Hollen of stilstaan?

“De aanwezigheid van ongelijkheden binnen een proces heet Mura. Een voorbeeld hiervan is grote tempowisselingen. Mura is te vergelijken met de uitspraak “hollen of stilstaan”. Mura kan voorkomen worden door in te springen op productietijden en daar de capaciteiten op af te stemmen. Er is sprake van Muri wanneer er boven de capaciteit van een machine of persoon geproduceerd moet worden, ofwel overbelasting.“

Deze informatie vond ik op Wikipedia, op zoek naar de precieze betekenis van de uitdrukking Hollen of stilstaan. Die is niet zo moeilijk, namelijk “van het ene uiterste in het andere belanden”. Dat er een heel gedachtegoed bestaat over productieprocessen vanuit de Japanse industrie, Lean manufacturing geheten, die in hun werkwijze ook nog dezelfde woorden gebruiken als ik voor mijn blog… dat was nieuw voor mij!

Goed, na deze interessante uiteenzetting terug naar de praktijk. Mijn leven bestond de laatste tijd veel uit hollen, letterlijk en figuurlijk. Ik deed vrijwilligerswerk, had m’n eigen gezin hier en m’n grote kinderen verderweg, zorgde geregeld voor m’n vader, en ik deed aan hardlopen en jazzgym. Maar ineens werd ik stil gezet. Ten eerste hield het vrijwilligerswerk op, en ten tweede kreeg ik corona…Dat zat er wel aan te komen met drie zieken om me heen, al hoopte ik de sterkste te zijn. Maar helaas, de positieve test van de GGD riep me letterlijk een halt toe. Nu moest ik ook in isolatie, net als Gerard en de kinderen. Gelukkig had ik de wc’s net geboend, en met vooruitziende blik flink wat boodschappen ingeslagen. Ik kon dus wel even ziek zijn.

Het viel me best mee in het begin. Ik had wel het rijtje klachten dat bij corona hoort, en ook rare spierpijn in m’n benen, maar geen koorts. Ik was dus het minst ziek. Was dit het nou waardoor de hele samenleving plat was komen te liggen, vroeg ik me zelfs even af. Na een paar dagen had ik m’n vader aan de telefoon. ‘Lig je nog op bed?’ vroeg hij. ‘Nee hoor’ zei ik, ‘Ik voel me lamlendig, maar verder gaat het wel.’ Als je ziek bent, hoor je op bed te liggen, hoorde ik hem denken. Dus dan zou het bij mij wel meevallen. Zo dacht ik er zelf ook over. Het punt was echter dat iedereen al op bed of op de bank lag, en dat ik me overal aan liep te ergeren. Hoe kon ik nou uitrusten? De wasmand was weer vol en de vloeren waren vies. De anderen konden toch ook wel een keer eten klaarmaken, of de afwas wegruimen? Hoe kun je als moeder ooit fatsoenlijk uitzieken als de rest ook ziek is?

Het antwoord kwam snel daarop toen ik het huis probeerde te stofzuigen… ik werd zo misselijk en naar dat ik de rest van het stof maar liet liggen. En vanaf dat moment verklaarde ik mezelf ook echt ziek. Ik ging net als de anderen op bed liggen om uit te rusten, of ik trok me terug in een rustige kamer. Ik hing wat op de bank of in een tuinstoel, in de achtertuin. Probeerde wat te lezen of tv te kijken, maar m’n concentratie was snel op. In elk geval werd het iedereen thuis, inclusief mezelf, duidelijk dat ik ziek was. Dan werd het maar rommelig overal, we moesten het maar een beetje rooien met elkaar! Gelukkig stonden de buren klaar om boodschappen te halen, net als een vriendin en onze oudste zoon. Er staan nu zelfs 3 bosjes bloemen te prijken die ik van deze en gene kreeg.

Inmiddels zit ik ruim in de tweede week van corona. Ik sta nog steeds stil, het gaat voor geen meter. Ik word moe wakker, ga even naar beneden om brood te smeren voor de kinderen, en kruip weer terug in bed. Vaak val ik dan weer in slaap. Als ik eenmaal op ben, kost elk dingetje me energie. Ga ik te snel, dan duizelt m’n hoofd. Denk ik: ‘kom op nou!’ dan fluit m’n lijf me terug. Regelmatig vergeet ik de tijd en vergeet ik te eten. Het is een hele rare moeheid die zich in m’n lijf genesteld heeft. Als ik niet beter wist, zou ik denken aan een burn-out in plaats van corona!

Ik word nog enigszins gerustgesteld door lieve vriendinnen die het herkennen, of die collega’s hebben bij wie het precies zo is gegaan. Dat geeft enige hoop dat ik ooit weer kan hollen. M’n benen trillen nu al als ik de trap op loop! En ik denk ook aan dat Japanse Mura en Muri; wanneer er boven capaciteit geproduceerd wordt, ontstaat er overbelasting. Om dat te voorkomen moet je zorgen voor balans, niet te grote tempowisselingen en aanpassing aan je capaciteit. Vrij vertaald naar mezelf: héél rustig aan doen. Niet forceren, Genieten van de zon en onze bloemen in de achtertuin. Langzaam worden we allemaal wel beter.