Hoogwater

Ik koester me vandaag in de warmte van de zon. Mijn dochter van 11 zit bij de kapper en ik zit lekker buiten op een bankje. Heerlijk! Mensen lopen af en aan naar het centrum van ons stadje en iedereen kijkt vrolijk. Het lijkt wel een maand geleden dat het mooi weer was! Het was zo somber de laatste tijd. Somber weer en sombere gebeurtenissen… met als toppunt – of beter gezegd dieptepunt – afgelopen donderdag. Wat gebeurde er toch allemaal?

Met ingehouden adem kijk ik naar het water dat onder de brug doorraast. Wat een snelheid! En wat ziet het er vies uit! Het heeft hard geregend en dan stroomt de boel, stort het riool, over. Een meisje van een jaar of 15 maakt er foto’s van. ‘Ik zag net nog een waterhoen en ineens is ‘ie weg. Zou die het wel overleven?’ vraagt ze zich bezorgd af. Ik denk het wel, het is tenslotte een watervogel. Ik maak ook foto’s en hoop dat het niet weer zo gaat stinken als de vorige keer, enkele weken geleden. Toen had het ook zo geregend, met als gevolg dagenlang stinkend water in de sloot achter ons huis. De riooloverstort treedt dan in werking (zodat het water uit het riool niet via alle WC’s de huizen binnenstroomt…).
Nee, ik heb het niet over de wateroverlast in Limburg. Dit mini-waterleed speelt zich af in mijn eigen straat. Wageningen nog wel, waar een groen en schoon milieu toch hoog in het vaandel staan! Maar net de sloot die achter onze tuin loopt, is zo ongeveer het afvoerputje van de stad. Een niet zo makkelijk op te lossen probleem, aldus het Waterschap. Zolang we hier wonen (25 jaar) is het niet opgelost.

Met verbijstering kijk ik later naar de beelden op tv: Zuid-Limburg is half overstroomd, en in Duitsland en België zijn doden gevallen door kolkende watermassa’s. Wat?? Gebeurt dit echt zo vlakbij? Dat is nog wel even erger dan die stinksloot van ons!
Een paar dagen geleden had familie van me in Duitsland al geappt over de bakken met regen die daar naar beneden kwamen. Gerard volgde de weersberichten op de voet en zag dat er nog meer regen werd verwacht. Ik luister altijd maar half naar die voorspellingen. Eerst zien, dan geloven. Maar hij had gelijk, het werd waarvoor ‘Kachelmannwetter’ gewaarschuwd had en nog veel erger ook! Ik kijk naar foto’s van het district Ahrweiler, dat zo zwaar getroffen is. Een foto van een dorpscentrum vóór de overstroming en hetzelfde centrum na de overstroming. Ongelofelijk. En dan de ravage in de straten nadat het water is gaan zakken, ook ongelofelijk.
Wij zouden gaan kamperen in Zuid-Limburg, dat leek ons leuk. Nou sorry, ik heb het afgezegd. Ik kan daar, in een rampgebied, toch niet gezellig gaan zitten recreëren, ook al bestaat de kans, dat de campings weer droog zijn over een week?

‘Heb je het al gehoord?’ vraagt Gerard dezelfde middag. ‘Wat, nog meer overstromingen?’ zeg ik. ‘Nee dat niet, maar Peter R. de Vries is overleden…’
Oh nee! Hij vocht hij al dagen voor zijn leven. Juist omdat we er zo weinig over hoorden, hoopte ik dat hij het ging overleven. En nu toch dood…Ik had het niet verwacht. Sowieso niet verwacht dat hij ineens neergeschoten zou worden! Zo’n bijzondere man, die zich als een terriër vastbeet in zaken waar anderen geen brood van lustten. Ik volgde niet alles, maar had echt bewondering voor wat hij deed. Hij pepte mij met zijn stem ooit persoonlijk op. Dat was in een tijd dat ik zwaar werk deed en niet wist hoe ik de uren door moest komen. Maar als de tv daar aan stond op RTL en ik hoorde zijn enigszins nasale stem, dan voelde ik me weer een stuk beter. Heel apart, net de toon die ik blijkbaar nodig had, me het gevoel gaf van: ‘Het komt wel weer goed’. Ongelofelijk dat we die stem nu nooit meer gaan horen, ik werd er droevig van. Mistroostig staar ik naar buiten door het zolderraam, naar de miezerregen die alles klets- en kletsnat maakt.

‘God, heeft U een hekel aan ons?’ denk ik opstandig. ‘Moeten we als rijke westerlingen ook maar weer eens rampen meemaken, net als de rest van de wereld? Was of is Corona nog niet genoeg?’
Nee, zo moet je niet denken, zeg ik tegen mezelf. Overal zijn ziekten en rampen, ook bij ons. Het regent zogezegd over goeden en kwaden. Maar dat zegt niets over de Eeuwige, dat Hij een hekel aan mensen heeft. Is het trouwens niet eerder andersom?

Vandaag bereikte het water zijn hoogste punt in Roermond. Ook meer in het zuiden is het gevaar van overstromingen nog niet geweken. In Duitsland en België worden nog steeds mensen vermist. En ik zat daar op het bankje in de zon, koesterde me in de warmte en genoot er met volle teugen van. Even rust, al is er zoveel wat me onrustig maakt. Ik zou niet weten hoe ik het anders aan zou kunnen, als ik die geluksmomentjes niet had.