Lichtpuntjes zoeken

Het was me het weekje weer wel zeg. Soms zeggen beelden meer dan woorden, vandaar ook meer foto’s dan anders.
Benauwend en vreselijk hoe de oorlog in Oekraïne maar doorgaat. Nog steeds weinig hoop op een diplomatieke ‘oplossing’. Gedreig met kernwapens klinkt zo onwerkelijk, daar kan ik met m’n verstand niet eens bij. En dat mensen in staat zijn om een kraamkliniek te bombarderen! Waanzinnig en ongelofelijk. Tegelijk gaat het leven door en dat is maar goed ook. Op de ene plek gaan mensen dood, op de andere plek worden kindjes geboren.

Hoe blijf je overeind met zoveel onrust om je heen? Bij gevoelige mensen zoals ik, komt alles wat harder binnen. Dus ik pieker wat af… Maar als ik blijf piekeren, word ik er ongelukkig van en daar help ik niemand mee. En wat schreef ik ook weer pas geleden: maak je geen zorgen voor de dag van morgen? Dan voeg ik daar nog maar wat aan toe: lichtpuntjes zoeken. Lichtpuntjes, geluksmomenten, zegeningen… ze zijn er elke dag. Ik moet mezelf alleen wel oefenen er oog voor te hebben, anders mis ik ze.

Zondag ging ik met mijn broer naar het strand. In één woord: heerlijk! Er stond een straffe wind en we kregen natte voeten, maar het was zo mooi! En ook waardevol om als broer en zus samen op te trekken. Dat lichtpuntje had ik al snel te pakken.

Maandag begon met een bezoek aan de tandarts. Niet het leukste uitstapje, maar het hoort erbij. Mijn tandarts is een jonge vrouw die me het gevoel geeft dat we samen voor mijn gebit zorgen. Ik doe het schoonmaakwerk en zij pleegt het onderhoud. Er waren wel weer de nodige aandachtspuntjes. ‘Links boven mesiaal in de gaten houden. Rechtsonder distaal idem.’ Het haakje bleef ergens wat langer haken en bij een andere tand zat ze ook aandachtig te peuteren. Maar tenslotte zei ze dat ik geen gaatjes had. Verbaasd kwam ik overeind; ik heb bijna altijd wel iets. Weer een lichtpuntje!
De rest van de dag vulde zich met huishoudelijke klusjes. Ik werd er moe van, echt weer zo’n maandag. Ik was vooral blij dat ik ’s avonds weer in m’n bed mocht kruipen…

Dinsdag was het alweer stralend. Prima weer om een oude fiets van onze zoon bij de fietsenmaker te brengen. Wat er precies mee was, wist ik niet, maar hij fietste voor geen meter. Terug moest ik dus lopen, maar dat was geen straf. Ik kwam toevallig langs een tweedehands kledingwinkel en scoorde daar 2 lange broeken, een rok en 2 shirtjes voor 22 euro. Alweer een meevaller!
’s Avonds ging ik naar mijn hardloopgroepje. Heerlijk om alle stress eruit te rennen onder de sterrenhemel. Het was niet eens zo koud, doordat de wind was gaan liggen. Lichtpuntjes genoeg die dag.

Woensdag begon het langzaam tegen te zitten. Ik ging naar m’n vrijwilligerswerk in Nijmegen* en had een lastig gesprek met m’n leidinggevende. Na 4 maanden proefdraaien had ze het idee dat dit toch te zwaar voor me was. Geen leuke boodschap. Enigszins down liep ik daarna anderhalf uur rond. ‘Als ik nog niet eens vrijwilligerswerk aan kan, wat dan wel?’, dacht ik somber. Om mezelf af te leiden nam ik foto’s onderweg, onder andere van Joris en de draak op de gevel van een oud pand. Later zag ik pas wat een lelijke rolluiken daaronder zaten.

’s Avonds werd Maarten rillerig en ziek. Hij had pas nog corona gehad, wat had hij nu weer? Donderdag bleef hij dus in bed. Janine moest gewoon naar school. In de loop van de dag moest ik met haar naar een kinderarts. Een vriendelijke vrouw die alle tijd voor haar nam. Maar na afloop was Janine boos; ze had iets heel anders verwacht en ze wilde naar huis.
‘Naar huis? Maar je hebt nog een paar uur school!’ zei ik. Janine hield vol dat ze echt niet lekker was en na een hoop gezeur gaf ik het uiteindelijk op. We fietsten samen terug naar huis, en een tempo dat Janine had! Ik kon haar amper bijhouden.
Toch had Janine het goed aangevoeld, want ’s avonds werd ze rillerig. Ze kreeg zo’n hoofdpijn ’s nachts dat ze er niet van kon slapen. Onrustig en koortsig woelde ze een poos bij mij in bed, totdat ik mompelde dat ze beter naar Gerard kon gaan. Die had nachtdienst en zat toch de hele nacht in de huiskamer op. Wat een vervelende dag alles bij elkaar!

Vrijdag zou ik naar een coach gaan. Eindelijk even me-time, zoals dat heet. Voordat ik vertrok, toch maar even een zelftestje bij Janine gedaan. De zoveelste in twee jaar, tot nu toe altijd negatief. Terwijl ik mijn tanden poetste en me klaarmaakte, zag ik plotseling twee streepjes bij de test. Nee toch, corona?! Dat veranderde de zaken weer. Allebei de kinderen ziek, terwijl Gerard lag te slapen, dat leek me niks. Dus gooide ik mijn planning om en bleef thuis. Dan maar online met de coach. Maar ook dat lukte niet. Ik had zo’n slecht beeld op mijn laptop, waardeloos. Uiteindelijk werd het een ouderwets telefoongesprek en daar knapte ik helemaal van op. Toch weer een lichtpuntje erbij.

Zo ongeveer ging mijn week voorbij. Waar ik halverwege geen lichtpuntje meer kon bedenken, zie ik er achteraf een heleboel. Maar omdat ik ze zo snel vergeet, schrijf ik ze op. ‘Tel je zegeningen één voor één’ zongen we vroeger in de kerk. Ik hoop er deze week ook weer een heleboel te mogen tellen.

* Ik deed vrijwilligerswerk bij een inloophuis voor mensen met allerlei psychische problemen.