Daar komen de Filistijnen

Veel te lang geleden kreeg ons huis de laatste schilderbeurt. Toen we nog geen huizenbezitter waren, regelde de Woningstichting dat. Zo makkelijk achteraf gezien! Nadat we hetzelfde huis van de Woningstichting gekocht hadden, was dat meteen afgelopen. We konden nog net profiteren van een project dubbele ramen, en dat was al heel prettig. Maar het onderhoud was verder voor ons, logisch natuurlijk. We hielden het zoveel mogelijk netjes bij. Na de nodige jaren zagen we dat er een grote beurt nodig was. De verf op de kozijnen was verbleekt of zelfs gebarsten, er zat houtrot in diverse drempels, en onze ooit witte dakkapel was bijna groen van de aanslag.

Tsja, op dat moment kwam het financieel nou net niet uit. We lieten wat aan de houtrot doen en stelden de rest een jaar uit. Maar toen begon het corona tijdperk, en lagen de prioriteiten anders. Weer een jaar voorbij. Daarna wilde Gerard de meest milieuvriendelijke verf die er bestond, maar schilders die daarmee werkten waren nauwelijks te vinden. En toen we besloten dat er dan maar ‘gewone’ schilders moesten komen, waren wij niet bepaald de enigen! Weer een half jaar wachtlijst. Maar goed, we hadden in elk geval een datum staan.

De week ervoor kreeg ik plotseling telefoon van een man die ik bijna niet kon verstaan. Na enig doorvragen bleek het de schilder te zijn. Of hij meteen de dag daarna kon komen. Okay?! Hij begon wel graag vroeg, om 7 uur. Pfff, dacht ik, ik ben echt geen ochtendmens. Gerard vond het echter geen probleem, dus de volgende dag om 7 uur stond hij op de stoep. Hij dronk een kop thee, al vond hij dat achteraf gezien maar niks zonder suiker. Hij babbelde vrolijk over de poezen van zijn dochter en allerlei andere dingen, en daarna begon hij te werken. Om half 10 wilde hij graag koffie, mèt suiker.

Onder het werk door moesten wij emmers water aandragen, werd er herrie gemaakt met schuurmachines en werden er stellages opgebouwd om bij de dakramen te kunnen. Het enige wat meeviel, was dat ze niet de hele dag een radio lieten schallen…

De schilder was een man van de klok. Zijn maatje kon weleens iets later zijn. Op sommige dagen was er ook nog een timmerman, die kwam gewoon wanneer het hem uitkwam, niet op de afgesproken tijd dus… Hij was wel erg vakkundig, en dat waren ze alle drie gelukkig. Maar praten dat ze deden! Ik vind Gerard soms al druk, maar die kan ik nog vragen om een poosje stil te zijn. Met schilders èn een timmerman was het onmogelijk om aan herrie te ontsnappen. Het was Gerard in het kwadraat! De één praatte druk met een Veluws accent, de ander praatte nog drukker in onvervalst Achterhoeks dialect, de derde kwam uit Roemenië. Die was vrij rustig maar praatte alleen Engels. En dat kon de eerste schilder weer niet, dus dan ging die harder praten in het Nederlands. Interessant om met zo’n gezelschap koffie te drinken, maar ook zeer vermoeiend. En waar praatten ze over? Over andere klanten van wie ze soep kregen tussen de middag, maar die met een vergrootglas over de vloer kropen als zij weg waren. Stelletje #$*&@! Of over andere huizen die ontzettend slecht onderhouden waren. ‘Wat zouden ze later over ons te melden hebben naar anderen???’ dacht ik bezorgd.

Ik werd er stapeldol van. Ik kon me niet afsluiten voor de chaos, ik wist gewoon niet wat ik moest doen. Het lukte me niet eens om te ontspannen in m’n eigen huis! En dan te bedenken dat Gerard zich nergens wat van aan trok. Hij babbelde mee, deed verder gewoon z’n eigen ding, en kon er zelfs bij in slaap vallen nadat hij nachtdienst had gehad.

‘Mag ik alsjeblieft weg?’ zei ik tegen hem. ‘Ik ga nog liever naar mijn vader!’ *

Toen ik klein was, gingen wij vaak naar m’n opa. Wij waren met z’n zessen, dus dat was al een invasie. Mijn tante kwam dan ook graag langs met haar gezin. Zij waren met z’n vijven. Altijd als zij kwamen, zei m’n opa: ‘Daar komen de Filistijnen!’ Ofwel, chaos. Want met vijf volwassenen en zes kinderen bij elkaar, was er een hoop lawaai. Arme opa, hij was dol op ons, maar ook blij als iedereen weer vertrokken was! Arme ik in dit geval…Voor mij waren de werklui de Filistijnen. Ik was blij dat ze ons huis opknapten, maar nog blijer toen ze vertrokken. Na een week was dat namelijk zo. Alle stellages werden afgebroken, de laatste likjes verf werden gezet, en weg reden ze.

De rust is weergekeerd, ons huis is tiptop geverfd, dus we kunnen er voorlopig weer tegen hier!

* M’n vader woont in de buurt van Schiphol, veel herrie van vliegtuigen dus.