90

Mijn vader is afgelopen week 90 geworden. N-e-g-e-n-t-i-g! Niet te geloven. Alhoewel, hij komt uit een sterk geslacht. Zijn opa is 97 jaar oud geworden en zijn moeder 93. Als hij die lijn volgt -en daar begint het al aardig op te lijken- is hij nog wel even bij ons. Wat een verschil met mijn moeder die maar 54 werd.

Gerard en ik gingen naar hem toe, rond koffietijd. Het was een stralende dag, het leek wel hoogzomer! Wij verwachtten mijn vader dan ook lekker in de tuin aan te treffen met zijn bezoek. Maar nee, ze zaten binnen. ‘Veel te warm buiten’, vond mijn vader. Ach wat jammer nou, dacht ik. Maar goed, het was zijn verjaardag, híj mocht beslissen.

Het ochtendbezoek bestond uit de hulp van mijn vader, die hij vandaag tot gastvrouw had gebombardeerd, een krasse dame die al 87 bleek te zijn, en een hoogbejaard echtpaar. De man daarvan leed aan Parkinson, dus alles ging vrij traag. Toch was hij nog helder genoeg om me te vertellen dat wij in de verre verte familie waren, via neven van mijn moeders kant. Driehonderd jaar geleden om precies te zijn, had stamboomonderzoek uitgewezen. Interessant!

De hulp van mijn vader zag er verhit uit, dus ik ging maar gauw helpen met koffie, thee en stukjes taart uitdelen. We konden kiezen tussen een lekker vruchtentaartje of appelkruimeltaart. Mijn vader verontschuldigde zich dat de vruchtentaart er wat rommelig uitzag. ‘Vanmorgen op de fiets nog bij de Hema gehaald,’ zei hij. ‘Beetje door elkaar gerammeld achterop de bagagedrager…’ De gedachte alleen al dat hij die ochtend op de fiets zelf ook nog taart had gehaald, wat stoer! Ik hoop ook zo fit te zijn tegen de tijd dat ik zo oud ben. Ik kan het me nu bijna niet voorstellen, maar wie weet.

Het is leuk om met oudere mensen koffie te drinken. De gesprekken gaan over heel andere dingen dan hier thuis, vijftigers met pubers. Mijn vader vertelde bijvoorbeeld dat hij de tuin afgelopen dagen netjes had gemaakt voor zijn verjaardag. In zijn blote bast had hij het gras gemaaid, en omdat hij geen zonnebrand in huis had (ach onzin, ik ben toch al oud), was hij flink verbrand. Verder had hij een lumineus apparaat aangeschaft waarmee je onkruid en gras tussen de tegels weg kon branden. Het was een goedkope aanbieding natuurlijk. Maar het ergste was dat hij drie dagen later hetzelfde apparaat bij een andere winkel voor 20 euro minder had kunnen kopen…dat had hij weer! De ouwetjes moesten erom lachen maar waren erg geïnteresseerd in dat apparaat.

Met een schuin oog keek ik naar Gerard. Het idee om gras tussen je tegels vandaan te branden, dat moest hij wel gruwelijk vinden! Zelfs ik vond het al ver gaan. Maar Gerard vertrok geen spier en at rustig zijn taart op. Grappig dat je je tuin mooi maakt voor je verjaardag, en er vervolgens niet in gaat zitten. Zo is mijn vader, en velen uit zijn generatie: netjes opruimen en alles overzichtelijk houden. Daar zouden wij hier nog wat van kunnen leren.

Wat een verschil in de één of de andere bejaarde, mijmerde ik verder. De één ging snel naar huis om 12 uur, omdat ze die middag nog 5 kilometer ‘moest’ wandelen met een vriendin. De anderen moesten uit hetzelfde dorp met de taxi gehaald worden, en zelfs dat was al een vermoeiende onderneming. En dan mijn eigen schoonmoeder, die kan bijna niets meer zelf, terwijl ze 10 jaar jonger is. Het lukt haar amper om te bellen, omdat ze soms niet meer weet hoe de telefoon werkt. Over één ding waren mijn vader en zijn bezoek het roerend eens: oud en gezond zijn is iets wat je gegeven wordt, en daar waren ze maar wat dankbaar voor. Een mooie gedachte.

Nadat het bezoek en de hulp weg was, werd het tijd voor de lunch. We overtuigden mijn vader dat het echt heel lekker was om in de tuin te eten. Nou, vooruit dan maar. Terwijl Gerard nog foto’s stond te maken van mijn vaders mooie tuin, liep die alweer energiek naar de garage om stoelen te pakken. Denk maar niet dat hij om hulp vroeg… ‘Schiet op Gerard, help even mee sjouwen!’ gebaarde ik zijn kant op. Net op tijd gelukkig om ook een handje te helpen.

Het was heerlijk in de tuin. Half in de zon en half in de schaduw keek ik genietend om me heen. Hoe bijzonder om hier te zitten met die gezonde 90-jarige papa, en mijn eigen man. Nu nog onze kinderen erbij en corona ons land uit, dan was het nog beter! Maar ja, dit was ook al fijn. Onze kinderen hadden kaarten en bloemen gestuurd en en eentje belde net na het eten op. ‘Ja het was heel gezellig’, hoorde ik mijn vader praten. ‘Maar je ouders hebben me gedwongen buiten te eten… Nou, ik ga zo lekker weer naar binnen hoor! Veel te warm daar’.

Terwijl mijn vader een dutje deed in zijn stoel, bleven wij nog een poosje. Hoe dat verder ging, schrijf ik in een volgende blog.