32 jaar

’t Is wel een beetje raar, 32 jaar,
trillend op m’n benen,
als ze is verdwenen,
ze is ze is van mij

Als je enigszins van popmuziek houdt en ouder dan 12 bent, ken je dit liedje vast wel. (En zo niet, ook geen probleem. Mijn blog gaat inhoudelijk verder niet over de groep Doe Maar).

Vandaag zijn Gerard en ik 32 jaar getrouwd. Ik kan het zelf bijna niet geloven, zo lang al! Als je zou zeggen dat het 10 of 15 jaar was, zou ik het ook geloven. Zo voelt het dus, alsof het helemaal nog niet zo lang geleden is. Helemaal niet logisch natuurlijk als je oudste dochter de 30 al is gepasseerd. Tijd is een vreemd begrip. Je drukt het uit in getallen, maar je ervaart het heel anders; als gisteren, pas geleden of ontzettend lang geleden.

32 jaar geleden – in 1991 dus – hadden we een dag lang feest. Ik snap achteraf wel waarom ze in andere culturen daar een week voor uittrekken. Wat wij allemaal in één dag propten! Zo zouden we het nu niet meer doen dus, maar inzicht komt met de jaren. En toch leuk om terug te kijken, bladerend in ons trouwalbum. Wat zagen we er nog jong uit! Kinderlijk bijna, terwijl we toch echt afgestudeerd waren. Wat een geweldige jurk en schoenen had ik! Ze kostten een hoop geld, maar ik heb er geen spijt van. Ik heb ze bewaard en heel soms trek ik mijn trouwjurk weer aan. Irritant veel knoopjes aan de achterkant, dus je hebt er altijd hulp bij nodig. Maar de zijden stof is na 32 jaar nog altijd mooi.

Toen Gerard en ik trouwden, kenden we elkaar nog niet zo lang. Maar we waren verliefd, en we zouden elkaar voor altijd gelukkig maken. We bereidden ons goed voor op ons huwelijk door boeken te lezen over relaties. We hadden ook gesprekken met de voorganger van de kerk, we praatten veel (dacht ik) en we schreven veel brieven. Ik herinner me de waarschuwingen uit de boekjes: irritaties ten aanzien van de dop van de tube tandpasta of nieuwe wc rollen verkeerd ophangen… Dat soort dingen zouden wij elkaar in elk geval nooit aandoen!

Wat wisten we er eigenlijk van… In de praktijk van ons leven kwam er zoveel op ons af. Werkloosheid meteen in het begin, zoeken naar een baan, zoeken naar een groter huis. Onze eerste gezellige tweekamerflat was al snel te klein om met 2 kindjes te wonen. We verhuisden naar een oudere, slecht geïsoleerde flat, onze rolverdeling werd steeds klassieker, we maakten ruzie… Als we van tevoren geweten hadden hoe het allemaal zou lopen, zouden we dan ook zo uitbundig feest hebben gevierd? Ik weet het niet, maar dat is ook de vraag niet. Niemand weet van tevoren hoe zijn leven gaat lopen, en dat is maar goed ook. We zouden het niet eens aankunnen. Wat werden we ondertussen gezegend met kinderen! Vier meisjes en twee jongens, die ons heel blij maakten, en dat maken ze ons nog steeds. Gerard was wel een paar keer werkloos, mij lukte het überhaupt niet om het moederschap met een baan te combineren. Maar we hebben het gered, met de zeer nodige goede hulp. We moesten leren van onszelf te houden én van de ander, we kunnen elkaar niet altijd gelukkig maken, maar we houden elkaar wel vast, door alles heen.

Afgelopen dagen waren we allebei geveld door het coronavirus. Sloom hingen we op de bank of in bed. Toch moest ik Gerard wat vragen. ‘ Als je nu zou mogen kiezen, zou je dan weer met mij trouwen?’ Hij dacht even na over deze plotselinge vraag. ‘Ja hoor,’ zei hij, ‘Met wie anders?’ Tja, typisch zo’n Gerard-antwoord. ‘En jij dan? Zou jij ook weer met mij trouwen?’ stelde hij de vraag terug. Ik hoefde er niet eens over na te denken. ‘Ja, dat zou ik zeker doen’, zei ik. Geen erg diepgaand gesprek, maar genoeg voor het moment. Ik liep alweer te trillen op m’n benen en Gerard was ook moe. Heerlijk om met mijn bibberige lijf straks tegen dat koortsige van hem aan te liggen!

In better and worse

In ziekte en gezondheid

De Liefde zal nooit vergaan (1 Cor.13:8)