Overal is er een tijd voor

Vandaag is het precies 1 jaar geleden dat ik aan het bloggen sloeg. Dat zag ik in mijn agenda van vorig jaar, die ik vanmorgen doorbladerde. Nou, gefeliciteerd dan maar voor mezelf met deze mijlpaal! Ik kan me haast niet voorstellen dat er alweer een jaar voorbij is, ik kom voor mijn gevoel nog maar net om de hoek kijken. Het maakt me ook een beetje filosofisch.

Het doet me denken aan jaren geleden, toen onze oudste dochter 1 jaar werd. Die eerste verjaardag maakte veel indruk. Het begon ermee dat ik flauwviel ’s morgens. Ik was zwanger van nummer 2 en voelde me dus niet zo lekker. Maar dat mocht de pret niet drukken. Wat waren we trots op Irene, wat werd ze al groot! Ze zag er snoezig uit in haar verjaardagsjurkje. Ze vond de kadootjes leuk, maar het krakende papier eromheen vond ze minstens zo leuk. De opa’s en oma’s kwamen taart eten en het was echt feest. Irene kon bijna lopen, stap voor stap. En ze kon heel hard schommelen op een hobbelpaard, dat een oom van mij gemaakt had. Heen en weer, heen en weer. Soms was ik bang dat ze over de kop sloeg, zo hard ging ze! Maar gelukkig gebeurde dat nooit.

Tijd is een raar verschijnsel. Die eerste verjaardag weet ik nog zo goed, maar de eerste verjaardagen van de andere kinderen staan me minder bij. En van de laatste twee (bijna 10 en 13 jaar geleden) herinner ik me helemaal niets. Terwijl die in de tijd gezien dus veel minder lang geleden zijn. Sorry jongens, dat zegt niets over jullie hoor, of over de belangrijkheid van jullie verjaardagen! Misschien wel wat over mijn geheugen? En misschien is alles wat je voor het eerst meemaakt, het meest indrukwekkend? Zoals je eerste kus, je eerste vriendje, of de eerste keer op de snelweg als je net je rijbewijs hebt…. Die eerste kus staat me niet meer zo bij eigenlijk. Dat eerste vriendje wel, dat was leuk. En die eerste rit op de snelweg… het zweet brak me uit! Superspannend, maar na een tijdje wende het wel.

Vorig jaar vond ik het ook heel spannend om blogs te gaan schrijven. Wie zou daar nou op zitten te wachten? En wie zei dat ik kon schrijven? Ik heb er niet eens een diploma voor… Maar tot op heden heb ik er geen spijt van. Ook al is het eng dat ‘iedereen’ mijn blogs kan lezen, na een poosje vergeet je dat. Net zoals een kind dat leert lopen niet steeds nadenkt of hij (of zij) het wel kan. Hij doet het gewoon, met vallen en opstaan.

Nu ik toch een beetje filosofisch ben, moet ik denken aan het boek Prediker. Overal is er een tijd voor, staat daarin. Overal? Een andere vertaling zegt: alles heeft zijn tijd. Alles? Zelfs corona?

In die tekst worden er een heleboel dingen opgesomd die bij het leven horen. Zoals: Er is een tijd om te baren, en een tijd om te sterven. Een tijd om te planten, en een tijd om het geplante eruit te rukken (het staat er echt, Gerard; dus niet ‘laat elk dood plantje maar staan’). Een tijd om te huilen, en een tijd om te lachen… een tijd om te rouwen en een tijd om te dansen… een tijd om te bewaren, en een tijd om weg te gooien. Hoe actueel! We zijn er nog behoorlijk druk mee, met dat weggooien dan.
Ik kreeg ook een liedje in m’n hoofd van Herman van Veen. Voor de jongere lezers: dit lied gaat over de verbazing die je als ouders hebt als je een baby krijgt. Ze zijn allemaal mooi, maar de jouwe is de mooiste. En hoe snel gaat de tijd later, als dat kind opgroeit.

De wijzers van de klok gaan snel
dat merk je later wel
Anne
Van de pot naar de wc
Gaat 1, 2 huppekee
Anne
Je hebt net je bromtol al uit gepakt
Of bent al weer een jaar ouder
Voor ik goeiemorgen zeg
Ben jij op je brommer weg
Anne
Anne de wereld is niet mooi
Maar jij kan haar een beetje mooier kleuren
Anne je hebt nog heel veel voor de boeg
Maak je geen zorgen daarvoor is het nog te vroeg
Veel te vroeg

Nou, genoeg gemijmerd. Mijn blogkindje is vandaag één jaar geworden, yes! En overal is een tijd voor, een tijd om te lachen en een tijd om te huilen. Dat doe ik allebei en dat is blijkbaar okay. De ene blog is een succes, de ander wat minder. Ook dat is okay. Helaas, de wereld is niet mooi, maar ik probeer haar een beetje mooier te kleuren. Met blogs over ons gewone, soms stomvervelende maar meestal mooie leven. Dank je wel iedereen die de moeite neemt om ze te lezen!