Niet klagen maar dragen

Terwijl de regering vergaderde over de asielwet en minstens 30.000 deskundigen zich in Egypte bogen over de klimaatproblemen, hing ik lusteloos rond in huis. Een teveel aan bacteriën had zich in mijn blaas genesteld, een terugkerend verschijnsel de afgelopen jaren. Soms gaat het vanzelf over, maar deze keer niet. Ik voelde me er ziek van.

Op zulke dagen ben ik meestal niet ontzettend positief. En al helemaal niet als het de hele dag bewolkt is buiten. Maar klagen helpt niet, is mij geleerd: niet klagen, maar dragen. Dus ging ik toch maar wat klusjes doen. Geen bijster interessante bezigheden hoor. Als ik nou een baan had, werd ik tenminste nog betaald als ik ziek was, zuchtte ik. Als ik niet zoveel kinderen had gekregen, was ik er niet altijd zo druk mee geweest. Als ik geen eetstoornis of corona had gehad, was ik veel fitter geweest dan nu. Als, als, als…

Wat schreef koningin Maxima ook alweer in die brief in het AD? Niet elke dag hoeft een 10 te zijn, praat over wat je dwars zit, en volwassenen: luister naar jongeren. Ik wou dat de koningin in mijn jeugd zulke adviezen had gegeven! Er werd heus wel gepraat, maar volwassenen hadden het laatste woord. Mentale problemen? Daar had je het niet over. Hooguit met de huisarts, en als die het niet op kon lossen, dan ging je maar naar een psycholoog. Zo ging het ook bij mij. Ik had anorexia, maar ondertussen ging ik ‘vrolijk’ naar de middelbare school. Ik fietste dagelijks 15 kilometer en haalde voor de meeste vakken hoge cijfers. Waar ik toen de energie vandaan haalde, is me nu nog een raadsel. Maar op den duur was die energie echt op, de bodem was bereikt. In plaats van mezelf uit te putten en alsmaar doorgaan, werd ik in het ziekenhuis opgenomen.

Regelmatig praatte ik daar met mijn psycholoog, maar het accent lag op eten en aankomen. Geen familie op bezoek, geen gezelligheid, geen vrijheid. Mijn enige uitstapje al die 10 weken was naar de begrafenis van mijn opa, verder niets. Pas op het laatst mocht een vriendin of buurvrouw langskomen, en mocht ik vrij over de gangen wandelen! Een aanpak die nu niet meer wordt toegepast, gelukkig. Deze harde aanpak dwong me wel om weer te gaan eten, maar er miste iets wat ik pas veel later leerde: naar mijn lichaam luisteren. Eerlijk gezegd blijf ik dat moeilijk vinden.

Terug naar 2022. Vriendinnen wensten me beterschap, iemand anders vroeg of ik wel vertroeteld werd door man en kinderen. Vertroeteld? De kinderen wisten niet eens wat ik mankeerde! Ik deed gewoon de boodschappen en de was en af en toe lag ik op de bank. Want ik wilde weer eens niet klagen maar dragen. Bepaald geen voorbeeld van luisteren naar mijn lichaam…

De dag erna besloot ik het maar eens over een andere boeg te gooien. Ik ging op de bank zitten met een dekentje, terwijl Gerard koffiebonen maalde. Toen hij daarmee klaar was, schraapte ik m’n keel.

“Gerard, ik moet je iets heel belangrijks vragen,’ zei ik ernstig. Daarmee had ik direct zijn aandacht. ‘Kan het even wachten, of moet het nu meteen?’ informeerde hij om tijd te winnen. ‘Het kan wachten, maar niet heel lang’, zei ik. Hij maakte zijn koffieklusje af en ging op een afstandje bij de tafel staan. Ik kon zien dat hij geen idee had waar het over ging.

‘Ik vind het heel moeilijk om je dit te vragen,’ zei ik aarzelend,’ want sinds wij getrouwd zijn, heb ik het bijna nooit gevraagd. Maar eh…zou jij alsjeblieft de wc’s voor mij schoon willen maken?’

‘Is dat alles?’ zei Gerard opgelucht. ‘Ja hoor! Voor welk tijdstip moet het klaar zijn? Kan ik nog even een paar YouTube filmpjes kijken om te zien hoe het moet?’

Voor mijn part deed hij er heel de dag over, als ik het maar niet hoefde te doen. Zo eenvoudig kan het dus zijn. Niet klagen, niet doorgaan, maar gewoon om hulp vragen! Had ik dat nou maar eerder ontdekt…