Sneeuw!

Jaaa… er ligt eindelijk weer sneeuw! Wij wonen in het midden van het land en nu hebben wij eens een keertje geluk, als je van sneeuw houdt tenminste. Er ligt ook niet zo’n klein beetje; gisteren al zeker 15 centimeter en vandaag nog een paar erbij.

Ik moet eerlijk zeggen, dat ik tot afgelopen donderdag niet kon geloven, dat het weer zó om zou slaan. Toen maakte ik nog een lange wandeling met een vriendin langs de ondergelopen uiterwaarden. Het was minstens 10 graden en bijna te warm in onze winterjas. Het leek ons wel super als heel die waterplas op de weilanden zou bevriezen, maar of dat werkelijk zou gebeuren?

Mijn geliefde, die een paar ASS-kenmerken heeft, hield de weerkaarten al dagen in de gaten. Hij had me weermodellen laten zien met temperaturen van min 20 en sneeuwvoorspellingen die er ook niet om logen. Tien, twintig en op sommige plekken wel dertig centimeter sneeuw! In het oostelijk deel van Europa zou het nog erger worden, zei hij, maar in het zuiden van Duitsland juist weer niet. Ik geloofde er eigenlijk niets van, en toen hij er ook nog allerlei andere landen bij haalde en cijfers ging noemen, haakte ik af (sorry Gerard!). Ik kan me er op zo’n moment niet toe zetten, om me in de weersituatie van heel Europa te verdiepen. En hij kan maar niet begrijpen dat ik niet zo interessant vind… althans zo lijkt het. Maar zoals wel vaker, had Gerard gelijk (met die weermodellen dan) :-).

Van puur enthousiasme over zoveel sneeuw zondagmorgen, besloot ik een rondje te gaan hardlopen. Een adembenemende ervaring, letterlijk en figuurlijk… Er stond een snijdende wind en de sneeuw stoof vrolijk door de lucht. Geweldig om als één van de weinigen sportief te zijn! Maar veel te zwaar voor mij… Dus werd het meer lopen dan hardlopen. Wat eigenlijk helemaal niet erg was, want nu kon ik tenminste foto’s maken.

Later op de dag heb ik mijn gezin ook mee naar buiten gekregen. Dik ingepakt en met frisse tegenzin (de tieners dan). ‘Hoe vaak maak je dit nou mee, jongens?’ ‘Mam, je doet net of ik nog nooit van m’n leven sneeuw heb gezien’, merkte Janine op. Nou, in haar 10-jarige leven heeft ze heel wat minder sneeuw en ijs gezien dan ik vroeger. Haar broer Maarten sjokte een beetje achteraan, erg gênant natuurlijk om met je bijna bejaarde ouders te wandelen. ‘Waarom heeft papa zo’n idiote muts op?’ vroeg hij aan mij. En verder: ‘Je hoeft echt niet tegen iedereen hallo te zeggen hoor!’ Wat ik nou net zo leuk vind aan ons middelgrote stadje Wageningen, dat gemoedelijke.

Het viel op dat er behoorlijk veel mensen buiten waren. Maar ook dat er veel meer sfeer was op straat. Er werd tenminste weer eens gelachen en gek gedaan! Je zag kinderen sleeën, jongeren met sneeuwballen gooien, buitenlandse studenten selfies maken voor besneeuwde struiken. Even wat anders dan al dat pessimistische nieuws, even een boost weerstand opdoen in deze door corona geteisterde wereld. Ja het gaat vast wel weer dooien binnenkort. Vraag maar aan Gerard, die weet wel waar en wanneer. En ik snap heus wel dat het heel erg lastig is voor mensen die de weg op moeten. Het is glad en koud en gevaarlijk! Maar toch… laat mij maar even genieten van die witte wereld, zoals je dat vroeger las in boekjes van W.G. van der Hulst: Buiten giert de ijzige wind, de sneeuw knerpt onder je klompen, en het is zo bitter koud! Maar binnen snort de kachel (of laptop), moeder maakt warme melk (of thee) en is het heerlijk knus. Voorlopig moeten we toch vroeg binnen zijn, door de avondklok…