Zomerblues

’t Is weer voorbij die mooie zomer…’

Dit weemoedig klinkende liedje van Gerard Cox uit 1973 zeurt de hele dag al in m’n hoofd. Belachelijk, de zomer is nog helemaal niet voorbij! Het is een beetje bewolkt, en het regent eindelijk weer eens. Toch voelt het voor mij vandaag wel zo. De zomervakantie is in elk geval bijna voorbij.

Gerard werkt allang weer, en ik heb mijn dagelijkse bezigheden en mantelzorg ook alweer opgepakt. Maar de kinderen hangen nog veel rond. Om de beurt hebben ze een week kamp achter de rug, allebei zijn ze dus een week het enige kind geweest thuis. Het was stil die weken. Janine mist Maarten toen hij op kamp was. ‘Nu kan ik jou niet irriteren’, schreef ze op een kaartje…was dat nou even jammer! Maar was sicht liebt, das neckt sich, leerde ik vroeger van mijn lerares Duits. Ze was zelf ook Duits en ik vond haar erg aardig, maar dat terzijde.

De eerste schooldag hebben ze alletwee vrij, dus dat begint al relaxed. De dag erna gaan ze kennis maken met de mentor en de klas, en woensdag begint het volgens mij dan echt. De één gaat naar de tweede, en de ander naar de vierde. Zo nieuw en spannend zou het niet moeten zijn, maar ze hikken er toch tegenaan. Zeven weken vakantie is een hele tijd, best lastig om dan weer in het gareel te komen. Ineens moeten ze deze week op tijd opstaan, brood smeren, naar school, huiswerk maken, naar voetbaltraining (Maarten dan) en natuurlijk een beetje chillen. Maarten gaat naar Mavo 4, dus die moet examen doen dit jaar. De klassen zijn door elkaar gemixt, daar is hij niet blij mee want nu zit hij niet eens bij zijn vrienden. Saai, zuchtte hij. Wie weet zitten er toch een paar leuke mensen in je klas, opperde ik. Daar had hij weinig vertrouwen in. Gelukkig ziet hij zijn vrienden nog wel in de pauze. Verder begint hij aan een baantje bij de supermarkt, ook al nieuw en een beetje spannend.

Janine komt ook in een andere klas dan vorig jaar. De helft van de leerlingen kent ze al, de andere helft niet. ‘Oh nee, zitten díe weer bij mij in de klas!’ jammerde ze vorige week al dramatisch. Niet dat ze gepest wordt hoor, maar alles aan school is niet leuk. Veel te veel boeken, een stom rooster en nog stommere docenten. Ze is op en top puber ook al is ze nog geen 13, en dat laat ze merken ook. Ik probeer er doorheen te laveren, met wisselend succes. Meisjes in de puberteit gedragen zich anders dan jongens. Maar één ding is hetzelfde; dat afwisselend afstoten en aantrekken. Ik blijf me erover verbazen. Hetzelfde kind dat je bij de deur afsnauwt waarom je hem of haar NU weer stoort, geeft je even later een dikke knuffel, of kruipt ’s nachts stiekem bij je in je bed!

Toen onze kinderen klein waren, was ik dolblij als de zomervakantie voorbij was. Eindelijk weer school, eindelijk weer rust in huis! Sommige moeders zeiden zelfs dat hun vakantie dan pas begon. Zo heb ik dat niet ervaren, want met de school begonnen ook weer de clubjes, zwemlessen, korfbal en gym. Zolang ze te jong waren om daar zelf heen te fietsen, moesten we altijd brengen en halen. Ik heb toch wat afgefietst al die jaren!
Die tijd is inmiddels allang voorbij. Waarom dan toch die zomerblues, dat melancholische gevoel? Het wordt deze week nog een keer 30 graden, het kan niet op deze zomer. Maar toch…het is een onbestemd gevoel, de tijd door je vingers glipt. Ineens is het al donker om half 10, moeten de lichten aan. Er liggen eikels op de stoep, blaadjes van de bomen zijn verdroogd en vallen af. In de tuin hangen een paar grote spinnenwebben met dikke spinnen erin. Eerste voorboden van de naderende herfst, waar ik als september kind eigenlijk óók erg van houd.

Voor alles is er een tijd, eeuwen geleden al opgeschreven door Prediker. En zo is het. Er is een tijd van vakantie, en een tijd van aan de slag gaan. Laten we dat nu maar snel gaan doen!