Goede voornemens

De eerste week van januari is alweer voorbij. De kop is eraf, zogezegd. En die kop ging snel! Het was kerstvakantie, en die vakantie hebben we goed benut met bijslapen, rommelen in huis, wandelen en onze ouders opzoeken. Voor de gezelligheid lieten we onze kleine kerstboompjes lang staan, en de adventssterren hingen er tot en met Driekoningen. Daarna was ik de kerstspullen wel helemaal zat.
Ik had me op Nieuwjaarsdag voorgenomen om geen goede voornemens te doen. Ik had toch geen idee wat. Toch betrapte ik mezelf er een paar keer op dat ik dingen dacht als: “Dit ga ik niet meer doen dit jaar”, of: “Dat ga ik nóg beter doen”. Een nieuw jaartal nodigt toch blijkbaar uit om dingen te willen veranderen. Vaak zijn het van die dingen als: meer op m’n gezondheid letten, meer sporten, minder op m’n telefoon etc.

Dat laatste heb ik één dag serieus geprobeerd. Niet met het idee van het hele jaar, maar gewoon voor het idee. Nou, het was een bijzondere ervaring. ’s Ochtends ging het prima, ik miste het helemaal niet. Wat een vrijheid ineens! Niet steeds bezig met appjes beantwoorden of toch even snel op Facebook kijken. ’s Middags werd het al moeilijker, vooral toen ik moe werd. Blijkbaar pak ik m’n mobiel dus vaak als ik niets anders te doen heb. Dan lees ik meteen even de hoofdpunten van de NOS, maar het was best relaxed om dat niet te doen. ’s Avonds na half 9 vond ik dat ik toch echt even op whattsapp MOEST kijken wat ik zoal gemist had, en ook het nieuws kon niet wachten tot morgen. De dag was toch bijna voorbij, dus het experiment ook. Mijn conclusie was: ik had weinig gemist, en ik hield behoorlijk veel tijd over. Toch heb ik er geen gewoonte van gemaakt om de dagen daarna radicaal anders om te gaan met mijn mobieltje. Tja, de macht der gewoonte. Blijkbaar wil ik toch liever gestoord worden, of verveel ik me geregeld.

Ik hoefde me ook niet voor te nemen om minder te gaan roken. Ik heb nooit gerookt. Dat ik zelfs nooit een sigaret heb geprobeerd, had vooral te maken met mijn opa’s. Die rookten allebei; de ene rolde shag en de ander rookte sigaren. Ergens vond ik het wel lekker ruiken, maar allebei de opa’s hoestten zo verschrikkelijk! Eén van hen kreeg zelfs longkanker, en dat maakte zoveel indruk op mij dat ik nooit aan roken durfde te beginnen. Daarbij kregen wij van onze ouders 100 gulden op onze 16e verjaardag als we dan nog niet gerookt hadden. Geen probleem voor mij. Elk jaar dat je volhield kwam er weer 100 gulden op je spaarbankboekje, dus pa en ma betaalden zich arm aan hun 4 niet-rokende kinderen (waarvan er sommigen toch weleens stiekem aan een sigaret zaten). Toen ik 21 werd, zette mijn vader er een punt achter.

Gezonder gaan leven dan en meer sporten, jaaa!!! Dat wilde ik wel. Ik had dat het afgelopen jaar al in gang gezet door naast jazzdance (één keer per week), bij een hardloopgroepje te gaan (twee keer per week). Mijn conditie is er zeker op vooruit gegaan. Totdat bij de zoveelste lockdown de deuren van de sporthal dicht moesten. Geen jazzdance meer dus… Hardlopen mocht nog wel, maar later werd dat ook gedoe. Alleen in tweetallen toegestaan, ja hallo zeg! Zo onhandig als je normaal met een groep van 12 of 15 bent. Binnen de kortste tijd had ik alweer hoofdpijn en last van m’n rug. Kun je nagaan wat sporten met je doet. Ik hoop van harte dat de nieuwe regering die conclusie ook heel snel trekt!

Er is één gewoonte die ik nog niet genoemd heb, waar ik echt wat mee wil doen. En dat is: niet zo streng zijn voor mezelf. Ik vind mezelf geen perfectionist, en in theorie weet ik dat de lat te hoog leggen, niet slim is. Toch doe ik het steeds weer. Dan vind ik mezelf dom, erger ik me aan die onzekerheid die steeds weer de kop op steekt, en twijfel ik aan mijn kunnen. Stiekem hoop ik de beste te zijn met hardlopen of de vlotste in contacten leggen. Wil ik een leuke vrijwilligster zijn die niet zo snel uit het veld geslagen is en ga zo maar door. En als ik dan faal in eigen ogen, leg ik mezelf iets op. Dan moet ik een heel eind lopen bijvoorbeeld, of ga ik heel hard de keuken boenen. Net alsof dat helpt!

In alle jaren is me inmiddels duidelijk geworden dat niemand perfect is en dat ik altijd fouten zal maken. Boos worden op mezelf als iets niet lukt, heeft dus weinig zin. Goed, ik neem me voor om mezelf meer te gunnen in 2022! En wie dit herkent, laat het me horen. En wie denkt: waar gaat dit over? Die moet maar even wachten op een volgende blog.

Alle goeds in het nieuwe jaar!