Brugklasser anno 2021

Het leven van een brugklasser gaat niet over rozen… Dat van haar ouders ook niet, maar dat is weer een ander probleem.
De overgang van de vertrouwde basisschool naar een onbekende middelbare school is groot, hoe goed ze dat tegenwoordig ook op proberen te vangen met meedraaiochtenden, kijkmiddagen en kennismaking met de klas voor de zomervakantie. Allemaal goed bedacht en beter dan niks; toch moet een brugklasser zo ongeveer weer bij nul beginnen.

De eerste week hielden we onze adem in toen onze dochter voor het eerst wegfietste. Dikke tas achterop, losse haren en daar ging ze. Zou ze het wel redden? Weet ze de weg wel en komt ze in een leuke klas? Als ouder heb je er geen invloed meer op. Op de basisschool kon je tenminste nog zien hoe je kind naar binnen sjokte, of de fiets op slot stond en en of ze haar gymtas wel bij zich had. Nu moet je haar laten gaan. Er hangt een rooster in de kamer van haar lesuren, maar dat rooster is inmiddels allang achterhaald, schijnt het.
Die eerste week was ze best wel nerveus. Wat moet er allemaal in die tas? Hoe laat moest ze weg om op tijd te zijn? En – ook erg belangrijk – welke kleren trok ze aan zonder voor gek te lopen? Een heel gepuzzel op de vroege morgen. En dan ook nog een boterham wegwerken op een tijdstip waarop je normaal nog lekker in bed lag.

De tweede week stonden wij als ouders versteld hoe snel ze het nieuwe ritme oppakte. Nooit gedacht dat ze zó vroeg klaar kon zijn! Ze bleek zo ongeveer als eerste van de klas voor school te staan, op een klasgenoot na die met de bus ging. Heerlijk zeg, dat hadden we met de anderen weleens anders gehad!
Overigens waren er nog wel wat dingetjes. Ze at zelden haar brood op. Dat vergat ze of ze had er geen tijd voor. Hoe houdt ze dat nou de hele dag vol, vroegen we ons bezorgd af. Het antwoord kwam aan al snel: de automaat met snoep en lekkers was erg verleidelijk…véél lekkerder dan zo’n kleffe boterham met kaas toch?!
Een ander dingetje was de telefoon. Had ze die nu wel bij zich, of niet? Zo niet, waar zat ze dan toch zo lang na school? Stomme ouders ook, dat die zich dan ongerust gaan zitten maken…

De derde week. Het hele nieuwe onwennige was eraf, nu werden er langzaam wat eisen aan de brugklassers gesteld. Kom op tijd, neem de goede boeken mee, leer voor je eerste schriftelijke overhoring! Wij als ouders moesten op school komen voor een kennismakingsuurtje met de mentor. Ik kan me niet herinneren dat dat vroeger ook al was. In elk geval was het leuk. Leuk om ouders tegen te komen die je blijkt te kennen van heel andere dingen (zwemles, een cursus, voetbal). Leuk om die mentor te zien, wat een enthousiaste jonge vrouw! En zo toegankelijk ook voor ons, je mag haar bellen en appen als er ook maar iets speelt. ‘Vooral doen hoor!’ werd ons op het hart gedrukt. Vroeger haalden mijn ouders het niet in hun hoofd om een mentor lastig te vallen. Problemen loste je zelf wel op; alleen in het uiterste noodgeval werd er contact opgenomen met school!
Onze brugger had ons voorbereid dat die mentor vast wel zou ‘gaan zeiken’ over de laatkomers in haar klas. Inderdaad werd dat genoemd, met als opmerking: ‘Het zijn nog maar net brugklassers, dus als ze die gewoonte nú al hebben…?’ ‘Bijsturen dus, ouders’, was de boodschap. Voor ons een volkomen overbodige mededeling, maar voor anderen blijkbaar niet.

In de vierde week begon de vermoeidheid toe te slaan. Gaperig en wit zat ons kind aan het ontbijt, mopperend dat ik haar brood sneller moest smeren en waarom papa haar fiets nog niet buiten had gezet. Inmiddels een beetje gewend aan het schoolleven, maar toch nog niet helemaal. De school had bedacht dat ze naar huiswerkbegeleiding moest komen na afloop van de lessen. Onzin, tijdverspilling vond onze dochter. Toen bleek dat er toch echt van haar verwacht werd dat ze daar aanwezig zou zijn, was het huis even te klein. Wie verzon er nou zoiets belachelijks? Ze wilde niet meer als een kleuter behandeld worden, dat snapten wij toch zeker wel?! Alle frustratie en ergernissen kwamen eruit.
En zo waren er nog wel wat dingen. Die zware rugtas, het gepruts elke keer met de sluiting van haar rekje achterop de fiets, buiten gymen dus nog een extra tas, lesuren die uitvielen. Dat er echt een lerarentekort is in Nederland, komt nu heel dichtbij. Soms is er gewoon geen docent, en dan moeten ze naar een studielokaal. Niks buiten hangen of wat lekkers kopen in de plaatselijke snackbar, wat in mijn tijd vrij gewoon was. Dat voorrecht krijgen ze hier pas vanaf de derde klas.

Ik hoor niks over scheldpartijen als ‘brugsmurf!’, en: ‘Hé tas, waar ga je met die brugger naartoe?’ Onze kinderen zijn bereikbaarder dan ooit met hun mobieltjes. Tenzij ze die uitzetten of de Wifi-code niet weten. Onze dochter appt graag tussen de lessen door; van onze zoon hoor je niets. Er was maanden iets met zijn mobiel, waardoor hij er niet eens mee kon bellen. Waar heb je die telefoon dan eigenlijk voor?!

Als mijn moeder nog geleefd zou hebben, zou ze haar oren niet geloofd hebben. Ze was zelf juf op een basisschool, streng maar rechtvaardig en met de wil elk kind verder te helpen. Maar dan moest je wel opletten en vooral niet brutaal doen. Weet je wat onze dochter pas naar ons appte, tussen de lessen door?

‘Bejaarde appelflappen zijn jullie, allebei!’

Nou, daar konden we het dan weer mee doen. Een heel verhaal wat er speelde, maar dat gaat te ver om op in te gaan. Onze kinderen hebben ook recht op hun privacy, ook al hebben ze dan een moeder die graag schrijft.

Tijd voor een bak koffie met een flinke plak oudewijven koek!