Ik hoor je als lezer al zuchten… weer een verhaal over het Nederlandse onderwijssysteem? Nou, zo breed ga ik het niet trekken, dus dat scheelt weer. Ik ben erg dankbaar voor het grote aanbod onderwijs in ons land, ook voor alle hulp die er bestaat wanneer het minder goed loopt. Maar evengoed toch graag aandacht voor onze zoektocht naar passend onderwijs voor onze dochter. En wat is dat eigenlijk?
Wet passend onderwijs
“Op 1 augustus 2014 trad de Wet passend onderwijs in werking. De overheid wilde met deze wet stimuleren dat zoveel mogelijk kinderen naar een school in de buurt zouden gaan. Het voornaamste doel: Alle leerlingen moeten een plek krijgen op een school die past bij hun kwaliteiten en hun mogelijkheden. Passend onderwijs moet ervoor zorgen dat elk kind het beste uit zichzelf haalt. Scholen bieden daarom extra hulp aan leerlingen die dit nodig hebben, zoals kinderen met leer- of gedragsproblemen. Scholen krijgen specifiek zorgplicht voor elke leerling. Er worden samenwerkingsverbanden opgericht zodat scholen elkaars leerlingen kunnen helpen of overnemen. Pas in het uiterste geval komt speciaal onderwijs in beeld, mits je daar een toelaatbaarheidsverklaring voor krijgt.”
Tot zover de feiten. Onze dochter is één van de vele duizenden leerlingen die vastgelopen is op school. Op de basisschool ging het nog goed, heeft ze zelfs een jaar mogen versnellen. Maar op de middelbare school ging het helaas mis. Te lang op d’r tenen gelopen, teveel geïnternaliseerde stress. Daarmee vat ik het heel kort samen. Een zoektocht van: ‘Hoe nu verder?’ werd gestart d.m.v. gesprekken op school. Dat hielp niet. Ons kind kreeg apart les om zo minder prikkels te verkrijgen. Dit leverde haar weer andere stress op. Na een aantal maanden werd ze aangemeld voor een tussentijds traject, op een andere school. Hier werd ze toegelaten, na de nodige gesprekken uiteraard en gevolgd door tussentijdse evaluaties. Dat werd een hele goede tijd voor haar; ze werd echt gezien en geholpen en bloeide helemaal op! Jammer genoeg is het hele idee van dit traject dat het tijdelijk is. Daarna ga je of terug naar je oude school, of naar een andere, beter passende school. In ’t geval van onze dochter was het advies: een andere school, liefst voortgezet speciaal onderwijs.
Om een toelaatbaarheidsverklaring voor haar te verkrijgen, moesten wij tig formulieren invullen. Pas daarna begon de aanmeldprocedure bij een nieuwe school. Dit speelde ongeveer een jaar geleden. We zijn zelfs gesprek geweest bij die school, het zag er prima uit allemaal, alleen… ze hadden geen plaats!!! Erg teleurstellend. Onze dochter werd op een wachtlijst gezet die misschien wel een jaar zou duren 😟. Daarbij mocht ze niet bij meer scholen op een wachtlijst gaan staan.
In de tussentijd moest ze natuurlijk wel les krijgen. Sindsdien doet ze haar schoolwerk bij een huiswerkinstituut. Zo blijft ze in elk geval min of meer bij. Sociaal gezien is het minder prettig, want klasjes zijn daar niet. Elke leerling heeft z’n eigen ruimte. Heel goed voor prikkelgevoelige leerlingen, maar ze mist wel wat contact met anderen leerlingen.
Inmiddels zijn we een jaar verder. Onlangs hoorden we dat er nog steeds geen plek is op de school waar we op hoopten 😟. Dat geloof je toch niet??!! De enige oplossing is toch weer een andere school gaan zoeken. Weer een intake procedure starten, èn ook nog een nieuwe toelaatbaarheidsverklaring aanvragen, want die van dit schooljaar telt volgend jaar niet meer 😫. Ik wil niet zeuren hoor, maar hoeveel tijd zijn we hier mee kwijt! De moed over dat passende onderwijs zinkt me af en toe in de schoenen. Ben dus eerst maar eens gaan bloggen over dit lastige thema. Hopelijk krijg ik binnenkort inspiratie om alle gegevens in de bijlagen weer in te gaan vullen. En dan hopelijk groen licht voor een plekje op een nieuwe school…
Dank voor het lezen van deze blog!
Hollen of stilstaan 