De hijskraan

Maart roert zijn staart, en april doet wat hij wil. Drie dagen geleden lag ons pleintje nog vol hagelstenen, vanmorgen schijnt de zon. Er staat een straffe wind die giert langs het huis. ’s Morgens weet je niet wat je aan moet trekken, vandaag was het voor de verandering ineens verrassend zacht. Vandaag is het weer mijn oppasdag, fijn! Als het droog blijft, wil ik een eind gaan wandelen met Bobbie in de kinderwagen. Maar het waait erg hard, het zal toch wel een keer echt lente worden?

Er is meer wat me bezighoudt dan het weer en de lente die nog op zich laat wachten. Ik ben ziek geweest en voel me sindsdien gauw moe. Noodgedwongen doe ik zuinig met m’n energie. Ik lees de krant, probeer me te concentreren, maar leg hem al gauw weer weg. Veel wijzer word ik er niet van. Hetzelfde merk ik met de tv. Ik kijk een poosje mee als Gerard ‘m aan heeft staan, maar al snel haak ik af. De één roept dit en de ander roept dat. Er is zoveel herhaling, zoveel variatie op een thema. Er is gewoon niets wat me vreselijk boeit, er kijkt wel niets nieuws te gebeuren… Hee, die woorden doen me ergens aan denken. Ik ken ze uit de bijbel, vanuit het boek Prediker. Een boek dat waarschijnlijk geschreven is door Salomo, de enige en bovendien zeer wijze zoon van David. “Wat geweest is, dat zal er zijn, en wat gedaan is, dat zal gedaan worden; er is niets nieuws onder de zon.” Als ik de hoofdstukken eens doorblader, lees ik zijn zoektocht naar wat wijsheid en wat dwaasheid is. Ook zijn constatering dat ons allemaal eenzelfde lot treft (we zullen allemaal sterven). Maar ook dat we het leven mogen vieren en dus genieten van wat mooi en goed is.

Nou, dat geeft te denken. Ik ben niet depressief aan het worden, maar ik krijg meer inzicht. Misschien word ik nog weleens wijs!

Vroeger dacht ik dat ik alles beter zou begrijpen naarmate ik ouder werd. Als ik mijn vwo-diploma zou hebben; als ik afgestudeerd zou zijn; als ik een vriendje zou hebben; als ik moeder zou zijn… Dan begon het leven pas echt. Dan was ik echt volwassen en wist ik hoe het leven in elkaar zou zitten. Niets is minder waar. Ik begrijp steeds minder van de wereld om me heen en begrijp nog het minste waarom mensen elkaar zoveel pijn doen. Dat is wat me zo moe maakt tijdens het lezen van de krant of het kijken naar het journaal. Waarom zijn we gewoon niet wat liever tegen elkaar? Is dat dan echt zo moeilijk?

Met Bobbie om me heen, valt er weinig te peinzen. Hij is het spelen op de grond zat en ik til hem op. ‘Kom, we gaan naar buiten kijken.’ Mijn blik wordt plots getrokken naar een hijskraan in de verte, die daar anders nooit staat. ‘Kijk eens, een hijskraan!’ zeg ik. Ik wijs in de richting van het gele gevaarte, al weet Bobbie natuurlijk helemaal niet wat een hijskraan is. Het geel contrasteert mooi tegen de helderblauwe lucht. Het groene gras oogt vredig, tot de wind er hard doorheen waait. Ik volg de blik van Bobbie naar bewegende takjes en grassprietjes. En naar een koolmeesje dat het ene moment vrolijk kwettert op een tak, en even later is verdwenen. ‘Mooi he?’, zeg ik tegen de kleine jongen. Hij lacht en ik geniet van het moment met hem samen. Soms is het genoeg om alleen maar te kijken, en te genieten, net als een kind. Vol verwondering, en vanuit de rust dat ik het niet allemaal hoef te begrijpen.

PS Drie uur later was de hijskraan verdwenen, alsof hij er nooit had gestaan. Zo snel kan je uitzicht weer veranderen, letterlijk en figuurlijk.