Het hoofd boven water houden

‘Begin de dag met een dansje, begin de dag met een lach.
Want wie vrolijk kijkt in de morgen, die lacht de hele dag.
Ja, die lacht de hele dag.’

Dit liedje was jaren geleden te horen bij radio Gelderland, als begintune van een programma dat om 7 uur begon. Heel irritant vond ik het. Ik ben niet zo’n ochtendmens; ik hou niet van vrolijke liedjes op dat tijdstip en al helemaal niet van een dansje doen als je net wakker bent! Maar het is wel blijven hangen.

Degenen die mij wat beter kennen, weten dat ik niet altijd supervrolijk ben. Ik heb af en toe last van depressieve buien, al zie je dat niet altijd aan me. Vroeger als kind had ik dat niet, maar ik was wel heel gevoelig. Ik dacht over allerlei dingen na. Als wij op vakantie waren bijvoorbeeld, werd ik na anderhalve week al droevig. Niet omdat ik heimwee had, maar omdat we dan over de helft waren, zó fijn vond ik het om te kamperen! En als het Goede Vrijdag was, durfde ik bijna niet naar de kerk. Ik werd zo verdrietig van al die liedjes over het lijden van Jezus. Stel je voor dat ik ging huilen, dat wilde ik natuurlijk niet. Huilen was iets voor kleine kinderen, niet voor meisjes van 9…

Als je zelf nooit depressief bent, is het moeilijk voor te stellen hoe dat voelt. Ik heb eens een boek gelezen van iemand die zich graag beter in wilde leven in mensen met een depressie. Dus reserveerde hij 3 dagen in zijn agenda om depressief te zijn. Hij ging er speciaal voor vroeg naar bed, plande helemaal niets en probeerde zo somber mogelijk te zijn. Maar hoe hij ook zijn best deed en hoe negatief hij ook probeerde te denken, het lukte hem niet.
‘Zie je wel? ‘ was zijn conclusie. ‘Als je je voorneemt om depressief te zijn, dan zul je merken dat het niet lukt!’
Misschien heb ik het niet 100% goed onthouden, maar in grote lijnen kwam het hier op neer. Nou, zo werkt het natuurlijk niet. Als je nooit weeën hebt gehad, weet je ook niet hoe die voelen. Ook al lees je er informatie over en doe je aan zwangerschapsgymnastiek, pas tijdens een bevalling weet je hoe weeën ongeveer voelen (overrompelend pijnlijk).
En zo is het ook met een depressie: je weet pas hoe het is als je er last van hebt.

Maar goed, inmiddels heb ik in mijn leven heel veel geleerd, dus ook hoe ik daarmee om kan gaan. Elke dag een ritme aanhouden bijvoorbeeld, op tijd naar bed en gezond eten. Niet zo verrassend. Wat ook helpt is… naar buiten! Lekker wandelen, met Gerard bijvoorbeeld of met een vriendin. Of in m’n eentje, en dan blikjes en andere rommel oprapen, ook erg helpend om mijn hoofd leeg te maken. Hardlopen doet me ook erg goed. Ik zit tegenwoordig zelfs bij een hardloopgroepje en train twee keer in de week. Verder luister ik graag naar muziek, en soms ga ik iets creatiefs doen, zoals Diamond painting (iets met kraaltjes plakken, een heel precies werkje). Allebei erg rustgevend. En zo kom ik de dagen wel door als ik in de put zit.
Ik hoef vast niet uit te leggen dat deze tijd van regels en discussies over (anti)coronamaatregelen níet bijdragen aan vrolijk zijn.

Waar ik wel vrolijk van word, is mijn volwassen kinderen opzoeken. Wat een zegen toch als je die hebt! Familie neemt je gewoon voor lief, ook al doe je zeurig of irritant (toch?). Lekker eten, kletsen of herinneringen ophalen. Afgelopen weekend was ik op pad met mijn oudste zoon. We gingen eerst naar Irene en haar vriend, en daarna naar mijn vader. Ik had met enige bluf gezegd dat ik daar wel voor eten zou zorgen, maar ik was zo moe geweest de dagen ervoor. Ik had niet eens energie om iets te verzinnen!
‘Misschien heeft opa wel zin in patat’, opperde Johan. Mmm lekker, maar naar de snackbar op zondag? Ik twijfelde eraan of mijn vader dat zou willen, want vroeger mochten we ’s zondags nog geen ijsje kopen. Maar ik had het mis: hij vond het geen enkel probleem. Dus liepen Johan en ik naar de dichtstbijzijnde Tomas Patat, zoals mijn vader elke snackbar noemt. Het was er niet druk. We bleven even voor de vitrine staan om te bedenken wat we wilden bestellen.

‘Kom maar verder hoor’ zei de dame achter de toonbank. ‘Jullie hoeven geen anderhalve kilometer afstand te houden, anderhalve meter is genoeg!’ Daarmee was de hartelijke toon gezet. Heel wat anders dan de lijst voorschriften die her en der opgehangen waren tegen de verspreiding van het coronavirus. Haar man nam de bestelling op en gaf toelichting op wat wat was. Elke snackbar heeft tenslotte zo zijn eigen assortiment.
Toen ik een groentekroket bestelde, vroeg de man: ‘Wil je een vegetarische groentekroket of eentje met vlees?’
Een vegetarische groentekroket of eentje met vlees? Niet begrijpend keek ik hem aan. ‘Met van die rundvleesdraadjes erin’ voegde de man toe. Sinds wanneer doen ze rundvlees in een groentekroket? dacht ik. De vrouw haastte zich om de verwarring op te lossen. ‘Hij bedoelt of je een vegetarische wil of een veganistische, die hebben we ook’, zei ze. Dat stond echter niet op de menulijst.
‘Oh, nou doe mij maar een gewone groentekroket’ zei ik. Ik was nog steeds in de war over het idee van een vegetarische groentekroket met rundvlees.

Kijk, daar kan ik nou zo enorm van opknappen! Simpele dingen doen, verrassende vragen krijgen, familie om me heen. Daarom schrijf ik het hier maar eens uitgebreid op, nog voordat we vanavond weer een persconferentie krijgen met nieuwe – al dan niet uitgelekte – maatregelen…