Een dag uit het leven van een oppas-oma

6.30 De wekker gaat. Nee hè, nu al? Ik draai me liever nog even om… Maar wacht, ik zou op onze kleinzoon gaan passen, toch maar uit m’n warme bed.

7.15 Ik start de auto. Thee mee in een thermosbeker en brood in een zakje. Het is allang licht, wat een verschil met een paar maanden geleden! Toen vertrok ik in het donker en kwam ik thuis in het donker. En dan die files… Nee, laat mij maar daglicht op de snelweg rijden.

8.15 Na een vlotte reis zonder files of oponthoud, arriveer ik bij het huis van mijn dochter en schoonzoon. Meestal zit Tommie dan in de kinderstoel zijn broodje te eten, maar vandaag niet. ‘Hij slaapt weer,’ zegt dochterlief met een bleek gezicht. ‘Hij was om half 6 al aan het spoken, tot half 8. En toen werd hij moe.’ Tja, zij had ook graag haar bed weer in willen kruipen, met een tweede kindje op komst is elk uurtje slaap erg welkom… Maar ja, er moet gewerkt worden. Met nog wat instructies voor mij – ‘Daar ligt de sleutel, geef hem maar wat brood van vanmorgen en misschien moet je zelf maar een appeltje eten om het goede voorbeeld te geven?’ – loopt ze de deur uit. Op naar een andere wereld. Ik installeer me op de bank met mijn thee en boterham, en lees de nodige appjes van het thuisfront in Wageningen.

9.19 Tommie mocht niet te lang slapen, had Irene gezegd, anders zou hij ’s middags niet meer naar bed willen. Dus ik ga naar boven, doe zijn deur op een kiertje en kijk; er komt beweging in het slapende hoopje. Tommie stommelt overeind, zijn ene speen in zijn mond en de andere twee binnen handbereik. Hij pakt z’n blauwe knuffelaap en geeft hem aan mij. ‘Die!’ zegt hij vrolijk. Die is naast mama het meest gebruikte woordje wat hij kent. Even later krijg ook de andere knuffel. Ik zet ze op de rand en laat ze weer in zijn bedje duikelen, wat hij erg grappig vindt. Ik ben blij dat hij lacht. We gaan de dag wel weer lekker doorkomen samen!

10 uur. Het eerste fruithapje en koekje zitten er alweer in bij Tommie, even later gevolgd door een poepluier… Zelf geniet ik van een bakje koffie, dat heb ik inmiddels wel verdiend! Ik kijk naar buiten en zie de lucht betrekken. Hé, ik wilde net een wandeling maken. Tommie staat intussen te wijzen naar zijn schommel buiten, en roept: ‘Die, die!’ Snel maar zijn schoentjes en jasje aan en op de schommel. Hij vindt het heerlijk, ook al beginnen de eerste druppels te vallen. Ondertussen klungel ik met de wandelwagen. Het zitje staat in de slaapstand, en ik krijg het ding met geen mogelijkheid overeind. Wat nu? Dom dat ik het niet meer weet, daar ga ik Irene of Simon toch niet mee lastig vallen?! Ik besluit bij een buurvrouw verderop aan te bellen. Met 3 kindjes weet zij vast wel hoe het moet. Maar een oudere vrouw – ook oma – doet open en zij komt wel even kijken. Ze heeft eigenlijk ook geen idee hoe het moet… Door trial and error heb ik toch ineens de goede knop te pakken, yes! Nou Tommie erin, riempjes vastklikken en gaan.

11 uur. Wandelen langs het Amsterdam Rijnkanaal in de regen. Altijd interessant om samen naar de vrachtboten te kijken, naar de treinen, de hoge brug en de langs stuivende auto’s. Ik wil een plastic hoes over de wandelwagen doen, maar Tommie wil dat absoluut niet. Misschien wordt hij er een beetje claustrofobisch van, bedenk ik. Dus frommel ik het plastic maar wat over zijn beentjes, en dat vindt hij oké. Mijn eigen schoenen blijken niet waterdicht… tijd om terug te gaan dus en droge sokken aan te trekken.

12 uur, lunchtijd. De boterhammen moeten nog ontdooien en Tommie weet niet wat hij wil. Nou, dan maar even de tv aan. Tommie is bijna tien minuten geboeid door de avonturen van Nijntje, wat best lang is. Maar hij heeft ook erge honger, dus ik zet hem gauw in de kinderstoel. Schort aan, slab eroverheen. Dat is geen overbodige luxe, want hij smeert zich behoorlijk onder. Hij is een kieskeurige eter. Appelstroop en pindakaas zijn topfavoriet. Maar de broodkorstjes opeten? Ho maar. Hij spuugt ze uit in zijn slabbetje of hij gooit ze op de grond… Dat hoefde oma vroeger niet te proberen Tommie!

13 uur. Het eten is klaar, tijd om te spelen. Speelgoed genoeg, maar Tommie z’n oog valt op een kastje. Papa en mama zijn zo flauw geweest om die op slot te draaien en de sleutel te verstoppen. Maar slim als hij is, probeert hij een pen in het sleutelgat te duwen. Hij kijkt me vragend aan, waarom gaat die kast nou niet open? Oma moet heel erg haar best doen om hem af te leiden. We gaan maar eens naar boven voor een schone luier. Tommie kruipt zelf de trappen op, richting de werkkamer van zijn moeder. ‘Mama?’ Nee mama is er niet, leg ik uit. Intussen slaat de regen tegen de ramen, wat ook wel interessant is. Ik zucht in mezelf, want ik wil niet de hele middag binnen zitten.

14 uur. Hoera, de zon breekt door! Aangezien Tommie er niet echt slaperig uit ziet, zet ik hem in de wandelwagen en lopen we richting het dorp. Het is heerlijk fris en groen buiten na alle regen. Van die typische Hollandse wolkenluchten, prachtig. Tommie kijkt tevreden rond, hij neuriet wat en sabbelt op zijn speen. Misschien valt hij straks wel in slaap, dat zou fijn zijn. Maar eerst de boodschappen inslaan bij de supermarkt. Handig om dat met een kinderwagen te doen, die kun je helemaal volstouwen onder het zitje. Dat deed ik vroeger ook, alleen was de afstand van de winkel naar huis een stuk korter. Ik moet op de terugweg flink duwen, er staat een harde wind en Tommie wordt het zat. Ik word ook nog gebeld ondertussen, multi-tasking oma heeft haar handen eraan vol.

15 uur. We zijn thuis. Uitgeput leg ik Tommie in zijn bedje, wat hij me niet in dank afneemt. Hij zet een flinke keel op, maar ik ga naar beneden. Eerst even me-time. Ik zet thee, eet een stuk chocola, en plof op de bank. Natuurlijk luister ik met een half oor hoe hard er boven gehuild wordt, maar de babyfoon zet ik uit. Gemeen? Nee hoor, ik hoor Tommie zo ook wel. Even lijkt het erop dat hij zich erbij neerlegt, maar helaas… hij begint hoe langer hoe harder te huilen. Dit gaat niet werken. Ik til hem uit zijn bedje met slaapzak en al, en kalmeer mijn verdrietige kleinzoon met een dikke knuffel. We gaan maar weer naar beneden. Een beetje spelen, een boekje lezen, en op de bank hangen. Mijn energieniveau is laag. Tommie vindt het niet erg, hij kruipt lekker tegen me aan. Samen rusten we zo wat uit op de bank. Heerlijk, zo kan het ook.

16.30 Daar komt een auto aanrijden, Tommie kijkt op. ‘Mama?’ zegt hij met een vragende blik. Nee, het is papa. Nou vooruit, dat is ook wel leuk, lijkt hij te denken. Hij lacht door het raam naar zijn vader, maar klemt zich de eerste vijf minuten toch nog maar even aan oma vast. Ook niet erg, dan kan papa even landen na een lange werkdag. Hij staat altijd voor dag en dauw op. Respect voor al die jonge drukke werkende ouders, die nog geen nacht door kunnen slapen! Ik weet zelf nog maar al te goed hoe vermoeiend dat was, en dan had ik nog niet eens een werkgever die op me zat te wachten.

16.50 Ik stap de auto weer in richting Wageningen, mijn taak zit erop. Tommie houdt niet zo van afscheid nemen – ik ook niet- dus dat houden we maar zo kort mogelijk tegenwoordig. Simon en Tommie redden zich verder wel. Ik voeg in op de A2, waar ik goed door kan rijden. Op de A12 is het helaas een ander verhaal… druk druk druk. Ik doe er anderhalf uur over, maar dan ben ik weer veilig thuis. Daar kan ik zo aanschuiven aan tafel. Het was een fijne dag als oppas-oma, maar met gewoon Rineke en mama zijn, ben ik ook helemaal tevreden 🙂