Ik ga op reis en neem mee

Als ik dit zeg, weten onze kinderen meteen van wie die uitspraak komt. Deze gevleugelde uitspraak is van… hun vader. Die roept dat al jaren te pas en te onpas. Bezorgd als hij is dat hij zelf iets vergeet, prentte hij onze kinderen in, dat ze altijd heel goed na moesten denken of ze alles wel bij zich hadden wat belangrijk was. Zoals: hun huissleutel, fietssleutel, reservelampje voor het geval hun lamp het begaf, flesje water, geld of pinpas, mondkapje… Dat laatste natuurlijk pas sinds corona in den lande is.

Zelf kende ik het vooral als spelletje, dat wij als gezin vroeger in de auto deden of in de bus op schoolreisje. Iedereen nam iets in gedachten wat hij of zij mee zou nemen op vakantie. Dat mocht iets nuttigs zijn zoals regenlaarzen, maar iets geks was natuurlijk veel leuker: spruitjes!!! En dan zei je om de beurt wat je mee wilde nemen, waarna je geacht werd dat te onthouden. Want als je daarna de beurt kreeg, moest je de hele serie op zien te noemen van wat degenen vóór jou mee wilden nemen en dat kon weleens een hele rij zijn als je met veel mensen was. “Ik ga op reis en ik neem mee: een koffer, kleren, snoep, de poes, mijn ouders…” enzovoorts.

Over veel meenemen gesproken; wij gaan bijna op vakantie en wat moet een mens dan toch veel meenemen! Helemaal als je gaat kamperen; dat doen wij dus. Met een vouwwagen weliswaar, maar dan nog. Kleren voor alle soorten weer, slippers, wandelschoenen, regenkleding, petjes. Dat is allemaal nog niet zo moeilijk. Maar iedereen jaar moet ik weer bedenken wat er ook alweer in die vouwwagen zit… een blikopener bijvoorbeeld of een zakmes? Zaten er nou wel of geen mokken in? En hadden we een afwaskwast voor in de vakantie of pak ik die van thuis?

Dan nog allerlei andere zaken als rijbewijs, autopapieren, EHBOspullen, slaapzakken, vuilniszakken, zaklampen, een vergiet voor de groenten. Etenswaren natuurlijk, anders moet je na een lange vermoeiende reis ook nog meteen achter eten aan ook. Last but not least nog de nodige dingen om te ontspannen! Want daar komen we uiteindelijk voor… Badmintonsetje, jeu de boules, veel leesboeken, zwemspullen. En voor de hele familie gaan de mobieltjes mee, dus iedereen z’n eigen oplader. Misschien een laptop of toch maar niet?

Het inpakken verloopt hier altijd volgens hetzelfde patroon. Ik ben er dagen van tevoren al een beetje onrustig van, Gerard niet. Ik leg stapeltjes kleding en schone was klaar, Gerard gaat een kast opruimen of tv kijken. Meestal presteert hij het om op de dag zelf pas zijn tas in te pakken, maar dat heb ik hem verboden dit jaar. Hij regelt de zakelijke dingen en zoekt spullen op zolder op waarvan ik niet eens meer wist dat we die hadden. Als ik denk dat we alles hebben, komen altijd de vragen waar ik geen antwoord weet…’Waar is de eurostekker? Waar liggen de vliegenmeppers?’ En zo tobben we lekker door.

De katten moeten verzorgd worden, de duiven ook, de plantjes moeten zo nu en dan water, de containers moeten door anderen aan de weg gezet worden, enzovoorts enzovoorts. Ik regel me weer rot!

Als ik Gerard opjaag, trekt hij zich daar niets van aan. Hij vraagt hooguit of ik een keer rustig wil ademhalen. Als mijn energie plotseling op is, blijft hij rustig zitten. Ga ik uitgeput naar bed, is hij nog dingen aan het zoeken of gewoon iets leuks op Twitter aan het lezen. De bijdrage van onze tieners in dit proces is ook voorspelbaar: op hun kamer zitten, hun tas inpakken en zich eraan ergeren dat het allemaal zo lang duurt. ‘Hoe laat gaan we weg?’ vragen ze tien keer. ‘Ik weet het niet!!’ roep ik tien keer terug. Maar uiteindelijk komt alles goed. Ik heb geleerd om me er niet al te druk meer over te maken, niet te klagen of te ruziën (okay, behalve als we twee uur later dan gepland nóg niet weg zijn).

Ik kijk er elk jaar naar uit, die vakantie, maar ik geniet er pas van als we op de camping staan. Totdat ik ook daar rusteloos word en vind dat we wat moeten gaan doen. En het komt nogal eens voor dat niet iedereen daarop zit te wachten 😦

Weet je wat ik ga doen? Ik ga gewoon veel lezen, wandelen en leuke dingen voor mezelf doen daar. En dan zie ik wel wie mee wil. We gaan er met elkaar een relaxte tijd van maken deze zomer!