De baby is er!

Met een glimlach van oor tot oor loop ik de vergaderruimte weer in. Ik heb een grote envelop in mijn handen, volgeplakt met Kinderpostzegels en roze stickertjes waarop staat: geboortezegels. Mijn vriendinnen kijken me verrast aan. ‘De baby is er!’ roep ik blij. ‘Wat, nu al?’ zegt de ene vriendin. ‘Ze was toch veel later uitgerekend?’ En: ‘Oh wat leuk, gefeliciteerd!’ zegt een ander.

‘Ze’ is in dit geval onze oudste dochter, die ik de dag ervoor nog bezocht heb. Ik begrijp het zelf ook niet helemaal. Ze was hoogzwanger en ze was moe, maar nu al geboortekaartjes? ‘Ik weet het ook niet hoe het precies gegaan is’, zeg ik. Maar wat maakt het mij uit! Blijkbaar is het heel snel gegaan, zo snel dat de geboortekaartjes er eerder zijn dan dat wij hen gesproken hebben. Ik zwaai met de enveloppe en ren enthousiast naar de anderen toe. Van vergaderen komt er voorlopig niets meer, althans niet met mij erbij!

Later zie ik Gerard en ik vertel hem het heugelijke nieuws. ‘Heb je al in die enveloppe gekeken?’ vraagt hij nuchter. Eh nee, daar was ik nog niet aan toe gekomen. ‘Nou, maak ‘m gauw open dan!’ Nieuwsgierig scheur ik de grote enveloppe open, hoe zouden de geboortekaartjes eruit zien? Ik ben zo benieuwd!

Wat gek, er dwarrelt alleen maar een velletje papier uit…Hè, wat is dit nou? Er zit geen enkel geboortekaartje in, alleen een of andere oud opstel van mij van vroeger! Hè? ‘Volgens mij is de baby helemaal nog niet geboren!’ zegt Gerard. ‘Je zit iedereen gewoon voor de gek te houden!’

Pffff….heel langzaam word ik wakker uit mijn warrige droom. Hoe laat is het eigenlijk? ‘We moeten de logeerkamer gauw op orde gaan maken’, mompel ik slaperig tegen Gerard, maar die blijkt helemaal niet naast me te liggen. Het is bijna 9 uur. Gelukkig is het herfstvakantie, anders zou ik meteen in de stress zijn over de tijd.

Ik droom zoveel, echt niet normaal. Vaak word ik dromend wakker en kan ik me het hele verhaal nog herinneren. Ik schrijf het geregeld op in een schriftje, totdat ik dat weer zat ben. Gerard heeft dat helemaal niet. Ieder mens schijnt te dromen, maar hij herinnert ze nooit. Lijkt me lekker rustig, het lijkt wel of mijn hoofd nooit stil staat, zelfs niet in m’n slaap. Sommige dromen komen steeds terug. Dat we ergens heen moeten en dat het maar niet lukt om weg te komen bijvoorbeeld (deels realiteit met vakanties)…of dat ik ergens ben en daar weg wil voordat het te laat is (maar wat is er dan te laat?). Of veel erger; dat ik ergens ben en mijn kind vergeet, die dan nog maar een baby is en hoognodig eten nodig heeft!

Irene, Hanna, Johan, Willemijn, Maarten en Janine: ben ik jullie ooit vergeten om eten te geven, een paar dagen lang?? Heb ik zoiets vreselijks verdrongen en komt het terug in m’n dromen. of zou het een angst zijn dat ik hen zou vergeten? Terwijl ik letterlijk eerder mezelf vergat eten te geven dan één van mijn kinderen.

Hoe dan ook, het is spannend om een kleinkind te verwachten. Het roept een heleboel op van vroeger, toen ik zelf hoogzwanger was en toen de kinderen klein waren. Maar voorlopig moeten we wachten. Baby’s komen wanneer ze het tijd vinden om geboren te worden, niemand weet wanneer dat is. Zelfs onze eigen dochter niet…