Moela- het vervolg

Onze oude wasmachine moest vervangen worden, voordat hij spontaan uit elkaar zou knallen Hij maakte met de dag meer lawaai! Waarschijnlijk waren de lagers versleten en die laten repareren was nogal een duur iets. Het leek beter om maar een nieuwe te gaan kijken.
Normaal doen wij vrij lang over de keuze van zoiets nieuws, maar in dit geval niet. Heel ouderwets misschien hoor, maar wat is een huisvrouw zonder wasmachine? Ik moest er niet aan denken. Ik gaf Gerard een week de tijd om op internet naar een nieuw apparaat te zoeken. Zelf vergeleek ik verschillende modellen op websites en liep een witgoedwinkel binnen. Daar stonden de prachtigste wasmachines op een rij. Wat een aanbod! Welke zou bij ons passen? De verkoper deed ijverig zijn best om mij een mooi (en duur) apparaat aan te praten, maar ik kon niet beslissen. Eerst nog maar eens met het thuisfront overleggen, zei ik.

Na enige discussie besloten we het over een andere boeg te gooien. Iemand had ons op het idee gebracht om een tweedehands wasmachine te kopen, Refurbished zogezegd. Volgens de omschrijving van diverse grote aanbieders zijn die ook prima. Vakkundig nagekeken, gerepareerd, van nieuwe onderdelen voorzien en geheel gereinigd. Goed voor het milieu en goed voor de portemonnee. Dat sprak ons wel aan en we besloten de gok te wagen. En snel dat het ging! De ene dag bestelden we een nieuwe wasmachine, de volgende dag werd ‘ie al geleverd.
Twee mannen kwamen de nieuwe brengen en namen de oude mee. De wasmachine werd aangesloten in onze douchecel, en meteen op het heetste programma gezet om goed schoon te spoelen. Daarna zouden we direct kunnen gaan wassen. Ik was reuze benieuwd. Ik zag wel meteen een kras op de zijkant en de knopjes op het bedieningspaneel waren een beetje vies. Ons ouwetje zag er nog mooier en schoner uit, dacht ik spijtig. Maar ja, deze Moela zou vast wel beter zijn.

‘Wat stinkt het hier!’ was het eerste wat ik dacht, toen ik een tijdje later de douchecel weer in kwam. Het rook naar schimmel en niet zo’n klein beetje ook. Ik riep Gerard erbij of hij het ook rook. Dat deed hij, wat vreemd.
‘Er zit wel wat schimmel op het plafond,’ zei Gerard. Tja, dat was mij ook al opgevallen. Zou het kunnen dat die ineens ging ruiken doordat het hier flink warm was geworden? Twijfelend snuffelde ik in de buurt van de wasmachine, die rook ook niet helemaal fris. ‘Voor de zekerheid nog maar een keer op 90 graden laten draaien’, dacht ik.
Het hielp niet veel. Er hing na afloop nog steeds een vreemde lucht. Maar we namen de proef op de som en gooiden onze vuile was in de machine, op hoop van zegen.
Gek genoeg kwam die er wel schoon uit. Zou het dan toch het plafond zijn?

In de dagen erna gingen we ijverig aan de slag met dat plafond. Gerard maakte het eerst voorzichtig schoon, en zette een extra ventilator neer om de boel daar droger te krijgen. Het hielp wel iets. Een dag later ging ik nog rigoreuzer te werk met chloorachtig spul. Als er NU nog schimmel op het plafond bleef zitten, dan wist ik het niet meer! En verder maar weer die ventilator aan, een paar dagen achter elkaar. De kinderen begonnen te klagen dat ‘ie herrie maakt, en ze klaagden ook over de chloorlucht die lang bleef hangen. Uiteindelijk haalden we de ventilator maar weg. De wasmachine deed het verder toch wel goed.

Toch rook het niet meer zo fris als voorheen in de douchecel Wat was er toch aan de hand? Zou er schimmel in de waterleiding zitten of zo, was de hele vloer verrot en moesten we alles openbreken? ‘Welnee’, zei Gerard, ‘dat is onzin. Misschien liggen er wel stinkende washandjes in de wasmand.’
Dat vond ik op mijn beurt weer onzin, ik hield de was heus wel bij! Maar wat veroorzaakte die lucht dan wel?
In een helder moment haalde ik na een week het zeepbakje van de wasmachine eruit. Die leek schoon, op wat zwarte plekjes na. Ik maakte ‘m helemaal schoon met een oude tandenborstel en schoof ‘m er weer terug. Maar de dag erna zag ik weer zwarte dingetjes in het zeepbakje zitten. Waar kwam dat nou vandaan? Ik haalde ‘m eruit en rook een vage schimmellucht. Toen pakte ik een zaklamp, en scheen in de ruimte waar het zeepbakje hoort te zitten. Tot mijn schrik zag ik daar flink wat zwarte schimmel zitten, en nog wat geelgroene uitlopers ook.
‘Kijk nou eens!’ riep ik naar Gerard. Die keek verbaasd. Zou dat de reden zijn van de vreemde lucht? Zoveel was het toch niet? Ik maakte er een paar foto’s van, met het idee die op te sturen naar de winkel. ’s Nachts kon ik er niet goed van slapen, maar op een gegeven moment hakte ik de knoop door. Ik zou de winkel de volgende dag bellen om de wasmachine te ruilen. We zaten tenslotte nog binnen de garantietermijn van 30 dagen.

Zo gezegd, zo gedaan. Ik moest twintig minuten aan de lijn hangen voor ik een medewerkster te pakken kreeg, maar goed. Ze luisterde naar mijn klacht en vroeg wat ik nu wilde. Nou, dat leek mij eenvoudig; een goed werkende en schone wasmachine natuurlijk! Daar kon zij in meegaan en alweer was het snel geregeld. De schimmelwasmachine zou opgehaald worden en wij kregen een andere. En ja hoor, nog geen vierentwintig uur later stonden ze al op de stoep. Twee andere mannen, die benieuwd waren waarom we voor een refurbished kozen. We legden het uit, maar gaven aan dat dit geen succes was geweest. Ze leefden met ons mee. ‘ Als deze nou ook niet werkt, zou u ook een ‘tweede-kans wasmachine kunnen nemen mevrouw’, zei eentje van de twee. ‘Tweede kans? Dit is toch al de tweede kans. Als deze het ook niet goed doet, wil ik gewoon een nieuwe!’ zei ik.

Maar goed. Onze nieuwste refurbished wasmachine is mooier dan de vorige, en de schimmellucht is geheel verdwenen! De was ruikt ook een stuk frisser, heerlijk hoor. Het enige wat je nu ruikt is rubber. Laten we hopen dat dat de nieuwigheid is van een pas vervangen onderdeel…