Bloemen op het asfalt

Ik zit tegenwoordig vaker in de auto dan me lief is. Vroeger fietste ik overal heen, weer of geen weer, ook met de kinderen. De auto gebruikten we alleen als het echt niet anders kon. Maar ja, met ver-weg wonende kinderen en familieleden, ontkomen we er niet aan. De trein is een leuk alternatief, maar geen haalbare kaart als ik bijvoorbeeld op ga passen. Alhoewel in de file staan ook niet fijn is… Wat is het toch druk onderweg! Om van A naar B te komen in de vroege morgen, moet je flink wat tijd uittrekken. En als je terug wilt van B naar A, is het vaak nog erger! Had ik maar een paard en wagen, peinsde ik pas. Zo’n huifkar bijvoorbeeld als Pipo de Clown, dat lijkt me leuk. Lekker relaxed, stapvoets over rustige wegen, en als het paard moe is, dan zet je de huifkar gewoon stil. Of misschien moet ik eens een poosje bij de Amish gaan wonen! Daar rijdt iedereen nog met paard en wagen, geen files dus en geen stress. Alleen moet je daar ook je eigen brood en koekjes bakken en je eigen kleding naaien. Plus geen tv, geen internet. Nee, dat gaat me toch te ver.

Op één van mijn tochten, belandde ik weer eens in de drukte. Het was tweede Paasdag en er waren veel mensen onderweg, net als ik. Op een bepaalde plek op de A12 loopt het altijd vast, daar wordt al maanden aan de weg gewerkt. Om het verkeer nog enigszins te stroomlijnen, moet je een heel stuk 70 rijden. Dat doe ik dan maar braaf, hoewel een hoop auto’s me met hoge snelheid inhalen. Om vervolgens vlak vóór me in te voegen en dan heel hard op de rem te gaan staan… Tja, ook een manier. Ik sukkelde langzaam verder, allang geen 70 meer. Twintig of dertig kilometer, en soms stonden we stil. Ik werd er een beetje slaperig van en zocht naar kauwgom. Ik deed een raam open, dronk wat water, maar het hielp weinig. Ik was behoorlijk moe van alles de afgelopen dagen. Maar ineens werd ik weer wakker. Ik zag namelijk een heleboel

bloemblaadjes langs de weg liggen. Van die wit roze bloemblaadjes., allemaal op de vluchtstrook. Wat gek, dacht ik. Sinds wanneer staan hier Magnoliaboompjes langs de weg die bloesem verliezen? Ik keek eens goed in m’n achteruitkijkspiegel, maar zag niets wat op een boom leek. Eigenaardig. Ondertussen schoven we met z’n allen iets vooruit in de file. Ik keek nog een keer opzij en zag nog meer bloemblaadjes liggen. Huh?

En toen kwam het; schuin voor me op het asfalt lag een heel groot boeket. Plastic folie er nog omheen, sliertjes ernaast. Nóg een paar meter verder lag er een witte kaart. Half nat geregend inmiddels en vreemd dubbelgevouwen. Nou ja zeg, wat was hier gebeurd? Wat zonde van die bos bloemen! Ik wilde het liefst de auto in de berm parkeren en dan die bos oprapen. Zou ik het doen? We stonden toch in de file… Ik overwoog het even serieus, maar voorzag dat ik daarmee problemen ging krijgen. Nee, heel erg jammer, maar ik liet ze liggen en reed verder. Ik keek nog wel een paar keer achterom. Ik zag de mensen in de auto achter me ook verbaasd kijken en wijzen. Maar ook zij reden door.

Die bloemen op de weg hielden me een hele tijd bezig. Ik kon me niet voorstellen dat ze daar per ongeluk beland waren. In theorie was het mogelijk dat iemand z’n autoraam open had staan, en dat een plotselinge windvlaag die bos zo naar buiten had geblazen. Maar het waaide niet en het regende al een uur, dus dat leek me niet waarschijnlijk. Zou iemand ze achterop de motor hebben gehad op zijn bagagedrager, en heel de bos ineens verloren hebben? Zou eventueel kunnen. Maar het meest waarschijnlijk leek mij iets anders: ruzie!

‘Ga jij maar naar die stomme ouders van je, ik stap hier uit! En die bloemen krijgen ze ook niet, weg ermee!’ Of nog erger… ‘Wat??? Jij zit hier naast me doodleuk te vertellen dat je niet meer van me houdt?! Terwijl je me vanmorgen nog een bos bloemen hebt gegeven? Bekijk het maar met die bloemen, ik haat je!’ En hup, het raam open en de bloemen werden er met kracht uitgesmeten. De kaart waar nog lieve woorden opstonden er direct achteraan. Geen fraai eind van de Paasdagen in elk geval voor de personen die het betrof. En het regende maar en het regende maar en de files hielden maar niet op. Zou het zo zijn gegaan? Het zou zomaar kunnen, ik zou het nooit te weten komen.

De volgende dag scheen de zon gelukkig weer. Ik hoefde nergens heen met de auto en kon lekker naar buiten. Onderweg naar de glasbak zag ik iets frommeligs op de stoep liggen. Iets van rood en groen papier en een blauw hengseltje. Ach, was er nu weer iemand iets kwijtgeraakt, net als die bloemen?! Maar nu kon ik het tenminste wel oprapen. Het frommelige ding bleek een gevouwen mandje te zijn. Een knutselwerkje van een kind waar vast paaseitjes in hadden gezeten. Er stond zelfs een naam op de onderkant : Rosanna. Nou, wie je ook bent Rosanna; ik heb je mandje meegenomen en een mooi plekje gegeven op de kast. Misschien wel een beetje gek, maar ik vind het zo jammer als er mooie dingen op straat belanden. Mij heb je er in elk geval blij mee gemaakt. En weet je: wie het kleine niet eert, is het grote niet weert.