Boodschappen doen in corona tijd

Tot voor kort vond ik het leuk om boodschappen te doen. Makkelijk ook met een supermarkt om de hoek.
Ik vroeg me zelfs weleens af of ik het niet té leuk vond om boodschappen te halen, ik ging er wel heel vaak heen.
Maar ja, met een gezin is er altijd wel wat nodig. En met die ruime openingstijden kun je zelfs om 9 uur ’s avonds nog de winkel in.
‘Wat ga je nou weer doen?’ vroeg Gerard toen ik m’n jas weer eens aan deed.
‘Hagelslag kopen, en misschien nog wat vla’.
‘Kan dat niet wachten tot morgen?’ zei hij vermoeid.
Nee dat kon niet, het moest nú!

Helaas, sinds de corona-crisis is de lol van het winkelen er voor mij wel af.
Eerst ging het nog wel. Je hield wat meer afstand van elkaar, maar voor de rest geen probleem. Totdat de crisis echt menens werd.

Nietsvermoedend ging ik pas voor de verandering naar een andere supermarkt. Ik zette m’n fiets op slot, draaide me om om naar binnen te lopen…en stond voor een dichte deur. Er hing een briefje op, met:
‘Vanwege de corona-crisis zijn wij voortaan alleen via de achteringang te bereiken.’
Okee…zuchtend haalde ik mijn fietssleutel weer tevoorschijn, en fietste naar de andere kant van het gebouw.
Ik wilde alleen maar even een paar boodschapjes halen. Maar dat ging zomaar niet! Er stond een rij mensen op straat bij de winkelkarretjes, en een jongeman met een oranje hesje gaf instructies.
‘In de rij graag, mevrouw. Rustig één voor één naar binnen, en anderhalve meter afstand houden.’
Een beetje timide ging ik in de rij staan en wachtte tot ik eindelijk aan de beurt was.
Toen dat zover was, had ik al bijna geen zin meer… Maar goed, ik ging toch.

Her en der pakte ik wat uit de schappen. De gangpaden waren best smal, dus het was nog een toer om anderhalve meter afstand te houden van iedereen. Los van die anderhalve meter leken veel mensen wel bang om elkaar aan te kijken. Alsof oogcontact je al ziek maakte! Nou ja, je weet ook maar nooit, nog lang niet alles is bekend over het corona virus.

Ik voelde me zenuwachtig en vergat spontaan waarvoor ik gekomen was. Hadden we nou melk nodig of wraps? Onhandig liep ik met mijn karretje tegen de wandelrichting in, wat me weer diverse boze blikken opleverde. Sorry mompelde ik.
Het wc-papier was op, dan maar keukenpapier. En hopen dat de wc daar niet van verstopt zou raken, anders hadden we weer een ander probleem.
Zo sukkelde ik de winkel door, tot ik eindelijk bij de kassa kwam. Strepen op de grond wezen aan waar ik moest wachten. Plastic schermpjes tussen mij en de kassamedewerker, die voorzien was van plastic handschoentjes. Straks moeten wij die ook nog aanschaffen, dacht ik somber.
‘Prettige dag, mevrouw’, werd me toegewenst nadat ik had betaald. Dat was de eerste vriendelijke zin die ik hoorde in die winkel.

Nog één dingetje en dan was ik klaar met deze hordeloop, de kar moest terug naar de ingang buiten. Daar stond alweer een volgende rij mensen te wachten op een gedesinfecteerd karretje. De beveiligingsjongen keek toe of je het wel goed schoon poetste. Dat was nog een uitdaging met een zware rugtas om en twee volle tassen op de grond.
‘Klaar?’ vroeg een meneer hoopvol achter mij. Ik vond van wel.
Een ander vroeg zich hardop af wie die fles met schoonmaakmiddel dan weer desinfecteerde. Interessante vraag!

Uiteindelijk kwam ik weer in mijn veilige huis, waar ik gelukkig van niemand anderhalve meter afstand hoefde te houden. Ik zette alle boodschappentassen neer en plofte ontmoedigd op de bank.
‘Was het zo erg?’ vroeg Gerard. ‘Ja’, zuchtte ik bijna in tranen, ‘Wat een gedoe, ik ga nooit meer boodschappen doen!’

Aan die uitspraak heb ik me niet gehouden. Want een studerende dochter belde een uur later op met de vraag: ‘Mam, heb je naanbrood in huis? Nee? Als jij dat nou haalt, zal ik voor jullie koken vanavond’.

Met dat vooruitzicht heb ik me toch maar weer richting winkel gewaagd. En langzaam ging ik eraan wennen. Tegenwoordig hou ik rustig anderhalve meter afstand, en ben zelfs dankbaar met een schoongemaakt karretje of mandje. Nog even… en ik wil een mondkapje!