Verbouwing

Ik heb me vaak geërgerd aan mensen die klaagden over een verbouwing in huis. Ze praatten erover alsof het echt niet anders kon en heel vervelend was. Hun oude badkamer moest er bijvoorbeeld uit, ‘want die stamde uit het jaar nul’. Of de keuken moest dringend vervangen worden, terwijl wij al 25 jaar dezelfde oude kastjes gebruiken. En dan werd er ook nog geklaagd over de herrie en het stof. ‘Verschrikkelijk, je staat elke avond alles schoon te maken!’
Luxeproblemen, dacht ik. Met vier opgroeiende kinderen hadden wij het niet breed, laat staan toen er nog twee ukjes bijkwamen. We hadden genoeg te eten en een dak boven ons hoofd, maar geen haar op datzelfde hoofd dacht aan een nieuwe keuken of douche. We moesten de auto zelfs wegdoen omdat die te duur werd!

Maar nu zijn we jaren verder. De oudste kinderen zijn het huis uit, de ukjes van toen zijn pubers geworden. Dat betekent niet dat we nu ineens rijk zijn, maar we hoeven niet meer elke cent om te draaien. Ik durf kleren voor mezelf te kopen, zonder dat ik bang ben geen nieuwe voetbalschoenen te kunnen betalen voor onze zoon. En we kopen pindakaas van een bepaald merk.

Op een dag vroeg een dochter en haar vriend of we niet eens iets wat nieuws wilden in huis. Iets nieuws? Daar hoefde ik niet lang over na te denken, ‘Een andere vloer beneden’ zei ik meteen. Die zag er echt niet uit. We hadden steeds voor budgetoplossingen gekozen, zoals geperste houtvlokken en later tapijttegels. Maar daar zaten nu zoveel vlekken op, niet normaal! Het leek wel of er over elke vierkante meter een beker limonade of melk was gevallen.
Peinzend keek onze schoonzoon in spe in de richting van onze rommelige keuken. ‘Wordt het daar ook niet eens tijd voor wat nieuws?’ informeerde hij. ‘Ik kan jullie er wel bij helpen, en ik leg ook zo even een vloertje!’
Dat klonk aantrekkelijk, maar nog steeds als een ver-van-mijn-bed show. Tot hij op een dag een tekening liet zien van een andere keuken. ‘Zo kan ‘ie eruit gaan zien’, zei hij simpel maar beslist. ‘Wat is jullie budget?’

Vanaf toen kwam de vaart erin. Er werd een tijd afgesproken wanneer er verbouwd zou worden, en diverse app-groepjes aangemaakt voor overleg- en opruimdagen. Wij moesten nadenken over een andere vloer en wat voor keukenkastjes, wat voor kleur deurknoppen, gas of inductie, enzovoorts.
Een paar keer kwamen dochter en vriend langs om het een en ander door te spreken, en wat voelde ik me bejaard als ik een tekening of term weer eens niet snapte…
Gelukkig werd het me geduldig (soms ook zuchtend) uitgelegd. En zo gebeurde het dat we uiteindelijk een waslijst aan benodigdheden moesten bestellen bij een groothandel. Dat was een hele onderneming. Gerard nam dat deel voor zijn rekening, maar zelfs voor een doorgewinterde IT-er als hij viel het niet mee. Het gekste was nog wel dat er spontaan aantallen vermenigvuldigd werden. Hij bestelde o.a. een koelkast en een paar kastdeurtjes, maar als hij dan even op een andere site iets opzocht, bleken er later 24 koelkasten en 72 deurtjes op de bestellijst te staan! Heel bijzonder…gelukkig ontdekte hij dat nog op tijd. Zo veel ruimte hebben wij nou ook weer niet!

De hele benedenverdieping moest leeg. Slapeloze nachten kreeg ik ervan. Het is niet te geloven hoeveel spullen wij bewaren in allerlei kastjes en laatjes. Knutselspullen van de kinderen die daar al jaren niets mee doen, knikkers, Playmobil, héél veel boeken, videobanden, cd’s, stapels fotoalbums en losse foto’s, mappen, tassen, frutseltjes, melktandjes van de kinderen en andere relikwiën. Hoe kregen we dat ooit opgeruimd?!
Gelukkig kwamen onze oudste dochters helpen. Kastje voor kastje gingen we langs en de één na de andere verhuisdoos kwam boven te staan.
Gerard hielp ook mee. Hij wil altijd alles bewaren, maar zelfs hij zag in dat dat onmogelijk ging worden. Toch vertrouwde hij het niet wat zijn dochters allemaal weg smeten. Diverse vuilniszakken keek hij dan ook kritisch na als zij weer vertrokken waren, en hij viste er altijd weer wat uit…
Ik ben ook geen ster in weggooien, vooral boeken gaan me aan het hart. Toch lukte het om wat studieboeken bij het oud papier te doen. Boekenwijsheid van 35 jaar geleden kun je ook wel op internet vinden tegenwoordig. Verder stopte ik heel veel in dozen. Die zou ik later nog weleens uit gaan zoeken.

De dag van de verbouwing kwam steeds dichterbij. Spannend! Niet alleen in huis werd het chaotisch, ook in mijn hoofd werd het een chaos. Ik vergat bijna dat drie van m’n eigen kinderen jarig waren! Ik was alleen maar bezig met de gedachte van: ‘Krijgen we het allemaal op tijd leeg beneden?’
Nee, dat kregen we niet. Maar de redding was nabij. Op een dag stonden een paar van onze oudste kinderen voor de deur, met een aanhangwagen, en nu was er geen ontkomen meer aan.
‘Dag oud keukentje, je hebt het prima volgehouden! Een hele generatie van Eijken is ermee groot geworden. Maar nu wordt het tijd voor wat anders. Dus dank voor alles en sterkte bij de sloop…’

(Wordt vervolgd)