Wanneer wordt het weer normaal?

Het was een mistige dag in december. Zo’n dag waarop je denkt dat het nooit meer licht wordt… en dat werd het ook niet. Normaal wil mist nog weleens optrekken na een poosje, maar deze dag bleef het maar somber en nevelig. Zelfs in mijn hoofd voelde het mistig, alsof ik nog niet echt wakker was. Maar dat was ik wel, want we hadden ontbeten en de kinderen waren al naar school. Ze hadden er geen zin in en dat lieten ze ons ook duidelijk merken.
Ik plofte op de bank en dacht na over wat ik zou gaan doen vandaag. Ik had nog erg weinig inspiratie. Gelukkig hadden we twee kleine kerstboompjes in huis en een heleboel lichtjes, dat maakte de kamer tenminste nog gezellig.

De dagen ervoor waren weer eens druk geweest en gecompliceerd. Ten eerste omdat het alsmaar donker en miezerig was. Ten tweede omdat er onduidelijke afspraken op school waren bij ons ene kind, met als gevolg een heel boze dochter thuis. En die boosheid richt zich voornamelijk op mij…Verder had ons andere kind buikpijn en kon hij niet naar school. Hij was ook nog een boek kwijt en daar was hij streng op aangesproken. ‘Zou je daar buikpijn van kunnen hebben?’, vroeg ik. Hij wist zeker van niet. Ik wist het ook niet. In elk geval deed een dagje thuis hem goed en natuurlijk vond ik zijn boek terug: het lag in de kamer van zijn zus. (Niet om op te scheppen, maar ik vind bijna alles terug wat de anderen kwijt zijn! Kwestie van stug doorzoeken en op vreemde plekken kijken ;-).
Verder had onze auto ineens een lekke voorband, en lukte het niet om de reserveband erop te krijgen. Beter gezegd, het lukte niet eens om de lekke band los te schroeven! Dus daar moest over gebeld worden, en het duurde lang voor er hulp kwam en vervolgens was de garage al dicht. Geen wereldramp, maar je zit er ook niet op te wachten. En dan hadden we natuurlijk de persconferentie. Niet dat we er live naar keken, het meeste was toch al uitgelekt. Maar het was duidelijk dat de avondlockdown voorlopig nog niet voorbij was!

Nog even doorbijten allemaal en dan wordt het Kerstmis. Maar wat voor een Kerst? Vroeger waren we de weken ervoor altijd druk met voorbereidingen. Ik hielp mee met het versieren van de school, en we hadden een kerstviering (ook van school). Vertederd keken we naar al die kinderen, die er snoezig uitzagen in hun mooie kerstkleren. De ene klas zong een mooi liedje, de andere speelde muziek, en we zongen ‘Komt allen tezamen’, en ‘Stille nacht’. Na afloop dronken we met z’n allen wat warms in een propvolle ruimte, waar diezelfde engeltjes van kinderen baldadig liepen te schreeuwen en overal doorheen renden. Maar nu? Geen kind meer op de basisschool, geen schattige toneelstukjes of ergernis over lawaai. Zelfs geen kerstnachtdienst in het vooruitzicht! Corona, corona, corona….Wanneer wordt het nou weer eens normaal???

Ik zal vast niet de enige zijn die zich dit afvraagt. Er komt maar geen einde aan het corona-tijdperk, lijkt het. Vorig jaar hadden we nog wel het idee dat we eruit zouden komen als er eenmaal vaccinaties zouden zijn, of goede medicijnen. En als je daar niks in zag, was het geen probleem want het zou allemaal wel over gaan. Je hoorde toch ook niets meer over corona-besmettingen in China?
Helaas is het zo anders gelopen. We zitten er nog tot over onze oren in, en niet alleen wij in Nederland. En hoewel elk land het anders aanpakt, het lijkt wel of niemand de corona-crisis op kan lossen.

Ooit ben ik lang bedlegerig geweest. Ik kreeg toen van iemand het advies om na te denken over mensen die het nóg slechter hadden. Dat vond ik toen geen leuk advies, maar ik heb het wel onthouden. Tegenwoordig pas ik het weleens toe, dan denk bijvoorbeeld aan mensen in de Tweede Wereldoorlog. Aan mensen zoals jij en ik die regels opgelegd kregen, bang werden gemaakt, nauwelijks informatie ter beschikking hadden. Die honger leden en niet meer wisten of de buurman nog te vertrouwen was. Stel je voor dat je man of zoon naar het leger moest, of dat ze onder moesten duiken! Hoe hielden de mensen dat toen vol? Als ik het daarmee vergelijk, vind ik de coronaregels nog wel meevallen. Het deprimerende is echter dat je niet weet hoe lang het duurt en wanneer het weer normaal wordt. En wat is normaal? Ons normale leven is al heel anders dan dat van een vluchteling, om maar wat te noemen.

Tenslotte. Ik heb eens een boek gelezen met de titel: Eat, pray, and love (Eten, bidden en beminnen). Ik zou nog iets aan het rijtje toe willen voegen : luister naar muziek of zing een mooi lied! Kerstliedjes genoeg in deze tijd van het jaar. Want als al die adventsvieringen en kerstavonden niet doorgaan, dan moeten we er zelf maar wat van maken. Ik werd heel blij van onderstaand lied Stop the Cavalry. Luister er maar eens naar, en ondanks alles een prettige kersttijd gewenst!