Leren loslaten

In mijn vorige blog vertelde ik dat onze jongste dochter naar de brugklas ging. Ik kreeg daar een paar leuke reacties op van moeders, die inmiddels al oma zijn. Zij begrepen het, en voelden dezelfde bezorgdheid bij hun kleinkinderen. Dat kan nog wat worden als ik dat mee mag maken, dacht ik! Leren loslaten is nog niet zo simpel. Je zou denken dat een moeder van een groot gezin dat bij de zesde wel een keer onder de knie heeft. Maar nee, het kost me moeite. En dat begon al bij haar geboorte…ik was net zo nerveus als bij de eerste bevalling en dat vond ik raar. Maar de verloskundige, vond het helemaal niet raar. ‘Elke bevalling is toch anders?’ zei ze. Inderdaad, bovendien wist ik inmiddels ook wat er zoal mis kon gaan.

Nu wil ik niet zeggen dat een kind krijgen hetzelfde is als een kind naar de middelbare school laten gaan. Maar er is wel een overeenkomst: je moet het loslaten.

De eerste dag van de eerste schoolweek moest Janine alleen even wat ophalen op school. Ze was misselijk van de zenuwen. De dag erna begon het dan echt, dwz 2 dagen introductie. De wekker ging om half 7, snel uit bed, vroeg ontbijten. Met lange tanden probeerde Janine een broodje weg te werken, maar dat viel niet mee. Ik kon me daar alles bij voorstellen, want ik had ook geen trek. Evengoed fietste ze vrolijk weg en haar broer volgde 10 minuten later. Ineens was het stil in huis.

Dit had een moment kunnen zijn van: Hoera, de kinderen zijn weer naar school! Maar ik was helemaal niet blij. Traag begon ik de tafel leeg te ruimen, gaperig en moe. Niet alleen de kinderen waren niet meer gewend om vroeg op te staan… Ik voelde me zo moe, dat ik weer naar boven ging en in bed kroop.
‘Gaat het?’ vroeg Gerard toen hij even later kwam kijken.
‘Nee,’ klaagde ik. ‘Gisteren lag Janine daar nog in de wieg, en nu is ze al naar de middelbare school!’ Er liep een traan over m’n wangen en ik kroop nog dieper onder de dekens. Gerard glimlachte. ‘Ga maar even een poosje slapen,’ zei hij. ‘Straks voel je je wel weer beter.

Na een uur slapen en een bak koffie voelde ik me inderdaad een stuk beter. Nog beter voelde ik me toen Janine weer thuis kwam. Niet dat ik veel hoorde over hoe het was, want meteen ging haar koptelefoon op. Pas later hoorde ik stukje bij beetje hoe het was gegaan. ‘Wel goed, er was een zanger op school’.
Dezelfde avond was er alweer stress. ‘Wat moet ik meenemen naar die sportdag?’ Koptelefoon op, mobieltje in haar handen.
‘Weet ik niet, daar had je toch een mailtje over gekregen? Leg je mobiel dan eens weg!’ Maar die had ze nodig om dat mailtje te lezen. Ondertussen viste ik een papier uit de stapel informatie van school. Daar stond alles op. Uiteindelijk zat alles wat nodig was in de tas en kon ze naar bed.
Op de valreep vertelde ze dat de kinderen met wie ze mee zou fietsen, andere plannen hadden. Of een ander rooster, ze wist het niet precies. In elk geval kon ze daar niet mee naar school fietsen. Oh nee, nou moest ze dat hele eind nog alleen fietsen ook!
Loslaten, sprak ik mezelf toe. Het komt vast wel goed. Bij de anderen maakte ik me toch ook niet zo druk?

Is loslaten bij de jongste moeilijker? Misschien wel. Toen onze oudste naar de brugklas ging, was ik te druk met de andere 3 om er veel over te kunnen piekeren. En toen de jongste daarvan naar de middelbare school ging, waren er nog 2 nakomertjes. Nog steeds druk dus. Nu ben ik een oudere moeder en is het hier overdag rustig. Ik moet er aan wennen. Wat moet ik doen?

‘Succes met het legere nest!’ zei onze oudste dochter pas. Nou, zeg dat wel. Gelukkig duurt het nog wel wat jaartjes voordat dat nest echt helemaal leeg is. En ik geniet ook van deze fase. Zoals ik al eens eerder zei, overal is er een tijd voor. De tijd van de basisschool is na 25 jaar nu eindelijk voorbij, hoera!