Intermezzo, appeltaart en stof

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: ik stop een poosje met bloggen. Niet omdat ik te weinig onderwerpen heb of geen zin meer heb, maar er is teveel ruis op de lijn thuis. Ik moet zoeken naar dingen die me helpen ontspannen. Schrijven helpt me daar meestal bij, en dat doet het nog. Maar nu even niet niet voor publiek. Dus helaas… even geen verslag van onze toestanden of mijn ervaringen met kleinzoon Tommie. Die kan inmiddels al kruipen trouwens en er is een wereld voor hem opengegaan. Over een maand mag hij zijn eerste kaarsje uitblazen, ongelofelijk hoe snel zo’n eerste jaar gaat!

Maar hierbij toch nog een laatste anekdote, om het even af te sluiten. En paar weken geleden was ik een appeltaart aan het maken. Alles met de hand natuurlijk, dan wordt zo’n taart het lekkerste. Ik deed mijn ringen af en legde ze op tafel in de huiskamer. ‘Niet per ongeluk opruimen hè?’, zei ik, terwijl ik het deeg begon te kneden.

‘Nee hoor’, zei Gerard. ‘Maar nu je het zegt… heb jij mijn trouwring toevallig gezien? Die lag daar ergens bij de fruitschaal, dacht ik.’

‘Hoezo?’ vroeg ik verbaasd. Gerard zei dat hij ‘m afgedaan had toen hij ging korfballen. Dat doet hij altijd. Hij wist zeker dat ie ‘m ook deze keer in huis neergelegd had, maar toch kon hij ‘m niet meer vinden. Dat was raar, ik werd een beetje boos. Stom dat ik het zelf nog niet had gezien dat hij zijn ring niet droeg. Want toen ik even narekende wanneer hij voor het laatst gesport had, was dat niet twee dagen geleden, maar wel anderhalve week geleden. Hoe dom van Gerard om zo lang niets te zeggen!

Ik begon diezelfde avond te zoeken in kastjes en op plankjes, achter boeken, schaaltjes en los fruit. Gerard heeft het talent de dingen zodanig op te ruimen, dat hij ze zelf nergens meer kan vinden. Meestal vind ik het wel terug, maar dit keer niet. Terwijl de appeltaart het hele huis lekker deed geuren, liep ik me op te winden over zijn slordigheid. Onze trouwring nota bene, hét symbool van onze liefde in goede en slechte tijden. En hij deed er nog laconiek over ook! Het is maar een ding, had hij gezegd…

De volgende dag was ik jarig, vandaar die appeltaart. Het bezoek zou pas eind van de dag later komen, dus ik had nog ruim tijd om op te ruimen. Hoewel ik jarig was, liet de kwestie trouwring me niet los. Op een gegeven moment bedacht ik dat ik de stofzuigerzak maar eens moest legen. Het leek me niet erg waarschijnlijk dat ik een ring ongemerkt op had gezogen, maar dan wist ik tenminste zeker dat ik overal gezocht had. Ik nam de volle stofzuigerzak mee naar buiten, voelde her en der vanaf de buitenkant en ging er toen in snuffelen. Drie maal raden wat daar lag te blinken tussen het stof en alle haren: Gerard z’n ring! Plus nog een paar stuivers, een knikker en een kapotte wasknijper. Ik was ontzettend opgelucht en grabbelde hem eruit. Maar ik zei niks tegen Gerard. Ik stopte de ring in een broekzak met een ritsje ervoor, om zeker te weten dat ‘ie niet nog een keer kwijt zou raken. En… om Gerard nog even te laten bungelen in onzekerheid.

Nou, ik zat er meer mee dan hij geloof ik. Maar na twee dagen heb ik hem de ring weer om zijn vinger geschoven. Hij was er blij mee, maar ook verbaasd dat ik ‘m in de stofzuigerzak had gevonden. ‘Stof zijt gij en tot stof zult gij wederkeren’, sprak hij plechtig uit. En: ‘Waarschijnlijk heb je ‘m zelf opgezogen, want jij doet dat meer dan ik!’

Tegenwoordig let ik beter op wanneer hij gekorfbald heeft. Je weet toch maar nooit. En verder… ga ik een poosje rust nemen en hopelijk nieuwe inspiratie opdoen. Eerst maar wat stof van me af laten glijden.

Tot later! En als dat te lang duurt, kun je me ook mailen of langskomen.