Safe flight?

Ik droom best veel en vaak kan ik me die dromen ook nog herinneren. Er lopen allerlei gebeurtenissen door elkaar, die op dat moment heel logisch lijken. Maar als ik ze de volgende dag probeer te vertellen, dan raak ik zo de draad kwijt. Sommige thema’s komen alsmaar terug, sommige mensen ook. Ik ben geen dromen-expert, maar ik denk dat dromen nuttig zijn om dingen te verwerken. Al zijn ze soms heel vreemd.

Pas droomde ik heel raar. Ik vertelde het de volgende dag aan Gerard en schreef het op in mijn schrift. Ik begreep niet waar het op sloeg, en vergat het weer. Maar toen ik een paar dagen later het nieuws hoorde, kreeg ik bijna kippenvel. Wat??? Hoe kon dit, hier had ik over gedroomd!

In mijn droom ging het zo. Ik was op reis, met een vliegtuig. Ik zat er alleen niet in, maar bovenop. Daar zaten nog meer mensen. Maar dat is toch gevaarlijk, ging het door me heen in mijn slaap. En ik moest eraf, maar hoe deed ik dat? Naar beneden springen was veel te hoog!
Het vliegtuig ging al bijna landen. Ineens zag ik een vriendin beneden lopen, en zij stak haar hand uit. Kom eraf! riep ze naar me. Ik boog voorover, probeerde haar hand vast te pakken (wat qua afstand helemaal niet kon) en sprong naar beneden. Met een bons kwam ik op de grond. Oef, het was gelukt! Ook anderen die bovenop het vliegtuig zaten, sprongen er af. Niemand viel te pletter, wat we best bijzonder vonden. Lang stonden we er niet bij stil, want we moesten naar de aankomsthal en daar was het stampend vol.

Tot zover mijn droom. Als je het nieuws volgt, dan raad je al waar het naar toe gaat… Afghanistan. Ik keek maandag op mijn telefoon naar het nieuws, en las daar dat Kabul ingenomen werd door de Taliban. Op zich al verbijsterend nieuws. Nog erger werd het toen ik berichten las over mensen die in paniek startbanen op stormden. Wanhopig op zoek naar een plekje in een vliegtuig, om te vluchten voordat het te laat was. Zo wanhopig dat sommigen zelfs op een vliegtuig probeerden te klimmen, om er misschien toch nog in te komen! De NOS had een filmpje gepost met ‘mogelijk schokkende beelden’, een vliegtuig steeg op en een paar donkere stipjes vielen als stenen naar beneden…

Op dat moment werd het me weer glashelder wat ik had gedroomd. En ik kreeg kippenvel vanwege de gelijkenis. Maar waar ik een uitgestoken hand kreeg van een vriendin, voor veel Afghanen geen vrienden te zien. En dan die drukke aankomsthal of vertrekhal, nog veel erger dan in mijn droom. Mensen werden er geplet.

Hoe kan het dat je soms zo levensecht droomt? Ik ben ongetwijfeld niet de enige die dit heeft. Ik heb zeker geen voorspellende gaven, maar soms hangt er (letterlijk) iets in de lucht. Misschien een voorbereiding op wat komen gaat, of een aanwijzing hoe je met moeilijkheden om kan gaan? Zoals de hand pakken van een vriendin, als dat nodig is. En andersom, een vriend zijn voor een ander die in de problemen raakt.

De foto hierboven maakte ik vanmorgen in de wachtkamer van een jeugdtandartsenpraktijk. Die zitten al jaren in een omgebouwde fabriekshal. Bij binnenkomst kom je in een soort vertrekhal, de secretaresse zit in een zogenaamde cockpit, en er hangen bordjes als ‘Fasten your seatbelts’ en ‘Emergency’. Dit om het leuk voor kinderen te maken. Nog belangrijker, om angstige patiënten af te leiden van de typische tandarts-sfeer en bijbehorende paniek.
Ik heb er altijd al een apart gevoel bij gehad. Vliegtuigen zijn niet alleen maar leuk, je zit er in vast en ze kunnen neerstorten. In de tijd van de ramp met de MH17 vond ik die grappige vliegveld-sfeer bijvoorbeeld niet fijn. Maar vandaag ook niet! Ik zag weer de beelden van het vliegveld van Afghanistan op mijn netvlies. De chaos daar, al die mensen die echt bang zijn, en niet voor een gaatje of ontstoken tandvlees.

Ik hoop en bid dat er een oplossing zal komen voor al die mensen die gewoon rustig in hun land willen leven. Zonder dreiging met wapens, zonder angst voor wie dan ook. En ik hoop op veel helpende handen die uitgestoken gaan worden.

Safe flight en safe landing!