De tweede prik

Even ter geruststelling, dit is geen blog over wel of niet laten inenten tegen Covid. Dat moet je zelf beslissen. En in tegenstelling tot onze regering, vind ik het niet asociaal als je het niet doet. Mijn eigen man bijvoorbeeld begint er voorlopig niet aan, en genoeg andere verstandig denkende mensen in mijn omgeving ook niet. Dus… relax! Maar ik heb me wel laten prikken. Dus als de hele familie hier ziek wordt, kan ik vast goed voor ze zorgen.

De eerste prik viel me al tegen. Ik ben helemaal niet zo kleinzerig of bang voor een ‘prikje’. Maar ik werd spontaan zenuwachtig van de hele entourage daar. Het prikken vond plaats in een grote hal met een waardeloze akoestiek. Het was er warm, mensen die moeilijk deden, druk heen en weer lopende medewerkers van de GGD met mobilofoons in hun handen. Na een poosje was ik dan aan de beurt. Gewapend met de woorden van mijn vader en broer in het achterhoofd: ‘Het stelt niks voor, je voelt er niks van’ stak ik dapper mijn arm uit. Auw! Het deed toch wel even zeer. Na afloop moest je een kwartier rustig zitten. Ik voelde me naar en begon zomaar te huilen… waarop een lieve medewerkster van de GGD me meenam naar een aparte ruimte. Daar kon ik rustig bijkomen en even mijn verhaal kwijt. Ik mocht net zolang liggen tot ik me weer lekker voelde. Ze vond het maar niks dat ik alleen de auto in moest, maar ik kon haar overtuigen dat het echt weer ging.

Thuis deed ik rustig aan. Dezelfde dag kreeg ik verhoging, mijn arm was erg pijnlijk en stijf en ik was een paar dagen ontzettend moe. Maar daarna ging het wel weer.

Ik ging er opgewekt heen, nu wist ik tenminste wat me te wachten stond.

Afgelopen week reed ik naar dezelfde locatie voor mijn tweede prik. Ik ging er opgewekt heen, nu wist ik tenminste wat me te wachten stond. Inmiddels had ik veel verhalen gehoord van anderen, hoe die zich na afloop voelden. De één had bij de eerste prik nergens last van en werd na de tweede beroerd, de ander kreeg beide keren hoofdpijn en weer anderen hadden nergens last van. Nou ja, een beetje stijve arm. En als ik artikelen lees over de bijwerkingen, zijn die niet eens een bewijs of je immuunsysteem het beter of slechter doet. Gewoon anders.

Er werd me voorgesteld om me liggend te laten vaccineren, wat me wel een goed plan leek. Evengoed deed die prik weer zeer, au! ‘Au?’ vroeg de medewerkster van de GGD verbaasd. ‘En ik doe het heel zachtjes!’ Dat deed ze ook en ik geneerde me, maar het deed domweg pijn.

Even later zat ik net als de eerste keer in de bijkomruimte. Deze keer stonden er gelukkig wat ventilatoren aan. Ik keek naar de mensen tegenover me die stoïcijns op hun mobiel bezig waren. Ik voelde me erg moe en deed m’n ogen even dicht. Al snel kwam er een medewerker van de GGD kijken. ‘Gaat het wel goed, mevrouw?’ ‘Ja hoor, ik ben alleen maar een beetje moe’, zei ik. En dat was ook zo. Maar een paar minuten later stond een tweede medewerkster van de GGD voor me. ‘Hee, ik zie een bekend gezicht!’ zei ze vrolijk. Het was dezelfde die me de vorige keer huilend aantrof. ‘Gaat het wel? Kom je weer even liggen…?’

Ik heb me maar mee laten nemen, gammel en wel. Mopperend dat ik niet flinker was, had ik nou zes bevallingen doorstaan? Daar stelde dit toch niets bij voor?! Maar dat was iets heel anders, stelde een verpleegkundige die even binnenkwam, me gerust. Een bevalling had iets met oerkracht te maken enzo, niet iets om te vergelijken. Bovendien vielen zelfs bomen van kerels flauw, en ik voelde het tenminste nog aankomen!

De GGD-medewerkster liet me lekker liggen, ook toen ik onrustig werd en vond dat het maar over moest zijn. ‘Ben je weer alleen?’ vroeg ze terloops. Eh ja. Ik wilde het Gerard niet aandoen om niet te weten hoe lang het allemaal ging duren, en liever ook niet toegeven wat een zenuwpees ik was… Alsof hij dat niet allang weet! Maar de vrouw begreep het wel en voerde me druivensuiker. Uiteindelijk liep ze tot de uitgang met me mee. Ze wenste me succes. ‘Gauw de frisse lucht in!’ Dat deed ik, dankbaar voor de goede zorg die ik daar gekregen had.

‘Het ergste heb ik nu wel achter de rug’.

Opgelucht kwam ik een tijdje later thuis, waar Gerard me vrolijk begroette. ‘Zo, leef je nog? zei hij. ‘Ja hoor, zei ik, ‘het ergste heb ik nu wel achter de rug’. Ik had wel een pijnlijke arm en was moe, maar geen verhoging. Dus ging ik ’s avonds nog even gezellig naar een verjaardag van een vriendin (buiten en op veilige afstand onderling). En zowaar voelde ik me daar beter! Het viel me wel op dat ik ontzettend zware armen en benen had, maar de gezelligheid deed me goed. Totdat ik ’s nachts wakker werd met zware hoofdpijn en koorts…

De volgende ochtend voelde ik me zo ellendig, dat ik bijna flauw viel tijdens het tafeldekken. Net op tijd bereikte ik de bank, waar ik een hele poos zwetend en rillerig heb gelegen. De rest van de dag bracht ik slapend en ziek door. Helemaal niet gezellig voor de kinderen, dacht ik tussen mijn slaapjes door. Gerard nachtdienst en ik ziek. Gelukkig konden Maarten en Janine het wel aan.

Inmiddels weer een dag verder heb ik het ergste nu wel gehad, hoop ik. Al zit ik om 4 uur ’s middags nog in pyama en probeer ik al de hele dag energie te verzamelen om te douchen… om maar niet te spreken over m’n verdwenen eetlust. Ik pieker er niet over om ook nog een derde prik te laten zetten! Maar goed, deze hobbel is genomen. En nu heeft Gerard hoofdpijn, door zijn verstoorde dag-nachtritme… Ook niet fijn. Lang leve de paracetamol bij familie Van Eijk. Maar ook: lang leve de rust die ik durf te nemen! Dat is jaren wel anders geweest. Dus ik ga maar weer slapen, na de krachtsinspanning van een blog schrijven.

Santé!

P.S. Ik zat bij 1,3 miljoen mensen die het Moderna-vaccin kreeg. Vraag me toch wel af of het met een ander vaccin anders was gegaan.