Een spagaat heeft ook z’n voordelen

Hoogste tijd voor een nieuwe blog. Ik ben tot een verrassende conclusie gekomen, namelijk dat leven in een spagaat helemaal niet erg is. Sterker nog, het levert wat op!
In mijn vorige blog kon je lezen hoe druk ik het had met al die zorgtaken (zie https://Hollenofstilstaan.blog/spagaat ). Een hoogbejaarde vader, twee pubers, een echtgenoot met onregelmatige werktijden etc. Het is nog steeds druk en ik schat in dat daar voorlopig weinig aan zal veranderen. Maar mijn leven is echt niet alleen kommer en kwel. Er gaat een heleboel goed en ik leer weer nieuwe dingen!

Eén ontdekking is dat een beetje afwisseling eigenlijk best wel leuk is. Ik reis meer dan ik jaren gedaan heb, zie dus meer van Nederland en ontmoet ook weer nieuwe mensen. Ik bouw zo’n beetje een nieuw netwerk op in Sassenheim. Vroeger vond ik het maar een duf dorp, tegenwoordig geniet ik ervan. Ik zocht pas een bepaalde bloemist waar ik vroeger al bloemen kocht. Had ik die eindelijk gevonden, waren ze gesloten. Maar de eigenaresse zag me lopen en deed gewoon de deur open. Ik mocht kopen wat ik wilde en zelfs het geld later overmaken, omdat er iets met het pinapparaatje was! Waar maak je dat nog mee?
Verder heb ik meer buren van mijn vader leren kennen dan jaren het geval was. En ontdekt dat ze allemaal op hun manier een oogje houden op mijn vader. Dat is een geruststellend idee. Hij heeft dan wel een alarmhorloge om, maar volgens mij is hij allang vergeten hoe die werkt. Dan heb je toch meer aan een buurman en buurvrouw, die opletten of de gordijnen wel open zijn.

Ik prijs mezelf ook gelukkig dat ik geen drukke baan heb, waarbij ik elke dag met de auto de weg op zou moeten. Autorijden is leuk hoor, maar wat een gestress op de snelweg! Okay, als ik in m’n eentje ben, kan ik mijn lievelingscd’s luisteren, zonder geklaag over mijn smaak. Geen commentaar van Gerard over mijn manier van rijden of waarom ik mijn zonnebril nou weer kwijt ben. Maar intussen kan ik die A12, A2, A9, A4 en A44 wel dromen; het wordt bijna saai. En wat een idioten heb je toch op de weg! Met een rotvaart halen ze je in en dan nemen ze vlak voor je neus toch nog de afslag naar rechts. Of ze blijven stug 110 rijden op een stuk waar je geacht wordt 90 of 70 te rijden. Ontzettend irritant.

Nou en dan kom je thuis, en dan zijn ze daar blij om je weer te zien. Dat is ook mooi meegenomen. Weer eens wat anders dan ‘Nee!!!’ te horen krijgen, als ik op de deur van de kinderen klop. Ze stellen zelfs andere vragen dan die van het soort: ‘Waar zijn mijn sportschoenen?’ of ‘Mam, kun je even drinken inschenken?’ Maarten informeert uit zichzelf hoe het met opa was. En Janine is altijd erg blij als ik haar nog even in bed kom stoppen. Zo groot als ze is, ze slaapt beter met mij in de buurt. En dat snap ik wel, ik slaap ook liever in mijn bed hier bij Gerard dan alleen in mijn oude slaapkamertje, in mijn ouderlijk huis.

Gerard is ook goed bezig. Hij hangt tegenwoordig de was netjes op als ik weg ben, zonder dat ik daar een briefje voor klaar moet leggen. Hij zorgt voor het eten met de kinderen (ze lusten tosti’s) en kijkt samen met hen leuke muziekprogramma’s op tv. Hij pakt klusjes op waar ik niet eens aan toe kom.
Afgelopen week had hij helemaal iets geweldigs gedaan. Iets wat hij voor zover ik me kan herinneren, nooit eerder heeft gedaan. Hij heeft spontaan het raam bij de keuken gezeemd! Ik wist niet wat me overkwam. Ik wist sowieso al niet wat me overkwam, want je kon er weer door naar buiten kijken. Het raam was zo vies dat zelfs hij zich eraan ergerde… En zo kan ik wel even doorgaan. Het is gewoon een win-win situatie. De kinderen kunnen zelf brood smeren als ik weg ben. Gerard heeft mij niet nodig om te weten hoe laat de kinderen thuis komen, want dat ziet hij vanzelf wel. En de katten lopen niet de halve dag om mijn benen heen te draaien in de keuken. Als ik bij mijn vader in de keuken sta, lijkt het soms of daar een poes van ons rondloopt, maar dat is pure zinsbegoocheling.

In een goede blog moet je cliché’s vermijden, leerde ik pas bij een cursus Blogs schrijven. Dat is nou jammer, anders zou ik daarmee eindigen. ‘Elk nadeel heb zijn voordeel’, bijvoorbeeld. Of met deze: ‘Het is in het leven zo gelegen, de één die komt de ander tegen’. Nou ja, wordt vervolgd zullen we dan maar zeggen. En een mooi, inspirerend Pinksterweekend gewenst!