In quarantaine

En ja hoor, net als vele anderen zitten ook wij in quarantaine. Eindelijk. Al twee jaar ontsprongen wij de dans, al raasde het corona-virus in verschillende gedaantes door ons land. Best bijzonder als je bedenkt dat Gerard en de kinderen (nog) niet ingeënt zijn, om diverse redenen. Zelf ben ik dan wel ingeënt, maar heb geen booster genomen. Het leek mij niet nodig. Ik ben al 2 jaar niet verkouden, terwijl ik geregeld bij mensen in de buurt was, die later corona bleken te hebben.
Hoe dan ook, we slaagden er allemaal in om niet ziek te worden. Maarten en Janine hadden wel een paar keer vage klachten. Hoe kan het ook anders, met zoveel besmettingen om je heen. (‘Ik voel me niet lekker, misschien heb ik wel corona.’). Het grote voordeel zou natuurlijk zijn dat ze dan niet naar school hoefden! Helaas voor hen testten ze elke keer negatief. Maar toen Maarten afgelopen week uit school kwam, zag ik meteen dat er iets mis was.

‘Ik ben ziek,’ zei hij met een treurig gezicht. Hij ging direct naar boven en kroop in bed. Dit keer was het raak. Hoofdpijn, keelpijn, hoge koorts…maar een negatieve zelftest! Hoe kon dat nou? Ik vertrouwde die zelftesten al niet, maar toen al helemaal niet meer. Maarten was zo ziek als wat, het leek op een ouderwetse griep. Toen de koorts zakte na 48 uur, kreeg hij weer wat praatjes. Juist toen kwam de uitslag van de GGD, dat hij toch echt corona had! Hij moest dus in isolatie en wij moesten in quarantaine.

Het volgende uur was ik bezig om informatie daarover te lezen van het RIVM. Informatie voor degene die Corona-positief getest was, informatie voor naasten van degene die positief getest was, met weer een verschil of die naaste een familielid is of gewoon huisgenoot, al dan niet onder de 18, enzovoorts. Het is heel wat hoor! Je mag ineens een heleboel niet als je in quarantaine moet. “Blijf thuis, houd afstand, geen bezoek, laat je testen op dag 1, laat je testen op dag 5, niet knuffelen, zoenen of seks…”
Vriendinnen van me die het nieuws van me vernamen, boden meteen aan om boodschappen te halen. Heel lief, maar dat had ik met een vooruitziende blik zelf al gedaan. We zouden het wel even redden Nu moesten we eindelijk ondergaan wat talloze anderen al ondergaan hadden. Zo moeilijk kon dat niet zijn, toch?

Als ik heel eerlijk was, vond ik het stomvervelend. Ik werd er sacherijnig van en onrustig. Normaal als ik me zo voel, ga ik een eind wandelen of hardlopen. Maar dat mocht niet, want ik moest thuisblijven. Tenminste, zo kon je het opvatten. Maar ik had geen klachten en de zelftest was negatief. Ik zou een prettiger moeder zijn als ik even frisse lucht ging halen, dacht ik opstandig. En waar ik heen ging, was het toch rustig. Zogezegd, zo gedaan, en het was heerlijk buiten.
De dag erna voelde ik me toch nog steeds onrustig. ‘Stel je toch niet zo aan!’ sprak ik mezelf streng toe. ‘Wat is er nou zo erg aan die regels voor een paar dagen?’ Maar ik voelde me toch depressief. Waarom toch? Niet omdat Maarten zo ernstig ziek was, die zat alweer te gamen. Niet omdat ik bang was voor corona, dat was het ook niet. Waarom dan wel? Ik ging serieus hard nadenken waarom ik me zo naar voelde. En ineens wist ik het!

In een flits zag ik mezelf weer in het ziekenhuis liggen, veertig jaar geleden. Ik was zestien en had anorexia nervosa. Ik lag daar omdat ik zoveel afgevallen was, dat het niet meer verantwoord was. Ik lag alleen op een kamertje op de kinderafdeling, maar mocht de deur niet eens uit. Ik mocht geen bezoek van familie, geen telefoon, geen wandelingetjes over de gang, behalve naar de wc. En dan moest er een zuster mee die voor de deur bleef staan, waarschijnlijk om te luisteren of ik niet ging braken (wat ik nooit deed). Het was verschrikkelijk, het leek wel een gevangenis! Tien weken lang heb ik geen familie gezien, met uitzondering dan bij de begrafenis van mijn opa, het enige uitje heel die zomer…
Ja, het was nodig dat ik opgenomen werd. Ja, enige afstand met mijn familie was wel even goed. Maar geen 10 weken! Ja, ik moest vechten voor m’n leven om weer beter te worden, maar mijn familie was de vijand niet. Dat was mijn ziekte en alle dingen die het in stand hielden. Helaas waren de inzichten toen nog niet zo ver als nu…

Terug naar het heden. Ik voelde me al veel beter. Die quarantaine was vervelend, maar kort. De regels waren vervelend, maar niet zo erg als tijdens mijn ziekenhuisopname. Ik kon lekker uitslapen, hobby’s doen, lezen, lekker eten, even wandelen of tv kijken. Het was eigenlijk best gezellig! En ik hoefde het niet alleen te doen. Mijn familie was om me heen, en ik kon bellen en appen wie ik maar wilde. Zelfs als de volgende van ons positief getest zou worden, en we nog langer in quarantaine moeten, zou ik niet alleen zijn. Een hemelsbreed verschil met vroeger!