Tien!

Onlangs was onze jongste dochter jarig en nu is ze alweer 10! Wat vliegt de tijd… voor ons was ze altijd de jongste en de kleinste. Maar toen ik haar pas op het schoolplein zag lopen, zag ik ineens hoe groot ze al was! Wat lijken die andere kinderen dan klein.

Ik herinner me nog goed dat ze voor het eerst naar school ging. Jarig, vier jaar en geen haar op haar hoofd die eraan dacht om een verjaardagsmuts op te zetten. Ze was veel te gespannen om te genieten, ze wilde al die aandacht niet. Traantjes tussen de middag. Ze werd pas weer blij toen ze een Surprise-ei kreeg, véél leuker dan alle andere kado’s.
In die tijd keek ze eindeloos naar filmpjes van Surprise-eggs. Prachtig ingepakte chocolade eieren, heel verhaal erbij in het Engels. De verpakking werd eraf gehaald, het ei gebroken, en dan kwam er een verrassing uit. Meestal stelde die verrassing weinig voor, maar dat maakte haar niet uit. Surprise!

Ik zie mezelf ook nog lopen toen ik hoogzwanger was.
De dag ervoor was onze oudste dochter 18 geworden, en daar zat ik met m’n dikke buik. Ik voelde me fit, ik ging zelfs nog naar het zwembad. Zwangerschapzwemmen, heerlijk dat gedobber in het warme water! Ik kon het nog weken aan, dacht ik. Wanneer zou dit kindje komen?
Toen ik uit het water kwam, voelde ik rare steken in m’n buik. Ineens had ik genoeg van het zwembad, gauw naar huis voor ik weëen zou krijgen op de fiets!
Gelukkig viel dat mee, maar de volgende ochtend was het duidelijk aan het rommelen. En toen wist ik het zeker: ik zou gaan bevallen.

Het werd bloedheet die dag, minstens 30 graden. De airco’s in het ziekenhuis konden het niet meer aan. Dat ik naar het ziekenhuis ging was al afgesproken. Bevallen op je 44e kan risicovol zijn, ook al is het de zesde keer.
We hadden van tevoren wat mensen gevraagd om op onze jongste te passen, en de rest eventueel van eten te voorzien. Maar geen van allen waren de oppassen thuis… Ik werd er gespannen van, maar Gerard zei dat het wel goed zou komen. Lesje loslaten in de praktijk. Wij vertrokken naar het ziekenhuis en het kwam goed met de andere kinderen.

Inmiddels kreeg ik meer weëen, ik was onrustig. En warm dat het in die verloskamer was! In de verte op de gang hoorden we gejuich. ‘Nou’, mopperde ik, ‘zijn ze daar zó blij dat er een baby geboren is?’
Ineens werd het helderder in m’n hoofd. Wacht eens, het was de tijd van het WK, en Nederland speelde tegen Brazilië. Gerard zette de radio aan, en zo hoorden we dat het net 2-1 was geworden! Dit nadat ze eerst achter hadden gestaan. We werden er allebei spontaan een stuk vrolijker van.

Het duurde nog even voor de bevalling doorzette, het voetbalgebeuren was inmiddels voorbij…Maar uiteindelijk was ze daar dan, onze baby Janine! Vernoemd naar mijn overleden moeder Janny, en nog levende stiefmoeder Jeanne.
Wat voelde ik me rijk; nu had ik vier dochters en twee zonen! Na zoveel ervaring met kinderen zou ons dat best lukken.

Het was flink aanpoten met ons grote gezin. Zoveel verschillende leeftijden en behoeften. Eén kind ging studeren en verhuisde naar Amsterdam, twee zaten op de middelbare school, één op het mbo, eén op de peuterspeelzaal en dan nog een baby! Onze kleine meid vroeg de nodige aandacht – logisch- maar haalde ons ook jaren uit onze slaap – niet zo logisch.
Janine was behoorlijk snel. Ze begon al woordjes te lezen toen ze 3 jaar was, ze leerde zichzelf Engels toen ze 4 was. Maar vanuit de buggy lachte ze niet naar cassiéres . In plaats daarvan keek ze naar het plafond, waar spiegels hingen om winkeldieven te betrappen. Dat was mij nog nooit opgevallen.
Janine durfde niet hardop te lezen in de kleuterklas, maar zag het meteen als de kalender verkeerd stond. En ze durfde als enige uit de klas bij kindjes te spelen waar Engels gepraat werd, geen probleem. ‘Dat heb je met zo’n jongste in een groot gezin,’ zeiden de mensen, ‘die zijn altijd sneller’. Ik weet niet of dat waar is. Ik ben zelf ook de jongste van vier, en zeker niet de snelste.

En nu ben je tien. Tussen tafellaken en servet, zei je oma vroeger. Je lijkt veel op je zussen, maar toch ook niet. Je bent uniek. Je was heel bang voor water, maar haalde toch drie diploma’s en medailles. Je bent heel slim, maar tafeldekken vind je lastig Vaak zit je uren op je kamertje. ‘Niet binnenkomen!’ roep je dan, ‘Eerst wat editen voor Tiktok!’ Je wil niet meer op de foto, dat is stom. Je hebt weleens een grote mond, maar ’s nachts kruipt je nog graag bij me in bed…

Lief meisje, hoe zal jouw leven eruit zien over 10 jaar? Ga je studeren, werken, of op wereldreis? En hoe zal die wereld er dan uitzien? Niemand die het kan zeggen…Maar één ding is zeker: je blijft altijd onze jongste. En we zijn allemaal blij met jou, gewoon zoals je bent!