Hollen of stilstaan

Afgelopen weken had ik heel veel hoofdpijn. Nou, zul je misschien denken, als dat alles is? Iedereen heeft toch weleens hoofdpijn?
Daar ben ik het helemaal mee eens. En ik ken ook mensen die elke dag met pijn en ziekte geconfronteerd worden, wat veel erger is. Alle respect voor hen en hoe ze dat verdragen! Deze blog is meer voor mensen die slecht luisteren naar signalen van hun lichaam, zoals ik…

Ik ben echt niet zo’n die-hard, of iemand die een ontzettend hoge pijngrens heeft, maar ik heb wel de neiging om over m’n grenzen te gaan. Dat weet ik van mezelf en toch trap ik er elke keer weer in. Als ik erover nadenk, gaat dat meestal volgens hetzelfde patroon. Dan begin ik met één of andere klus, de badkamer schoonmaken bijvoorbeeld of een kast opruimen of een blog schrijven. Op een gegeven moment word ik het zat, maar ja, de klus is niet klaar. ‘Kom op’, vermaan ik mezelf dan, ‘niet zeuren. Zo vreselijk veel heb je nou ook weer niet gedaan.’ Dus ga ik door, want het werk moet af. Weer een tijdje later voel ik dat ik moe ben. Ik zucht diep en pak even een snoepje. Misschien ga ik zelfs even zitten! Maar niet te lang, want ik ben nog steeds niet klaar. Plichtsgetrouw ga ik weer verder. Als Gerard op zo’n moment iets aan me vraagt, ben ik waarschijnlijk snauwerig. Voor hem is het inmiddels duidelijk dat ik moet stoppen.
‘Heb je wel wat gegeten?’, vraagt hij dan standaard. ‘Ja hoor’, antwoord ik kortaf. ‘Zou je niet gewoon stoppen dan? Morgen is er weer een dag. Wat is er erg aan als je dan pas verder gaat?’
Soms ben ik er jaloers op hoe relaxed Gerard kan zijn. Hij kan werkelijk uren op de bank liggen, zappend van de ene naar de andere sportzender. Ondertussen valt hij in slaap, of leest hij leuke feitjes en Twitterberichtjes. Die stuurt hij dan enthousiast door naar de hele familie in vele appjes. Maar… diep in m’n hart vind ik hem ook wel een beetje lui.
Nee, dan ik! Verbeten ga ik door met het laatste stukje van mijn klus. Bijna klaar, nog éven doorzetten. Om energie te sparen zeg ik geen woord meer tegen hem of de kinderen. Nou nou, een tijdje later ben ik eindelijk tevreden. Klaar!
Vaak ben ik dan de tijd vergeten en moeten er nog dringend boodschappen gehaald worden. In elk geval moet er nog gekookt worden, waar ik dan helemaal geen zin meer in heb. Gerard ook niet. ‘Dan eten we toch tosti’s?’ is zijn praktische oplossing.

Ik word geregeld wakker met spierpijn. Kan mijn leeftijd zijn, maar het zegt ook iets over moeheid en protesterende spieren. Als ik dat signaal negeer, krijg ik vanzelf hoofdpijn. Dat negeer ik dan ook eerst weer een tijdje, onder het mom van ‘dat gaat vanzelf over’. Ik drink een keer extra koffie of ik eet wat pure chocola, en soms helpt dat nog ook. Maar de laatste tijd werkte het helaas niet meer! Ik begon de dag al met hoofdpijn, werd er misselijk van. Paracetamol hielp niet eens. Ik twijfelde of ik rustig aan zou doen, of mezelf proberen af te leiden met lekker naar buiten gaan. Het licht en de lucht buiten deden zo’n pijn aan m’n ogen, dat ik ze het liefst dicht hield. Maar ik wilde niet binnen zitten! Dus zonnebril op, petje op met een klep en zo ging het dan nog net. Totdat ik uiteindelijk zo ontzettend moe werd, dat ik niets meer leuk vond. Binnenshuis had ik al bijna een zonnebril nodig… In mijn geval is dat niet migraine, maar overbelasting.

‘Leg de lat toch niet zo hoog,’ zeggen mensen nogal eens tegen me. Maar het punt is dat ik die lat nooit zie! En wat is concreet te hoog? ‘Je moet beter luisteren naar je lichaam’, zeggen anderen. Ze hebben helemaal gelijk. Maar ik moet zoveel, of ik wil zoveel. Dat was vroeger al zo. Toen ik 13 was, zei mijn moeder eens: ‘Het is bij jou ook hollen of stilstaan. Pas maar op, je holt jezelf nog eens voorbij!’. Dat is al heel wat keren gebeurd in mijn leven.
Ongetwijfeld heeft het iets te maken met die eetstoornis, die me zo lang dwars gezeten heeft: doorgaan, rusteloos zijn, mezelf geen ontspanning gunnen. Maar ook nu dat beter gaat, komt het elke keer terug. Is het hoe ik ben, de aard van het beestje zogezegd? Of laat ik mezelf nog steeds opjagen door wat dan ook?

Gelukkig is het nooit te laat om te leren. ‘Ga naar de vogeltjes kijken; doe eens 5 of 10 per dag minuten niks’, raadde iemand me aan, toen ik weer eens zat te klagen over hoofdpijn. Dat leek een simpele opdracht, maar het viel nog tegen. ‘Ik ben toch niet bejaard!’, dacht ik. Maar uiteindelijk legde ik me erbij neer en het werkte. Als ik het niet deed, kreeg ik nog meer hoofdpijn of een huilbui of ik viel sacherijnig in slaap. En ik kreeg hulp van onze poes.

Poes? Ja, wij hebben twee poezen, die allebei zeker 18 uur per dag slapen. Op ons bed, op mijn stoel, op de trap… En als ik eens een kwartier op de bank probeer te rusten, gaat één van die poezen er graag bij liggen. Dat is nog eens relaxed! Echt veel fijner dan met een enthousiaste peuter een dutje proberen te doen. Die poes van ons draait een paar rondjes, likt zijn poten, krult zich op en gaat gewoon slapen. En spinnen, rrrrrrr. Heerlijk, dat geluid, daar word ik nog eens rustig van!

Is het herkenbaar, dat hollen of stilstaan? Ik hoop van wel, misschien kunnen we er samen nog eens een clubje voor oprichten. Voor het stilstaan dan, hollen is voor mij geen probleem…