Popidolen

‘Wie is dat meisje?’

Ik wijs naar een uitgeprinte foto op het bed van Janine. Janine zucht heel diep. ‘Mam! Dat is geen meisje, dat zie je toch wel???’ Ik kijk nog eens niet-begrijpend naar de foto. Geen meisje? Nou ja, een jonge vrouw dan, met de nadruk op heel jong. Ik heb eerlijk gezegd geen idee wie het is. Ik zie rollende ogen bij mijn dochter en nogmaals diep gezucht over zoveel domheid. ‘Zie je het nou echt niet? Kijk dan eens goed!’

Hoe goed ik mijn best ook doe, er gaat geen lampje branden. Ik kijk naar andere plaatjes op haar behang. Toen ik zelf 12 was, plakte ik het behang boven m’n bed ook vol met popidolen. Misschien doen de meeste pubers dat wel. Nu moet ik zomaar ineens denken aan de posters die m’n ene broer ophing, vreselijk! Eentje staat me nog helder voor ogen; die van een half naakte man met zwart omrande, bloeddoorlopen ogen, en een kronkelende slang over zijn lijf… Duidelijk een heerschap dat ervan hield om te shockeren, en ik denk dat dat precies was wat mijn broer daar zo leuk aan vond. “Hello, hurray, let the show begin!” Ik hoor de muziek van Alice Cooper zo nog in m’n hoofd, maar ook het geschreeuw van mijn moeder onderaan de trap: “Peter, zet die herrie nou eens zachter!!!”

Ik was fan van veel rustiger muziek. Abba natuurlijk, de George Baker Selection en de Kelly Family. Maar ik had ook een echt idool en dat was Dave. Een Nederlandse man die in Frankrijk woonde en alleen maar Franse chansons zong. Ik vond hem geweldig! Zo romantisch al die liedjes en hij had ook nog zulke mooie blauwe ogen! Mijn broers lachten me erom uit, maar dat kon me niet schelen. Smaken verschillen nou eenmaal.

Terug naar de kamer van mijn dochter. Daar hangen bijna twintig plaatjes van een knappe jongedame genaamd Taylor Swift. Want die was het natuurlijk! Janine kan er nog niet over uit, dat ik dát niet meteen zag. Maar als ik naar die al die plaatjes kijk, lijk ik wel zeventien keer een andere vrouw te zien. Hoeveel verschijningsvormen heeft zij wel niet? Of hebben de jaren beroemdheid haar zo veranderd?

In elk geval vindt mijn dochter Taylor Swift erg goed. Pas mocht ze met een vriendin en moeder naar de release party van het nieuwste album van mevrouw Swift. Hulde aan die moeder, ik begin er niet eens aan! Ik kreeg wel een andere taak: die foto op het bed moest niet aan de muur, maar op een T- shirt. Janine liet me een Tik-Tok filmpje zien waar iemand in het Engels in anderhalve minuut uitlegde hoe dat moest. Eitje natuurlijk, iedereen kan het. Plastic folie, bakpapier, een strijkijzer… alles wat nodig ervoor was, hadden we in huis.

Benieuwd hoe dit project verliep? Nou, de eerste poging duurde een half uur. Ik vond het resultaat aardig, maar het was wel een beetje kreukelig. De dag erna lieten de zijkantjes los. Janine vond het lelijk, het moest overnieuw. Bij de tweede poging deed ik heel erg mijn best om het plaatje helemaal glad te strijken. Na drie kwartier prutsen leek het best goed. Totdat ik zag dat het de foto niet bovenaan het shirtje zat, maar ongeveer ter hoogte van haar navel… stom, helemaal niet op gelet.

Driemaal is scheepsrecht, dacht ik een paar dagen later. Het was inmiddels de dag vóór de releaseparty, dus het moest nu maar eens klaar zijn. Ik ging weer strijken en persen, legde het T-shirt onder een stapel boeken, en liet het de hele nacht zo liggen. De volgende dag keken we hoopvol naar het resultaat. Helaas, de foto zat toch weer los en krulde aan alle kanten… weer mislukt! Boos pakte ik de plakbandhouder en loste het simpel op met een rol plakband. ‘Klaar, niemand die het opvalt!’, zei ik. Al sloeg dat natuurlijk nergens op.

Popidolen, pubers en hopeloze moeders, volgens mij horen die drie bij elkaar. Ik zal het er voorlopig mee moeten doen. Ik heb nog geluk dat ze vaak een koptelefoon op hebben, of oortjes in hun oren. Als ik al last heb van iemand z’n muziek, dan is het van Gerard! Maar ja, dat is weer een ander verhaal…