Wanneer komt de baby nou?

Toen ik zelf vroeger in verwachting was, konden die laatste weken mij gestolen worden. Ik vond 8 maanden zwangerschap lang genoeg, ik was die buik zat, ik had last van m’n rug en m’n bekken en zag het nut er niet van in dat ik nog een maand door moest hobbelen. Jammer genoeg voor mij bleven ze allemaal lekker zitten tot en met 40 weken. Heel normaal eigenlijk, maar wat was ik ongeduldig!

Zo niet mijn eigen dochter, die zeurde helemaal niet en klaagde ook niet dat het te lang duurde. Keurig op tijd had ze het kamertje voor de baby klaargemaakt. De laatjes van de commode overzichtelijk ingeruimd, kleertjes in verschillende maten, luiertjes in maat mini. En ze bleef maar rustig, bewonderenswaardig gewoon! Deze oma in spé liep zich maar druk te maken… wanneer kwam die baby nou? Zou ze naar het ziekenhuis moeten net als ik bij de eerste bevallingen, en welk ziekenhuis dan? Ik droomde van alles en nog wat over baby’s en kleine kindjes. Ik schrok wakker omdat ik dacht dat de telefoon ging, maar dan was dat in mijn dromen. Het leek wel of ikzelf hoogzwanger was!

Op de uitgerekende dag gebeurde er niets. Een dag later nog niet, twee dagen later ook niet en drie dagen verder nog steeds niet. Uiteindelijk begonnen de weeën pas toen ze een week over tijd was. Ik zou die dag nog een keertje koffie gaan drinken voor de gezelligheid en afleiding, maar dat werd afgezegd. ‘Blijf maar thuis mam, het is aan het rommelen’.

Met zes kinderen heb ik natuurlijk een hoop meegemaakt op het gebied van bevallingen. Ik zal jullie als lezer er niet mee vermoeien, maar ik vond ze geen van allen leuk. Zeker de eerste verliep totaal anders dan ik me voorgesteld had, en de tweede tot en met zesde eigenlijk ook. Maar de belangrijkste vraag hier was: hoe zou het nou toch met mijn dochter gaan?

We moesten wachten, wachten en nog eens wachten… Ik had hoofdpijn en voelde me onrustig, kon me nergens op concentreren. Het werd middag en het werd avond, maar geen verlossend bericht. Ten einde raad ging ik maar naar bed. Totdat ik wakker werd van een vreemd geluid, een video-oproep? Mijn schoonzoon en dochter belden ons op! Gerard kwam ook al de trap op rennen met zijn telefoon en plofte naast me op bed. We waren één en al oor.

Eindelijk hoorden we daar de mooiste woorden die we maar konden horen, namelijk : ‘Kijk eens wie hier is? We hebben een zoon!’ Een onvergetelijk en ontroerend moment volgde toen we daar een heel klein jongetje zagen liggen bij zijn mama. Hij had net gehuild, zeiden ze, maar nu was hij rustig. Het was allemaal goed gegaan! Niks ziekenhuis, vacuümpomp of keizersnee, die dochter van ons had zomaar haar eerste kindje thuis ter wereld gebracht!

Inmiddels hebben we onze kleinzoon al een paar keer gezien. Het is het mooiste jongetje van de wereld, net zoals we onze eigen kindjes de mooiste baby’s vonden. Hij is ook de liefste natuurlijk en waarschijnlijk ontzettend slim, net als zijn ouders. Met grote ogen kijkt hij de wereld in, hij drinkt al goed, zijn oortjes doen het goed, en zijn stembanden zijn ook helemaal in orde. Ik kan niet anders zeggen dan dat nieuw leven een wonder is, en dat oma en opa worden iets is om enorm dankbaar voor te zijn!