Naar de brugklas

De laatste week van de zomervakantie is nooit de leukste week. Wel heel leuk in de zin van: nog steeds kunnen uitslapen, nog steeds kunnen lunchen wanneer we maar willen, nog steeds geen gehaast schema omdat er iemand naar voetbaltraining moet. Tegelijk het besef dat die vrijheid bijna voorbij is. Het nieuwe schooljaar komt eraan! ’t Is weer voorbij die mooie zomer….

Onze jongste begint niet alleen aan een nieuw schooljaar, maar aan een heel nieuwe school. Het laatste jaar in groep 8 is voorbij gevlogen, en nu moet ze echt naar de middelbare school. Ze vindt het spannend. Hoe zal het gaan, hoe zal het daar zijn? Ze kent nog bijna niemand in de nieuwe klas, behalve een paar jongens (maar ja, jongens, wat heb je daaraan?). Al weken van tevoren is ze bezig spulletjes te kopen. Maar niet alles wat ze heeft gekocht, blijkt nu goed te zijn. Zo hebben we al een hele stapel kleine schriften liggen, maar moeten het A4-formaat schriften zijn. Ook heeft ze leuke uitrekbare kaftjes gekocht, raadt de school die af! Tja.
Haar broer Maarten zit op een andere middelbare school en gaat al naar de derde klas. Hij kijkt met plezier toe hoe druk zijn zusje ermee is en geeft commentaar: ‘Gaat mama mee fietsen om je boeken op te halen? Belachelijk!’
Maar ja, hij heeft makkelijk praten. Zijn boeken worden in een pakket thuisbezorgd. Hij is bovendien al een paar jaar ouder en hij kwam met twee vrienden van de basisschool in dezelfde brugklas terecht. Dat scheelde een hoop!

Janine laat hem lekker praten. Van haar mag ik meefietsen, want ze is nog een beetje onzeker over de route. En stel dat zij ook een grote doos vol boeken meekrijgt, hoe moet dat dan op de fiets? Zodoende staan we de laatste dag van de vakantie vroeg op en voorzien van haar nieuwe rugzak en nog 3 tassen, fietsen we weg. Onderweg is het rustig. Volgende week zal dat wel anders zijn, mijmer ik. Dan barst het scholierenleven weer los voor duizenden leerlingen in de streek. Plus een heleboel volwassenen, die zo snel mogelijk van A naar B willen, met de auto… Zou Janine wel opletten? En al die rotondes dan, waar de ene automobilist je vriendelijk voorrang verleent en de ander nog even snel de hoek om raast… Weet ze alle regels wel? Dat verkeersexamen van de basisschool stelt toch eigenlijk niet zoveel voor?

Janine is ons zesde kind; ik was al 44 toen ik haar verwachtte. Hoeveel risico’s had ik wel niet op een kind met een handicap, op die leeftijd? En stel dat ik het niet aankon? Of stel dat ik weer jaren last zou krijgen van bekkeninstabiliteit, net als na de vierde bevalling? Een mens kan wat af piekeren.
Het kwam allemaal goed. Onze kleine meid was gezond en mijn bekken hield zich goed; dingen waar ik nog dagelijks dankbaar voor ben!

Onderweg valt mijn blik op een fietsende vader met een kindje in een draagzak. Vast op weg naar de kinderopvang, denk ik. Het loslaten van je kinderen begint al vroeg. Wat verderop fietst een moeder met een klein meisje ernaast. Het fietsje en het kind zijn nog zo klein, dat de moeder bijna opzij moet hangen om haar te duwen. Knap dat dat kind überhaupt al kan fietsen! Wat maak ik me druk over mijn dochter van 11? We naderen school en zien diverse kinderen dezelfde kant op fietsen. ‘Moeten we hier nou naar links of niet?’ overleggen drie meisjes voor ons, zwabberend op hun te grote nieuwe fietsen. We blijven er voor het gemak maar even achter. Bij de school aangekomen zet Janine haar fiets niet in het fietsenhok dat daarvoor bedoeld is, maar op de stoep voor school. ‘De anderen doen dat toch ook?’ zegt ze. Inderdaad staan er al behoorlijk wat fietsen, dus ik volg haar voorbeeld maar. Volgende week zal ze wel horen wat precies de bedoeling is.

We zijn trouwens een kwartier te vroeg en het begint te regenen. Twee zaken die niets met elkaar te maken hebben, maar waardoor we toch maar bij de ingang gaan staan (droog) en niet bij de fietsen (nat). Daar kom ik een oude bekende tegen, die ook mee is met zijn dochter. Verrassend en gezellig! Voor mij is het tenslotte ook een nieuwe school en ik moet ook maar afwachten wie daar allemaal komen.

Janine mag naar binnen en ik kijk haar na. ‘Ach gossie’, denk ik, ‘Mijn laatste kuikentje. Hoe zal ze het gaan doen als 11-jarige?’ Een klas overslaan was leuk, maar zorgde ook wel voor wat problemen…
‘Ze kan het aan!’, spreek ik mezelf toe. Ik ben bij voorbaat al trots dat ze de nieuwe school instapt. Ze wilde graag naar het tweetalige onderwijs dat hier gegeven wordt en niet bij voorbaat veilig naar de school waar haar broer zit en haar zussen ook gezeten hebben. Dapper toch?!

Voor ik het weet komt ze alweer buiten, met één tasje boeken. ‘Is dat alles?’ vraag ik verbaasd. Ze zegt van wel. Het was allemaal zo klaar. Het enige lastige was dat ze een handtekening moest zetten. ‘Maar ik heb nog helemaal geen handtekening, hoe kan ik die dan zetten?’ vroeg ze zich hardop af. Heerlijk, zo’n kind.

Toen fietsten we weer terug naar huis, een half uur door de regen. Ik kreeg spierpijn en kon mijn dochter amper bijhouden! Onderweg zag ze een vriendin met wie ze voortaan samen gaat fietsen, en dat is maar goed ook. En dan nu maar afwachten hoe het in de brugklas zal gaan. Nog vier nachtjes slapen.