en daarna zouden we meteen begeleiding krijgen. Nou, genoeg om eerst wat te laten bezinken.

Ze mag maar halve dagen naar school, was een van de eerste adviezen, en ook liever niet met de fiets. Eerst bekeek ik dat soort adviezen nog vanuit mezelf, zeg maar vanuit een gezond persoon. ‘Oh maar dan mist ze zo veel!’ En: ‘Wat is er mis met een lekker fietstochtje?!’ Maar zo werkt dat nu niet bij onze dochter. Na een paar hele dagen school, stortte ze al in… Ze heeft geen energie en geen concentratie, dat was ons al verteld. Soms duurt het even voor het tot je doordringt dat die adviezen niets voor niets zijn. Een mens is soms hardleers. Ik dacht destijds precies hetzelfde toen onze andere dochter niet naar college kon: ‘Oh nee, dan mist ze van alles!’ Dat was achteraf gezien helemaal niet het grootste probleem, en het is helemaal goed gekomen. Maar nu staan we aan het begin van een ander proces, en dat is wennen.

We worden intensief begeleid, dat is nodig voor het herstel van onze dochter. Maar het vraagt veel van ons. We moeten alert zijn op haar signalen, op één lijn staan als ouders, voorspelbaar zijn, ingrijpen bij teveel stress enzovoorts. Heel wat do’s en dont’s passeren de revue. We doen heel erg ons best, maar ik word er ook ontzettend moe van. Niet alleen daarvan, wordt me steeds verteld. Je bent ook nog in de rouw over je vader en het hele afgelopen jaar was nou niet bepaald rustig. Meer dan logisch dat je zo moe bent, want het is alles bij elkaar echt zwaar.

Op een avond bracht ik Janine naar bed, net als elke avond. Net als anders bleef ik even bij haar zitten, gewoon om er nog even te zijn. En toen viel ik in slaap, met mijn hoofd op haar bed. Ik begon meteen te dromen, en met veel moeite werd ik weer wakker. Het leek wel of ik een uur geslapen had! Maar dat was niet zo, zei Janine, die zelf nog wakker was. Het was even de omgedraaide wereld, wie brengt wie nou eigenlijk naar bed? In elk geval was ’t duidelijk dat ik omviel van de slaap. Ik ben die avond dan ook maar gauw naar bed gegaan om bij te slapen, en de avond daarop nog een keer, en nog een keer. Met mijn energie en concentratie is het inmiddels ook niet meer zo super.

Om goed voor een ander te zorgen moet je goed voor jezelf zorgen. Dat hebben we intussen vele malen gehoord. Een open deur, als je het mij vraagt. Maar zo eenvoudig is het nog niet. Als er een beroep op mij gedaan wordt, dan reageer ik daarop. Niet nodig, zegt de begeleidster, je kunt het ook aan een ander vragen. Of niets doen, niet meteen op zoek naar dat ene T-shirt van zoon of het OV pasje van dochter. Zo leer ik elke dag weer wat, in een poging om een nieuw evenwicht te vinden hier samen. Wish me luck! Als een soort antwoord daarop verscheen er gisteren een prachtige regenboog, precies toen ik m’n dochter naar de bus bracht. Ik kreeg er niet genoeg van om ‘m op de foto te zetten. Er is hoop, dacht ik, er is nog altijd een God die over ons waakt. Hoe moe ik soms ben, elke dag zijn er toch lichtpuntjes om weer door te kunnen gaan. Ik wens ze jou als lezer ook toe, in wat voor omstandigheden je ook zit.